Foto bij 251.6 Miles 46 hours || two

23 heersbeestjes al! C:
ff wat info: Ik post elke dag een hoofdstuk van +700 woorden. Ik schrijf altijd ver vooruit dus waarschijnlijk hebben de lezers weer geen invloed op het verhaal, laat je verassen (;
hope you like it! I love comments
xxx

Dirkhill Road, Bradford, Verenigd Koninkrijk

Mijn benen begonnen zeer te doen van het lopen, en mijn maag raakte zwaar overstuur. Ik had al de hele ochtend niks gegeten, en was meteen gaan lopen. Ook vooral omdat ik mijn hoofd leeg moest maken - wat niet erg moeilijk zou moeten zijn in mijn geval, op het moment - ben ik maar gelijk gaan lopen. En waarschijnlijk ook omdat ik toch geen geld had voor eten. Als ik me nou kon herinneren of ik iemand kende die hier in de buurt woonde, kon ik daar langs gaan om wat te eten. Helaas was dat niet het geval, en kon ik dus enkel gissen naar hoe ik aan eten kon komen zonder het te stelen. Ik was dan misschien mijn herinneringen kwijt, mijn verstand had ik nog. Deels. Want mijn rommelende maag zorgde voor een tamelijke waanzin. Ik had er altijd al slecht tegen gekund als ik te laat at.
Mijn voeten sleepte ik over het gras en met mijn hoofd in mijn nek en mijn handen in mijn broekzakken liep ik geïrriteerd langs de weg. Ik wist eigenlijk niet eens of dit wel legaal was - naast de weg lopen.
Mijn benen konden mijn gewicht niet meer dragen, dus liet ik me uitgeput op het gras zakken. Auto's raasden voorbij in een rep tempo, en raar genoeg was ik niet bang dat er eentje uit zijn baan schoot en me aanreed. Ik voelde geen angst, enkel honger. Misschien was dat wel het minst fijne aan mijn obsessie voor eten. Als ik honger had kreeg ik mijn gevoelens en emoties niet onder controle. Als een meisje die in haar periode zit, zeg maar.
Ik liet me achterover vallen en haalde mijn mobiel uit mijn zak. Ik drukte hem aan. Hij was nog 80% opgeladen, dus ik had hem gisteren nog aan de lader gehad. Het scherm was vergrendeld, en ik wist het wachtwoord niet meer. Hoe klote is dat?
Doelloos probeerde ik wat random woorden uit, maar toen hij na tien pogingen aangaf dat ik 30 seconden moest wachten had ik het nog niet geraden. Was er niet een wachtwoord-vergeten-knop op je mobiel? Want zoiets zou op momenten als dit echt super handig zijn en van pas komen.
Tien minuten later overtroffen de geluiden van mijn maag haast het geraas van de auto's. Ik kon nergens anders aan denken en had zelfs al geprobeerd gras te eten. Tot ik tot de conclusie kwam dat dat echt vreselijk goor was. Ik stond op en liep verder naar het eerste tankstation dat ik tegenkwam. De man achter de kassa keek me vreemd aan omdat ik lopend was. 'U weet dat het tegen de wet is om langs de weg te lopen? Het is erg gevaarlijk ziet U...' begon de man, maar na zijn derde woord luisterde ik al niet meer. In de schappen stonden allemaal lekkere dingen en de verleiding om het gewoon te pakken, was groot.
'Kan ik je ergens mee helpen?' vroeg de man me met een bezorgde blik. Ik schudde mijn hoofd. Niet stelen Niall. Hou je in. 'Ik heb geen geld bij me.' vertelde ik de man toen hij me raar aankeek. Maar hierdoor keek hij alleen nog maar vreemder. 'Ben je verdwaald? Moet je iemand bellen?' Vroeg hij me, en ik stond al op het punt om ja te zeggen. Toen ik me besefte dat ik geen nummers wist. Die stonden in mijn telefoon, en mijn telefoon was vergrendeld. 'Euhm, ja ik ben verdwaald, maar ik weet geen nummers uit mijn hoofd, dus kan ik ook niemand bellen...' probeerde ik zo duidelijk mogelijk aan de man uit te leggen, die even nadacht. Hij liep een deur door naar de personeelsruimte en kwam even later terug met een telefoon in zijn hand. 'Ik bel de politie.' verklaarde hij en ik keek hem met grote ogen aan. Had ik iets mis gedaan? Ik had toch niks gestolen? Had ik niks gestolen...? Ik keek even of ik niet per ongeluk iets in mijn handen had gepakt, maar mijn handen waren leeg. 'Op het politiebureau kunnen ze je wel helpen.' legde hij uit toen hij mijn teleurgestelde en gespannen gezichtsuitdrukking zag. Ik knikte, daar had hij vast gelijk in.
Ik liet me zakken op een kruk aan de koffiebar en keek met een knorrende maag naar de warme broodjes die in de oven lagen. 'Moet je er één hebben?' vroeg de man me na zijn telefoongesprek en kwam naast me op een kruk zitten. Ondanks de drukte op de weg, was het in het tankstation stil en rustig.

Reacties (4)

  • FxckNiall

    DAT MET GRAS ETEN HAD IK OOK, IK HAD ZO'N HONGER IK DACHT ZO VAN: IK GA DOOD!

    En toen ja... En toen bedacht ik me dat doodgaan beter was dan gras eten.:|

    5 jaar geleden
  • Dahlias

    Lol, ik heb ook wel eens gras gegeten.
    Je hebt best een fijne schrijfstijl en ik ben ontzettend nieuwsgierig, dus waarschijnlijk neem ik een abo.

    5 jaar geleden
  • Lugano

    Love it :3

    5 jaar geleden
  • JustLiam

    Great chapter !

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen