chapter 36

Door: maybo
Onderdeel van: Living the dream - George Weasley 16+
Laatst bijgewerkt: 3 jaar geleden
Geactiveerd op: 3 jaar geleden

Foto bij chapter 36

breed | medium | small

We gaan weer terug de tent in en iedereen gaat meteen door naar het slaapdeel. We gaan liggen en ik merk langzaam dat ik moe wordt. Alleen hel lawaai houd me wakker. ‘Als die Ieren nou eens stoppen met feesten.’ Mompelt Meneer Wemel. ‘Ik ben blij dat ik nu niet in dienst ben, want ik wil ze liever niet vertellen dat ze moeten stoppen.’ Ik concentreer me wat meer op het geluid en hoor gegil. Ik schiet overeind en ren naar de tent uitgang. ‘Wat…’ Begint George. Mijn ogen worden groot bij wat ik buiten zie. Ik ren terug naar het slaapdeel. ‘Het is geen feest!’ Roep ik. ‘Wat? Hoe?’ ‘Jongens sta op, snel!’ Ze komen overeind en Arthur rent naar Harry en Ron. ‘Jongens, wordt wakker! Wordt Wakker! Het is een noodgeval!’ Ze gaan snel overeind zitten. ‘Wat is er?’ Ze luisteren even naar het geluid en hun ogen worden groot. Iedereen staat al en nu komen zij ook overeind. Harry wil zijn spullen pakken. ‘Harry, daar is geen tijd voor, we moeten gaan!’ We haasten ons de tent uit. Allemaal mensen rennen naar het bos en we kijken naar waar ze voor weg rennen. Een grote groep mensen laat de dreuzels van dit terrein ondersteboven zweven. ‘Dat is ziek.’ Roept Ron. ‘Vreselijk ziek!.’ Bill, Charlie, Percy en Meneer Wemel haasten zich in hun richting om het ministerie te helpen. ‘Snel, ga het bos in en blijf samen! Wij komen naar jullie toe.’ Roept meneer Wemel nog. ‘Kom op!’ Roept Fred en hij pakt Ginny bij haar hand. We rennen richting het bos. Dan wordt ik getackeld en ik kom met een klap op de grond terecht. Ik hoor George mijn naam roepen. Ik kijk op en zie Irates. ‘Laat me los!’ Ik begin te spartelen. ‘Sorry, dat zal helaas niet gaan.’ Ik weet dat mijn toverstok geen zin gaat hebben. Ik geef hem een trap en klim overeind. Hij pakt mijn armen vast. ‘Denk je nou echt dat iemand jou nog vertrouwd?! Je bent een weerwolf, iedereen walgt van je!’ Ik schud mijn hoofd. George rent naar mij toe door de menigte. Hij trekt mij weg en trekt zijn toverstok. ‘Bespaar jezelf de moeite.’ Lacht Irates. ‘Ooit laat je haar in de steek en dan komt ze met haar staart tussen haar poten naar mij toe.’ George wil Irates aanvallen maar ik ga voor hem staan. ‘Alsjeblieft, niet doen!’ Hij kijkt even van mij naar Irates en stopt zijn stok dan weg. Hij trekt mij mee het bos in. Wanneer we de lichten van het terrein niet meer zien, stoppen we met rennen. George slaat zijn armen om mij heen en trekt mij dicht tegen zich aan. ‘Ben je oke?’ Ik knik. George kijkt mij aan en glimlacht. ‘Ik zie je ogen, ze geven licht.’ Hij geeft mij een kus. Ik leg mijn hoofd op zijn schouder. Zo blijven we een tijdje staan. ‘Kom, we gaan terug naar het kampeerterrein.’ George verstrengeld zijn vingers met de mijne. ‘Hoor jij iets?’ Ik concentreer me op de omgeving. ‘Deze kant op.’ Ik trek George mee en niet veel later komen we bij een grote groep heksen en tovenaars. ‘Daar is Charlie.’ We lopen door de menigte naar Charlie. ‘Gelukkig, waar waren jullie?’ ‘We werden opgehouden.’ ‘Alweer?’ We knikken. ‘Fred, Bill en Ginny zijn in de tent.’ We kruipen de tent in en zien Fred en Ginny op de bank zitten en Bill met een bloedende arm aan de keukentafel. Fred heeft zijn arm beschermend om Ginny heen geslagen. ‘Gaat het?’ Vraag ik bezorgd aan Bill en hij knikt. ‘Zijn de anderen al terug?’ Fred schudt zijn hoofd. Ineens hoor ik allemaal mensen roepen vooraan in de menigte. ‘Wat gebeurt er?’ Ginny kijkt ons geschrokken aan. ‘Charlie steekt zijn hoofd uit de tent. ‘Pap wat gebeurt er? Ron, Hermelien en Harry zijn er nog niet!’ ‘Ze zijn hier!’ Hoor ik de stem van Arthur roepen. Even later komen ze de tent binnen. ‘Heb je hem pap?’ Vraagt Bill. ‘Heb je de persoon die het duistere teken opgeroepen heeft?’ Meneer wemel schudt zijn hoofd. Hij legt het verhaal uit met behulp van Harry. Er ontstaat voor het eerst een discussie tussen Hermelien en Percy over de rechten van huiselven. ‘Waarom wordt er zo’n groot ding van gemaakt dat het duistere teken opgeroepen is?’ ‘Ik heb je al verteld dat het het teken van Jeweetwel is.’ Zucht Hermelien. ‘En het is al dertien jaar niet meer gezien. Natuurlijk raken mensen in paniek, het is net alsof hij weer terug is.’ Voegt meneer Wemel toen. George slaat zijn armen van achter op mij heen. ‘Toch snap ik het niet, het is alleen maar een vorm in de lucht.’ ‘Ron, Jeweetwel en zijn volgelingen schoten dit teken de lucht in als ze iemand doodde. Moet je je voorstellen dat je thuis komt van je werk en je het teken boven je huis hangt.’ Het is even stil. ‘Pap, de weerwolven hielpen jeweetwel en wilden Nola meenemen. Denk je dat… Denk je dat als hij terug komt ze haar meenemen?’ Vraagt George voorzichtig. Meneer Wemel kijkt mij kort aan. ‘Hij is gelukkig nog niet teruggekeerd.’ Er volgen nog meer vragen, maar ik ben niet meer in de stemming om te luisteren. ‘Ik ga naar bed.’ Mompel ik tegen George. Hij knikt. ‘Ik ga met je mee.’ We lopen naar de slaapcabine. George stapt in zijn bed en houdt het deken open, zodat ik naast hem kan komen liggen. We liggen een tijdje stil. ‘George?’ ‘Ik laat ze je niet meenemen, nooit.’

We hebben uiteindelijk maar twee uur geslapen en meneer Wemel had de tent met behulp van zijn staf al binnen een minuut opgeruimd. We moesten even wachten op de viavia, omdat iedereen op het terrein zo snel mogelijk weg wilden. Mevrouw Wemel was heel blij om ons levend terug te zien en was al bang dat het laatste wat zo kon zeggen tegen de tweeling was dat ze vreselijk waren.
‘Wat doe je?’ Fred komt de slaapkamer binnen. ‘Ik stuur mijn ouders een brief.’ Ik koe uit het raam. ‘Koe, andere kant!’ Koe vliegt een rondje in de lucht en vliegt dan weg. ‘Doe je mee met een potje zwerkbal?’ Ik knik. ‘Is goed.’ Fred trekt mij overeind. Ik spring op zijn rug. Hij rent de trap af en doe gillend mijn ogen dicht.

Kudo Door naar het volgende hoofdstuk

Reacties

  1. xmoongirlx
    xmoongirlx 3 jaar geleden

    yeahhhh snel weer verder xx

Details

0

12+

1059

265 (0)

Share