Foto bij 249.7 Miles 45 hours || five

jeeeeej reactiesss! Sorry voor het late activeren... Was vandaag ziek thuis. Morgenochtend weer vroeg uit de veren dus dan zal ik nog 1 posten. Blijf reageren! Miss morgen in de top? Moet kunnen met dit aantal heersbeestjes!
x.

Farfield Ave, Bradford, Verenigd Koninkrijk

'Dat lijkt me sterk. Ik denk dat er of een foutje in de administratie zit, of dat je al uit je coma was maar bent flauwgevallen.' deelde ze haar suggesties.
'En wat nou als iemand me gestolen heeft uit het ziekenhuis?' vroeg ik, hoe raar en ongeloofwaardig dat ook was. Ze keek eerst alsof ik een grap maakte, maar toen werd haar blik weer uiterst serieus. 'In jouw geval is dat goed mogelijk.'
'Hoezo mijn geval?' vroeg ik haar achterdochtig. Gingen we racistisch doen?
'Ja, vanwege one direction enzo.' zei ze alsof ik gek was, maar daarna viel het kwartje en knikte ze alleen nog maar. 'Wat is one direction?' vroeg ik haar wantrouwend. Ze schudde met een trieste glimlach haar hoofd. 'Dat komt nog wel.'
Godverdomme, wat kwam nog wel? Ik kon niet tegen verassingen. Al helemaal niet als ze voor mij waren, en niet leuk waren. Ik zuchtte diep en zakte onderuit op mijn stoel. Fijn. De dokter, wiens naam ik eigenlijk nog niet eens wist, stond op. 'Ik heb een mail geschreven met daarin alle dingen waar je je de komende weken aan moet houden. Die kun je afhalen bij de receptie. Dag Niall, ik wens je nog veel succes en geluk met je carrière.' zei ze en schudde me de hand. Ik liep verstomd het kantoor uit en moest het nog even tot me door laten dringen. Maar dit bezoek had me geen antwoorden gegeven, enkel meer vragen. Had ik een carrière? Was ik echt uit het ziekenhuis ontvoerd? En zo ja, door wie? Zo nee, hoe was ik er dan weg gekomen?
'Niall Horan?' hoorde ik de vrouw bij de receptie vragen toen ik langs liep. Ik liep de paar passen terug en nam het papier van haar aan. Ik las het door zonder er echt veel van mee te krijgen. Pas toen ik buiten het gebouw stond realiseerde ik me wat er allemaal stond. Dingen zoals, geen alcohol, of medicatie (uitzondering op paracetamol), s' nachts om de twee uur wakker gemaakt worden. Hoe moest ik dat nou weer doen dan? Ik was in mijn eentje, en ik kon geen wekker zetten want ik kon niet op mijn mobiel.
Ik vouwde het papier op in mijn zak en begon voor de zoveelste keer vandaag weer met lopen. Al liep ik nu ergens midden in de stad. Het was koud, en mijn oren vroren er bijna af, dus deed ik mijn capuchon op. Ik stak mijn handen diep in mijn zakken en dacht diep na, iets wat me meer hoofdpijn opleverde.
'Niall!' hoorde ik een stem roepen die me ergens wel bekend voorkwam. Ik keek achterom en zag Malik op me afrennen. Als in een reflex begon ik ook te rennen. Ik wist niet precies waarom eigenlijk. Gewoon bang voor het feit dat als hij zo hard op me af kwam rennen, hij me zonder enige moeite onderuit zou kunnen halen, en daar had ik echt geen zin in. 'Niall! Godverdomme!' vloekte hij rennend. Ik sloeg een steegje in en rende door, hoopte dat hij niet had gemerkt dat ik was afgeslagen en bleef vervolgens hijgend achter een muur staan wachten tot ik zeker wist dat hij weg was. 'Wat flik je me nou dan? Eerst verkies je een agent boven mij en vervolgens...-' begon hij geïrriteerd, tot hij me in de ogen keek en de angst zag. Ik was wel degelijk bang dat hij me iets aan zou doen. Waarom was ik dan ook maar weer zo stom om een steeg in te rennen?
Ik vertrouwde hem niet. Iets wat hij niet persoonlijk op moest vatten aangezien ik eigenlijk niemand vertrouwde op het moment. 'Nialler, are you okay?' vroeg hij bezorgd, op een manier waardoor hij echt op me doordrong. Ik was even verstijfd. Ik wist niet of het angst was, of een teken van herkenning. Maar het was raar.
Zayn zette voorzichtig zijn capuchon af, en vervolgens die van mij. Mijn handen hingen trillend langs mijn zij, maar koud had ik het niet. 'Niall?' vroeg hij, mij aan sporend zijn vraag te beantwoorden. Ik knikte. 'I'm totally fine. Now let me go please?' smeekte ik hem zachtjes. Stomverbaasd en lichtelijk overrompeld knikte hij en zette een stap achteruit. Hij bleef me met grote ogen aankijken. Ik wist niet hoe snel ik me uit de voeten moest maken en rende met het laatste beetje kracht dat ik in mijn benen had, de steegjes uit.

Reacties (2)

  • Dahlias

    Omg, ik heb echt medelijden met Zayn op het moment, weet die wat er aan de hand is?

    5 jaar geleden
  • Lugano

    Best eng dat hij alles vergeten is :p

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen