Foto bij In love 033 - Ella Stylinson

Listen Please!!!

Zayn’s revalidatie loopt niet heel goed. De coma heeft wat schade aan gericht waardoor zijn linker been lam is. Hij moet veel oefeningen doen, maar die vergen veel concentratie en energie. Het put hem uit.
En het fijt dat hij niet op het podium kan, zijn fans niet kan blij maken, en bovenal elke dag zo moe is, maakt hem zo kwaad.
Er is geen glimlach meer van zijn gezicht te krijgen en mij duwt hij weg.
Hij wil alles alleen doen zegt hij altijd. Zelfs de jongens moge niet meer bij hem gaan.
Ik mis mijn Zayn, ook al zie ik hem dagelijks, ben ik zo dicht bij hem…Hij lijkt zo ver weg.
“Er is iemand voor je ,schat,” zeg ik met vermoeide stem.
“Ik wil niemand zien, en ik heet Zayn,” Snauwt hij terug. Het gebeurd dagelijks, ik mag hem niet aanraken of lieve woordjes fluisteren. Ik snap dat hij het moeilijk heeft. Maar de manier waarop hij met alles omgaat is echt niet de juiste.
“Zayn! Zo praat je niet tegen haar!” Roept zijn moeder bestraffend.
We lopen beiden de woonkamer in.
“Mam? Ben jij dat? Wat kom je doen?!” Voor het eerst zie ik de mooie glimlach weer terug.
“Ik kom zorgen dat je, jouw vrienden en meisje niet kwijt raakt,” Zucht ze.
“Waar heb je het over?” de glimlach verdwijnt alweer en de norse blik is terug.
“Zayn…,” ze stopt even en kijkt me aan.
“Ik ga wel koffie maken, ben zo terug.”


Zayn Malik.

”Waar ben je toch mee bezig Zayn?!”
Ik kijk mijn moeder aan, ik weet maar al te goed waar ze het over geeft, maar ik kan haar geen uitleg geven. Altijd als Ella te dicht komt, komt de hele ontvoering weer voor mijn ogen. Ik neem het haar kwalijk, het waren haar ‘ouders’. Ik weet dat het niet mag, en mijn hart wil het ook niet. Maar mijn hoofd … zoveel stemmen die schreeuwen tegen elkaar.
“Ik…Ik…het is… Altijd als El te dicht komt…Ik zie alles terug mam…Alles. Mijn hoofd… het staat op ontploffen, allemaal stemmen die verschillende dingen schreeuwen. Ik weet niet wat ik moet doen… Ik wil El niet kwijt, ik heb haar nodig, maar ik weet niet hoe ik hier mee om moet gaan.” In het midden van de zin was ik al gaan snikken en was ik over gegaan tot een fluistering.
“Ik weet dat het fout is ,mam. Maar ik weet niet wat het juiste is.”
“Zo duw je haar weg ,jongen. Je moet met haar praten en niet alleen met haar maar ook met de jongens. Samen komen jullie hier wel uit. Ze snappen heus wel dat je wat nors bent door heel het gedoe en omdat je training enz. zo zwaar zijn. Maar ze willen je helpen Zayn. Duw ze niet weg.”
Ze trekt me in een omhelzing en zo zitten we een tijdje, tot Ella terug komt met de koffie.
Ze zet de plateau op tafel en kijkt ons even twijfelend aan.
“Ik euh…Ga wel weer.”
Ze draait zich om maar ik klem mijn vinger om haar pols.
Ze draait haar terug en voor het eerst zie ik de doffe blik in haar ogen, de wallen. Haar vermoeide uitdrukking.
“Kom hier…Schat.” Het laatste woordje, zo keil, pers ik er met moeite uit.
Maar dat kleine woordje, die 5 letters zorgen voor een glimlach op mijn liefste haar gezicht.
Mijn moeder plaatst zich in het andere deel van de sofa en Ella nestelt zich tegen me aan.
“I need you now,” fluister ik heel zachtjes.
Het is nog niet opgelost, maar het is een begin

Oh mijn god,guys! Sorry de stukjes slaan echt nergens meer op! :o Na dit stukje kom nog 1 echt en dan de epiloog. Sorry maar ik wil het verhaal niet nor slechter maken dan het nu al is! :o Als jullie ideeën hebben voor de laatste 2 stukjes mag je die gerust geven!:)Love. xx

Reacties (2)

  • VerenaClifford

    Oh no je gaat het me niet aandoen om hier een eind aan te maaken

    5 jaar geleden
  • Leeyum4Everr

    GOEDGOEDGOED STUKJE!
    En oh neej:(geen epiloog! da wilt zeggen da dees superverhaal al bijna gedaan is :'(
    Maar oke, ik ben sterk en zet me erover!:D
    NU SNEL VERDER! PLZ?:)

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen