Foto bij 249.1 Miles 45 hours || six

goodmorning heersbeestjes <3
x.

Halifax Rd, Bradford, Verenigd Koninkrijk

'Kun je hem niet gewoon wakker maken?'
'Waliyha, shut up.'
'Wat heeft hij achter op zijn hoofd?'
'Safaa blijf van hem af!'
'Is 'ie al wakker?'
'JEZUS CHRISTUS ALLEDRIE, MIJN KAMER UIT!' Bij het geschreeuw van Malik schrok ik wakker en keek verwoed met hoofdpijn om me heen. Ik zat in een vrij lichte witte kamer, op een bed. Rond mijn bed zaten twee meiden, Malik en in de deuropening stond nog een meisje van iets ouder dan ik gokte ik. Mijn hart ging als een razende tekeer en ik wist niet welke vraag ik eerst moest stellen. 'Even voor je flipt, eet je mee Niall?' vroeg het meisje dat in de deuropening stond en draaide haar lichaam alvast om om weg te lopen, maar bleef me toch nog aankijken. Wie was zij precies?
'Ik zorg wel dat hij wat eet. Gaan jullie nu maar naar beneden.' spoorde Malik zijn zusjes aan. Of, ik nam aan dat het zijn zusjes waren. De meiden verlieten mopperend de kamer en lieten me alleen met hun broer. Blijkbaar vertrouwden ze dat. Of, dat maakte ik mezelf wijs om hem beter te kunnen vertrouwen.
'Gaat het? Sorry dat ik je wakker maakte... Ik werd gewoon een beetje gestoord van ze.' verontschuldigde hij zich en ik wuifde het weg dat het niet erg was.
'Zeg iets Niall... Wat is er aan de hand?' vroeg hij me. 'Waarom ben je zomaar dat ziekenhuis uitgelopen?'

'Nialler, als je straks wakker wordt, gaan we hier weg oké?' zijn stem spookte door mijn hoofd en ik kon hem niet plaatsen. Tevens kon ik niet antwoorden op zijn vraag. Laat staan instemmen. 'Het is niet veilig. We moeten hier weg. Dan vluchten we naar Ierland, naar... huis.' zei hij met een trieste stem. Iets in mijn hoofd zei me dat Ierland niet zijn thuis, maar mijn thuis was. Dat hij dat bedoelde. Het was een gebaar dat zei dat hij om me gaf. En ondanks dat ik niet wist wie hij was, vond ik het lief van hem.

Nu ik me weer een deel herinnerde kon ik de vreemde stem met die van Malik vergelijken, en dat klopte precies. 'Niet zomaar... Jij zei het me.' probeerde ik hem eraan te herinneren, en aan zijn blik van herkenning kon ik zien dat hij me begrepen had.
'Oh Niall! Ik bedoelde niet...-! Oh gosh, laat maar zitten.' zei hij verward en trok me in een knuffel. Verrast liet ik hem maar begaan en wachtte tot hij me weer losliet. 'Luister, ik heb geen idee wie je bent Malik, en ik waardeer... Euhm wat je voor me hebt gedaan? Denk ik. Maar ik moet er echt weer vandoor.' zei ik en sprong het bed uit. Ik bedacht me nu pas dat ik waarschijnlijk moest zijn flauwgevallen toen ik de steeg uit rende. Dat moest nou net mij weer overkomen natuurlijk.
'Mijn naam... Euhm, is Zayn. Ik ben je beste vriend en jij gaat nergens heen zolang je niet weet wáár je überhaupt heen gaat.' sprak hij me tegen. Ik keek hem met een frons aan. Zayn. Dat was een hele mooie naam. En waarom herinnerde ik me dan niks van hem? Ik herinnerde me wel mijn beste vriend op de basisschool. Maar hij was onzichtbaar en heette Micheal. 'Ik weet wel waar ik heen ga. Ik ga naar Ierland.' zei ik vastbesloten.
'En hoe wou je daar gaan komen dan?' vroeg hij me met een halve grijns en opgetrokken wenkbrauwen. Ik deed mijn mond open om met een geniaal plan te komen, maar die had ik niet. 'Dat dacht ik al. Dus, eet je mee of heb je geen honger?' vroeg Zayn me.
'Ik eet wel mee...' bromde ik nors. Terwijl mijn buik een vreugdedansje deed omdat het weer voedsel zou kunnen verorberen. Zayn stond op, liep de deur uit en dacht dat ik hem zou volgen, iets wat ik daarna dan ook meteen deed.
De woonkamer was kerstig versierd en in de hoek van de kamer stond een kerstboom. Ik glimlachte bij het zien van de boom. 'Hey Niall, voel je je al iets beter?' vroeg de moeder van Zayn me toen we allemaal aan tafel zaten. 3 Zusjes, Zayn, en Zayn's ouders.
'Jawel Mevrouw.' loog ik, want ik voelde me vreselijk en had nog altijd hoofdpijn. De vrouw keek me afkeurend aan. 'Hoe vaak moet ik je nog zeggen dat het gewoon Patricia is?' vroeg ze me quasi boos en ik schrok even. Zayn keek waarschuwend naar zijn moeder. 'Mam, keuken. Nu.' zei hij en verdween met zijn moeder de keuken in, terwijl wij aan tafel gewoon verder aten. Nouja, zij aten en ik prikte wat in mijn voedsel alsof het aarde was. Het was iets met gebakken-aardappeltjes en groenten. Het zag er heerlijk uit! Daar niet van, het rook alleen wat minder lekker.

Reacties (4)

  • Dahlias

    Awhh, nialler toch, Zayn is best aardig

    5 jaar geleden
  • Hargrove

    ik vind het verhaal nu al geweldig <333 abo+

    5 jaar geleden
  • CitroenPlant

    Super!

    5 jaar geleden
  • Lugano

    Awhh Niall wordt wel een beetje bang van die mensen hoor haha
    Zayn is heeeeel lief!

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen