Foto bij Laauravl

Ik heb je gewoon bijna drie maanden laten wachten. Shame on me!
Maar goed ik heb 'm af en het is de langste tot nu toe (het is trouwens niet heel duidelijk dat Zayn jou ook leuk vind, maar anders werd dit hoofdstuk nog langer). Ik wilde hem maandag al uploaden, maar toen had ik nog geen kledingsetje gemaakt en gisteren had ik geen tijd.
Ondertussen zit ik hier Midnight Memories te luisteren, ik vind het echt een geweldig album. Iedereen die dit leest: wat vinden jullie van MM? Wat vinden jullie de mooiste song op het album?

Laura

'Tot de volgende keer Niall!' roep ik mijn beste vriend achterna als hij weggaat.
Hij blijft stilstaan voor het hek en draait zich om. 'Ja, sorry dat ik weg moet.'
'Geeft niet joh, ik snap wel dat je moeder graag wil dat je weer eens thuis komt eten.'
'Dat is waar. Ik vond het heel gezellig!'
'Ik ook! Dit moeten we echt vaker doen! Doe maar de groeten van mij aan de rest.'
'Inderdaad! Ja, zal ik doen, vinden ze vast leuk! Doei Laura!'
'Ja, doei Niall.' En dan loopt hij verder. Ik heb het echt gemist, zo'n gezellige middag met mijn beste vriend. Maar ja, sinds hij in One Direction zit komt hij veel minder vaak langs, niet dat dat zo moeilijk is, voor hij meedeed met X-Factor spraken we bijna elke dag af. Ik kijk op de klok, shit het is al 5 uur! Ik ren naar boven en trek gauw mijn werkkleren aan. Beneden pak ik mijn jas en tas van de kapstok, doe ik de deur op slot en ren ik naar de bushalte.

Eenmaal op mijn werk begroet ik eerst mijn collega's en dan word ik meteen aan het werk gezet. 'Laura, naar tafel 12! Daar zijn net twee mensen gaan zitten!' roept iemand. Ik doe mijn schort voor, pak een dienblad en een kladblokje met pen en ga dan naar tafel twaalf. 'Wilt u wat te drinken?' vraag ik. Aan tafel zitten twee jongens van mijn leeftijd, de ene jongen heeft zwart haar in een kuif en de ander bruin haar in een kuif. 'Voor mij een cola alsjeblieft.' zegt de jongen met de bruine kuif.
'Voor mij ook.' zegt de andere jongen.
'Twee cola.' herhaal ik. 'Verder nog iets?'
'De menukaart?'
Ik lach even. 'Komt eraan.' En dan loop ik naar de keuken om de cola en menukaarten te halen.

Even later ga ik weer terug naar tafel 12, ik geef de jongens hun cola en de menukaarten en ga dan naar tafel 13, de mensen daar zijn klaar met eten willen zo te zien afrekenen. Als ze hebben betaald stapel ik de borden en het bestek op en loop ermee naar de keuken.

Ik ga weer naar tafel 13, dit keer om hem schoon te maken en alles weer goed neer te zetten. Ondertussen vang ik het gesprek op van de jongens van tafel 12. 'Waarom had Niall ons eigenlijk hierheen gestuurd?' vraagt de ene.
'Hij zei dat je hier heel lekker kunt eten.'
'Ja oké, maar dan nog.'
'Misschien omdat we allebij een gebroken hart hebben?'
'Ach, hoe romantisch twee jongens met een gebroken hart.' zegt hij. 'Wacht even. Jij ook Zayn?'
'Jup, ze heeft het laatst uitgemaakt.'
'Waarom heb je niks gezegd?'
'Hm, ik overleef het wel.' Het klinkt alsof hij er niet over wil praten.
'Wanneer dan? Ik heb niks gemerkt.'
'Ongeveer twee weken geleden. Maar ik heb het wel gezegd, Niall wist het.'
'Je had het ook tegen mij kunnen vertellen.'
'Jij had al genoeg aan je eigen. En ik ben er al ongeveer overheen.' zegt hij.
'Hoezo?' Ik ben bijna klaar met tafel 13 en leg het bestek goed neer.
'Zou de pasta hier lekker zijn?'
'Wat is dat nou weer voor antwoord?' De jongen met de zwarte kuif knikt even, blijkbaar begrijpt de ander het. 'Oh, ik denk het wel. Anders moet je het even vragen.'
Ik loop naar tafel 12. 'Heeft u al een keuze kunnen maken?' vraag ik.
'Is de pasta lekker?' vraagt de jongen met de zwarte kuif.
'Persoonlijk vind ik de pasta met tomatensaus erg lekker, maar die met paddestoelen niet zo.'
'Oké, dan wil ik graag de pasta met tomatensaus.'
'Voor mij graag de schnitzel.' zegt de andere jongen.
'De grote of de kleine portie?'
'Doe maar groot.'
'Oké, heeft u er liever aardappeltjes of frietjes bij?'
'Frietjes natuurlijk.' Hij lacht even.
'Oké, één pasta met tomatensaus en één grote schnitzel met frietjes.' herhaal ik terwijl ik het opschrijf. 'Nog iets te drinken?'
'Twee cola graag.' zegt de jongen met de zwarte kuif.
'Komt eraan.' En ik loop richting de keuken.

Na ongeveer twintig minuten is het eten voor tafel 12 klaar. Als ik naar het restaurant wil gaan, komt Jilke, een collega en vriendin van mij, opeens de keuken binnen. 'Laura! One Direction zit in het restaurant! Nou ja, de helft dan.' Ik kijk haar verbaasd aan, ik heb Niall nergens gezien en ik liep net nog binnen. 'One Direction? Die supergeweldige band met de 5 knapste jongens die op deze aardbol rondlopen?'
'Ik weet wel wie en wat One Direction is hoor, het is onmogelijk om dat niet te weten als je jou kent.' plaag ik haar. 'Ik weet zelfs hoe ze eruit zien. Ik bedoelde alleen dat ik ze nergens heb gezien.' Als ze haar mond opendoet om iets te zeggen zeg ik: 'Ik moet dit eten nu rondbrengen, anders word het koud.'
'Oh ja.' zegt ze en dan ga ik het restaurant in.
Als ik een tafel voor tafel 12 kom valt opeens het gesprek van de jongens stil.
'De schnitzel is voor?' vraag ik.
'Mij.' zegt de jongen met de bruine kuif.
'Dan is de pasta voor u.'
'Klopt. En zeg maar je anders voel ik me zo oud.' zegt de andere jongen als ik het bord voor hem neerzet.
'Ben je toch ook.' plaagt de ene.
'Ja joh, ik ben wel een half jaar ouder dan jij.'
'Willen jullie verder nog iets te drinken.' onderbreek ik ze.
'Nee, hoeft niet.' zeggen ze allebei.
'Oke. Smakelijk eten.'
'Dankjewel.' Als ik wegloop hervatten ze hun gesprek weer.

'Nee mevrouw heeft One Direction niet gezien hoor!' zegt Jilke als ik de keuken binnenkom. Verbaasd kijk ik haar aan. 'Ze bedient ze en nog herkent ze ze niet!'
'Huh? Zijn die jongens aan tafel 12 van One Direction?'
'Eh ja! Blinde kip dat je er rondloopt!'
'Ik vond al wel dat ze iets bekends hadden.' zeg ik. 'Wacht even, heb je door het raam gekeken?' In de keuken zit een raam die vanuit de keuken gewoon een raam is, maar vanuit het restaurant net een spiegel.
'Misschien... Maar ik moest toch kijken of er nog klanten komen?' Zeg zit mijn haar nog goed? Ik moet nu naar tafel 13, daar zijn net mensen gaan zitten.'
'Jou haar zit altijd goed.'
'Geloof je het zelf?' Ze draait zich om en loopt de keuken uit. Hoofdschuddend kijk ik haar na, raar kind.

Na ongeveer een half uur heen en weer lopen tussen tafel 1, 5, 12 en de keuken kom ik weer in de keuken waar Jilke voor het raampje staat. 'Jilke, wat doe je?' vraag ik.
Verschrikt draait ze zich om. 'Niks hoor.' piept ze. 'Oh jij bent het. Wil je dat nooit meer doen?! Ik krijg zowat een hartaanval van jou!'
'Jilke, ga gewoon even naar ze toe en praat met ze!'
'Dat durf ik niet.'
'Oke dan doe ik het voor je.'
'Dat doe je niet!'
'Wedden van wel? Ik moet er nu toch heen.'
'Laura!' roept ze nog, maar ik loop de keuken uit.
'Mogen we de rekening? vraagt de jongen met de zwarte kuif als ik bij de tafel sta.
'Komt eraan.' zeg ik. Als ik naar de keuken loop bedenk ik een plan om Jilke met de jongens te laten praten.

'De rekening.' zeg ik.
'We willen graag contant betalen.'
'We? Jij moet de rekening betalen, jij bent de oudste en ik heb de vorige keer betaald.' zegt de jongen met de bruine kuif.
'Ja maar toen was ik mijn portemonnee vergeten. En dat heb ik je toch terugbetaald?'
'Nee, dat ben je vergeten. Dus jij betaalt.' lacht hij.
'Nou goed dan. Contant.' De jongen met de zwarte kuif pakt zijn portemonnee en haalt er 60 pond uit. Ik wil het wisselgeld uit mijn zak halen, maar bedenk dan dat ik dat per ongeluk expres vergeten ben.
'Sorry, ik ben het wisselgeld vergeten.' zeg ik tegen ze. Jilke staat een tafel verderop en ik loop naar haar toe. 'Wil je even meelopen? Ik ben het wisselgeld vergeten.'
'Is goed.' Samen lopen we terug, Jilke zoekt ondertussen naar haar wisselgeld. Als we voor de tafel stilstaan haalt ze het ui haar zak. 'Hoeveel moet je heb-' als ze ziet voor welke tafel ze staat stopt ze halverwege de zin en valt haar mond open.
'Jilke, je vangt vliegen.' grap ik. Snel doet ze haar mond dicht.
'Hallo Jilke.' zeggen beide jongens.
'Hoeveel geld wilde je ook alweer?'
'Vijftien.'
Jilke draait zich om om in haar zak te zoeken. 'Laura, wat ben je van plan?' sist ze.
'Niks hoor.' Jilke kijkt me aan met een geloof-je-het-zelf-blik. 'Oke, ik dacht omdat je het zelf niet durft help ik je een handje.'
'Hier heb je vast vijf.' Ze zoekt nog even verder. 'En hier tien.' Ik pak de vijftien pond aan en geef het aan de jongen met de zwarte kuif.
'Dankjewel.' zegt hij. Hij stopt zijn portemonnee weer in zijn broekzak en opeens zegt Jilke iets: 'Mag ik met jullie op de foto?' Ze zegt het heel zacht maar de jongens verstaan haar toch.
'Wat denk je Zayn,' zegt die met de bruine kuif. 'Zullen we dat doen?'
'Tuurlijk. Voor fans maken we altijd tijd.'
'Ik maak de foto.' Ik hou niet zo van op de foto gaan dus ik haal mijn telefoon uit mijn zak en zet de camera aan. 'Oke lachen!' zeg ik als ze goed staan, Jilke in het midden en de jongens hebben een arm om haar heen. Ik neem een paar foto's en dan zegt Jilke: 'Nou een met jou erbij Laura.' Ik probeer zielig te kijken maar Jilke is genadeloos. 'Het is je eigen schuld, kom nou maar gewoon.' Een klant neemt de foto, en dan vind ik het wel goed geweest. Ik neem mijn telefoon over van de klant, bedank hem en ga naar de foto's. 'Laat eens zien!' zegt Jilke.
Ik laat de foto's zien en met zijn vieren kijken we er naar. 'Die is leuk.' zegt Zayn hij wijst op de foto waar we met z'n vieren op staan.
'Ik zie er niet uit op die foto.' mompel ik.
'Jawel, hij is hartstikke leuk.' zegt Jilke. 'Stuur je ze ook naar mij?'
'Doe ik.'
'Dankjewel jongens!'
'Graag gedaan hoor.' Liam en Zayn nemen afscheid en gaan richting de garderobe.

Twee dagen later


Ik wil net op de bel drukken als ik me weer herinner wat Niall me -volgens mij ongeveer acht jaar geleden- al heeft gezegd: 'Kom maar gewoon achterom'. Ik loop naar de deur aan de zijkant van het huis en ga naar binnen. Ik hang mijn jas op en ga dan naar de woonkamer. 'Hi Niall!' roep ik als ik naar binnen ga.
'Hoi Laura.' Niall ligt op de bank voor de tv met een boterham in zijn hand. 'Sorry, ik had m'n lunch nog niet op!' verontschuldigt hij zich meteen.
'Maakt niet uit hoor, ik ken je langer dan vandaag.'
'Nee, echt?!' zegt hij sarcastisch als hij zijn laatste hap doorslikt.
'Ja echt.'
'Oh, dat kan ik me niet meer herinneren.'
'Ik voel me zwaar beledigd, mijn beste vriend herkent me niet eens meer.' zeg ik dramatisch. Niall's moeder komt binnen om iets te pakken. 'Oh, hoi Maura.'
'Dag Laura.' begroet ze me. 'Ik dacht al dit ik je hoorde.' Gelukkig weet Maura dat Niall en ik wel vaker zo gek doen, anders zou dit zó awkward zijn. Als ze weg is hervatten we ons gesprek weer.
'Wel in dat geval stel ik voor om elkaar te leren kennen. Ik ben Niall Horan.' zegt hij op ouderwetse toon terwijl hij doet alsof hij zijn hoed afzet. 'Wie mag deze knappe jongedame wel wezen?' Zei hij dat nou serieus? Gelukkig weet ik dat hij een beetje gek is.
'Ik ben Laura.' zeg ik. 'Laura -' Ik word onderbroken door de bel.
'Leuk u te ontmoeten. Maar excuseer mij juffrouw Laura, tenminste ik ga er vanuit dat u nog niet getrouwd bent, ik moet de poort van huize Horan openen.' zegt hij nog steeds met zijn ouderwetse accent.
'Excuses aanvaard meneer.' Niall gaat ervandoor om de deur te openen.
'Hoi jongens! Wat doen jullie hier?'
'We komen je opzoeken, we misten je heel erg.' zegt een stem dramatisch.
'Ach jullie hadden me ook al 24 uur niet meer gezien. Nou kom binnen, dan kunnen julle mijn vriendin Laura ontmoeten.'
'Niall, heb je een vriendinnetje? Dat had je ons wel even mogen vertellen!'
'Met vriendin bedoelde ik beste vriendin, niet vriendinnetje.' Niall komt weer binnen en hij wordt achtervolgd door vier jongens, waarvan ik er twee pas nog gezien heb. 'Laura, sorry ik wist niet dat ze zouden komen. Je vind het toch niet erg dat ze er zijn hè?'
'Nee hoor.' Ik meen het serieus, na al zijn verhalen over hoe gezellig het is met de jongens wil ik ze wel ontmoeten.
'Jongens, dit is Laura. Laura dit zijn Zayn, Liam, Louis en Harry.'
'Hé Laura, ik wist niet dat je Niall kende.' zegt Liam.
'Laura, ken jij Liam?' vraagt Niall verbaasd.
'Ja, hij was eergisteren met Zayn eten in dat restaurant waar ik werk.'
'Echt?'
'Ja en toen ging ze met haar vriendin en ons op de foto.' zegt Zayn.
'Herkende je ze dan?'
'Ik niet, niet meteen in ieder geval. Maar Jilke wel.'
'Wil je de foto's laten zien?'
'Ehm...' Niall trekt een zielig gezicht. 'Oke dan, je weet dat ik daar niet tegen kan.' Ik pak mijn mobiel en laat de eerste foto zien.
'Dit werkt niet. Wacht even.' zegt Niall en hij loopt weg. Niet veel later komt hij weer terug. Hij zet de tv aan en stopt er een kabeltje in. 'Mag ik je mobiel?' Ik geef hem en Niall doet hem aan het kabeltje, dan zien we de foto's op de tv verschijnen.
'Niall, je bent geniaal.'
'Weet ik toch.' En hij klikt de volgende aan.

Als we alle foto's gezien hebben zegt Niall opeens: 'De tv staat nu toch aan, we kunnen gaan wii'en. Ik heb hier Mario Kart.' We vinden het allemaal wel een goed idee en ik ga even naar huis om onze afstandsbedieningen op te halen.

'Ben ik weer.' zeg ik als ik de kamer binnenkom en de afstandsbedieningen omhooghoud.
'Zullen we teams maken?' stelt Harry voor.
'Ik wil bij jou in!' roept Louis meteen.
'Zayn kom jij dan ook bij ons?'
'Is goed.' En zo komt het dat ik samen met Niall en Liam een team vorm. Omdat we maar met vier tegelijk kunnen spelen zitten er steeds twee te kijken.

Als we bij de laatste ronde zijn zal degene die deze ronde wint ook echt winnen en dat willen we allemaal. 'Laura, jou beurt.' zegt Niall en hij geeft mij de afstandsbediening. 'Jij en Liam moeten tegen Harry en Zayn.'
'Dit gaan wij winnen.' zegt Louis.
'Echt niet hoor, wij zijn veel beter.'
'Jongens klep dicht.' zeg ik als het aftellen begint. Gelukkig hebben we een van de leukste parcours en gaat het bij mij best wel goed. Ik rij tweede en Liam derde en vlak voor de finish halen we Zayn in omdat die overeen bananenschil rijd.
'Gewonnen!' roept Niall blij als Liam mij een high five geeft.
'Harry had je niet harder kunnen rijden?' vraagt Louis.
'Sorry, maar ik kan er ook niks aan doen dat ik steeds in dat stomme ravijn word geduwd.'
'Ach jullie hebben het goed gedaan.' zegt Liam.
'Maar Laura is onverslaanbaar!' roept Niall. 'Ik heb pas één keer van haar gewonnen en dat was omdat haar afstandsbediening raar deed.'
'Niall, iedereen kan van jou winnen.' zegt Louis plagerig.
'Niet.'
'Wel.'
'Niet, jij niet.'
'Wel, alleen net toevallig niet.'
'Zeg, gaat dit altijd zo?' vraag ik aan niemand in het bijzonder.
'Ja, maar het is zo over hoor.' krijg ik als antwoord.

'Jongens ik moet gaan. Sorry.' zeg ik als het zes uur is.
'Laten wij dan ook maar eens gaan.' zegt Liam.
'Ja goed idee.' stemt Harry in. We staan op van de bank en gaan dan naar het halletje om onze jassen te pakken.
'Nou ik vond het leuk om jullie een keer te ontmoeten.' zeg ik als ik afscheid neem van de andere jongens.
'Ja wij ook, je wil niet weten hoeveel Niall over je heeft verteld.'
'Echt?'
'Ja, ik zou bijna een boek over je leven kunnen schrijven.' plaagt Louis.
Ik kan er niet op reageren want Harry zegt: 'Jongens we gaan. Misschien tot de volgende keer Laura.'
'Ja.'
'Doei!'
'Nou, ik denk dat ik ook maar ga Niall.'
'Ja eh, ik vond het leuk dat je er was.'
'Ik ook. Tot de volgende keer.' Dan wil ik de deur uitlopen.
'Laura?'
'Ja, wat is er?'
'Wat?'
'Je zei mijn naam en toen vroeg ik wat er was.'
'Zei ik dat echt?' vraagt hij verbaasd.
'Ja.'
'O.'
'Wat wilde je zeggen?' vraag ik terwijl ik terugloop naar Niall.
'Nou eh... Ik heb je gemist in de tijd dat ik er niet was.'
'Ik jou ook.' Automatisch sla ik mijn armen om hem heen om hem een knuffel te geven. Niall knuffelt me terug en we blijven een minuur zo staan. Voorzichtig drukt hij zijn lippen tegen de mijne aan en ik kus hem terug. Niet veel later horen we iemand kuchen en ik draai me om. Daar staat Zayn, hij kijkt een beetje geschokt.
'Sorry dat ik jullie stoor, maar hebben jullie toevallig ergens mijn sleutels gezien?'
'Volgens mij lagen ze op tafel.' zeg ik. Hij loopt naar de kamer en dan weer terug.
'Sorry.'
'Geeft niet.' zegt Niall voordat hij zich weer naar mij toe buigt en me opnieuw kust.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here