Foto bij Page 130 - Jay

Jaja, vandaag hebben we weer een speciale datum te pakken:
Het is vandaag de 16e en daarmee mijn laatste dag als zestienjarige. In het verhaal is het nu de de 12e, terwijl het nu in het echt de twaalfde maand is, terwijl het daar Nialls laatste dag als negentienjarige is in de 9e maand van het jaar. Hij wordt dus 20 op de 13e en het is ook nog eens het jaar 2013 én het 130ste hoofdstuk. Coincidence? I did not think so (;
(Hoezo vergezocht?(A))
Reasons for me to be happy today:
1. Ik ben morgen jarig c;
2. Ik ben eindelijk naar Catching Fire geweest en het was echt geweldig! Echt een van de beste films die ik de afgelopen tijd heb gezien c:
3. Nog maar een week en dan is het kerstvakantie (:
4. Ik ontdekte vandaag dat dit verhaal nu 100 bladwijzers heeft! Wauw c: dank jullie wel, bladwijzers (;
5. Niall en Jay zien elkaar weer in dit hoofdstuk ^^
So I hope you enjoy reading this chapter!
*stuurt jullie regenbogen en eenhoorns en blijdschap* c:

(Don't mind my weirdness. Om eerlijk te zijn is mijn vrolijkheid niet echt gigantisch, vanwege het feit dat ik morgen/vandaag (het onhandige van dit soort dingen 's avonds/'s nachts typen, is dat ik dat soort dingen door elkaar ga gebruiken) naar school moet, maar gelukkig weet Quizlet me meestal wel vrolijk te maken (: )

Mijn blik gleed door Nialls woonkamer, langs het drumstel dat er stond en de vele gitaren die aan de muur hingen, langs de flatscreen tv aan de muur, met daaronder een soort glazen ruitje waarachter stenen lagen (ik geloof dat ik zoiets wel eens eerder had gezien en dat het bedoeld was als een soort moderne versie van een open haard, maar helemaal zeker wist ik het niet) en de zwarte luie banken, die nu bezet waren door allerlei vrienden van Niall die ik nog nooit eerder had ontmoet, maar die om de een of andere reden blijkbaar allemaal precies wisten wie ik was, wat me op een bepaalde manier een beetje ongemakkelijk gevoel gaf. Net als de manier waarop iedereen eigenlijk veel meer thuis leek te zijn in het huis van Niall dan ik, omdat ik hier natuurlijk nog nooit eerder geweest was. Het voelde überhaupt wel raar om te bedenken dat mijn vriendje, die nog net geen twintig was, gewoon al een groot eigen huis had, waar hij alleen woonde. Mijn zus was ook twintig en de moest het doen met zo'n klein studentenkamertje.
Misschien was het wel fijn om te zien dat het ook weer niet een overdreven gigantisch huis was, dat in elke uithoek schreeuwde: "superster die nooit thuis is". Op de gitarencollectie waar iedereen jaloers op kon zijn en de muziekawards die op planken aan de muren stonden na, was de inrichting nog best normaal. Wel modern, maar niet op een kille manier, nog best wel gezellig.
Met iedereen die hier aanwezig was, hadden we tot nu toe het plan doorgenomen voor wat er zou gebeuren als Niall hier zou arriveren en eigenlijk waren we vooral een beetje aan het wachten op een teken van Louis, die Niall tot nu toe bezig had gehouden en die zou sms'en tegen de tijd dat ze met z'n tweeën hierheen zouden komen.
'Okay everyone, we just recieved a text from the Tommo, he said they'll be here in fifteen minutes, so be prepaired!' Het zag er eigenlijk ontzettend grappig uit, zoals Liam vanuit de keuken de woonkamer binnen kwam "gemarcheerd", zoals het leek, met Harry en Zayn op zijn hielen en hoe hij vervolgens alles een beetje begon te regelen en ik moest zachtjes lachen. Het idee dat Niall hier nog maar vijftien minuten vandaan was, leek tegelijkertijd mijn hart sneller te doen kloppen en ik kon eigenlijk gewoon niet wachten tot het moment dat Niall hier binnen zou komen en we met zijn allen tevoorschijn zouden kunnen komen om "surprise" te roepen. In mijn hoofd probeerde ik me zijn gezichtsuitdrukking voor te stellen op het moment dat hij zou zien wat er allemaal voor hem geregeld was en hopelijk ook als hij zou merken dat ik erbij was. De spanning in mijn lichaam steeg nog meer, een beetje als het gevoel dat ik als kind altijd kreeg op de dag voordat ik jarig was en ik moest eerlijk toegeven dat ik best blij was dat er nu nog steeds situaties waren waarvoor ik zo'n gevoel kon krijgen. Na al die dagen dat ik hem alleen maar gesproken had en misschien af en toe zijn gezicht had gezien op een computerscherm, kon ik straks eindelijk weer mijn vriendje in levende lijve zien en hem aanraken en bij hem zijn... Het voelde idioot, zo erg als ik naar dit moment uitkeek, alsof al mijn gevoelens eigenlijk een beetje te overdreven reageerden. Ik denk dat ik nu pas echt begon te begrijpen wat al die tijd dat ik hem had moeten missen voor mij betekend had. Een voordeel van dat missen was dan toch zeker dit gevoel van geluk als ik hem weer zou zien.
Nog even maar en ik nam plaats op mijn afgesproken plek. Ik zou achter de deur gaan staan, waardoor hij de woonkamer binnen zou komen, zodat hij mij als het goed is nog niet zou zien als hij binnenliep en ook nog niet gelijk op het moment dat iedereen tevoorschijn zou komen, omdat hij natuurlijk niet eerst achter zich zou kijken.
'Wait! Don't go in yet.' Het was Louis' stem die ik opeens van buiten hoorde komen, waarschijnlijk extra luid en duidelijk, om ons een soort teken te geven dat hij zo binnen zou komen. In de woonkamer zag ik nog de laatste paar mensen heen en weer bewegen, tot opeens alles doodstil werd, net alsof er niemand in de ruimte was, wat natuurlijk precies de bedoeling was.
'Why not?' Ik herkende Nialls stem, die zijn vraag een klein beetje achterdochtig stelde en ik moest een soort giechel onderdrukken. Lichtelijk zenuwachtig frunnikte ik aan de donkerrode stof van het jurkje dat ik vandaan speciaal voor de gelegenheid had aangetrokken. Ik had hem pas één keer eerder gedragen, een paar maanden geleden, bij mijn diploma-uitreiking in juni.
'There might be a cereal killer inside.'
'Lou, I don't think there's a serial killer in my house.'
'Not a serial killer, but a cereal killer. You know, someone who's trying to break all your cornflakes, so there's nothing more than crumbs left.'
Ik hoorde Niall even niks meer antwoorden, alsof hij op een rare manier aan het nadenken was over op wat voor idiote manier Louis' brein op dit moment zou werken en toen hoorde ik het geluid van een sleutel die in een slot werd gestoken.
'I'm going inside,' hoorde ik Nialls stem zeggen. Het gevoel dat in mijn buik ontstaan was, begon steeds meer te lijken alsof ik vlinders zou kunnen gaan uitspugen op het moment dat ik mijn mond open zou doen, maar dan misschien op een beetje minder verontrustende manier.
De sleutel werd omgedraaid en de voetstappen van de mensen die binnenkwamen galmden door het doodstille huis. Nog steeds was er iets in me dat het liefst gelijk op zou willen springen en gillend op Niall af zou willen rennen, maar in plaats daarvan bleef ik doodstil zitten, wachtend op het afgesproken moment.
'See? No killers in here.' Nialls stem kwam steeds dichter bij en mijn hart leek steeds sneller te gaan kloppen en...
De deur naar de woonkamer ging open, maar gelukkig nog net niet zo ver dat hij tegen me aan geslagen werd. Niall en Louis kwamen de woonkamer binnen en ik wist dat het nu niet lang meer zou duren voor iedereen zou laten merken dat ze er waren. Doodstil maakte ik mezelf zo dun mogelijk en drukte ik me tegen de muur, hopend dat Niall niet mijn razend bonkende hart zou kunnen horen of zo. Ergens hoorde ik een klein "klik"-geluidje, waarmee iemand het licht in de kamer aanzette. Drie, twee, één, telde ik de secondes af in mijn hoofd.
'Surprise!' Ik was net iets achter de deur vandaan gekomen op het moment dat ik samen met iedereen in de ruimte op zo'n typische manier dat woord schreeuwde. Zelfs al kon ik Nialls gezicht niet zien van waar ik nu stond, de hele uitdrukking van zijn lichaam drukte al uit dat hij verbaasd was. Zachtjes lachte ik even, wat bijna niet meer hoorbaar was in de ruimte, die opeens van doodstil was verandert naar iets waaraan je wel ongeveer zou kunnen horen hoeveel mensen er hier aanwezig waren. Ondertussen hoorde ik Niall een beetje stamelen: 'What... How... What is this? You guys did this for me? My birthday isn't until tomorrow...'
'That's what makes it a surprise,' hoorde ik iemand zeggen en ik hoorde hoe Niall alweer begon te lachen.
'You guys are great. Wow. This is awesome,' lachte hij en een grijns verscheen op mijn gezicht toen ik dat hoorde. Voorzichtig begon ik achter de deur vandaan te komen, die ik achter me sloot, wat opeens Nialls aandacht wekte. Eerst was het slechts een korte blik die hij naar achteren wierp, maar vervolgens leek zijn beweging te bevriezen en haakten zijn ogen zich vast in de mijne. Langzaam draaide hij zich helemaal om, met een uitdrukking op zijn gezicht die niet slechts verbaasd maar gewoonweg volledig verbijsterd was. Het was alsof mijn benen in spaghetti waren veranderd, in mijn buik een hele dierentuin was verzameld en mijn hart doodleuk salto's aan het maken was. Opeens voelde het alsof iedereen in de ruimte opgelost of bevroren of verdwenen was en alleen Niall en ik er nog waren, naar elkaar starend, waarbij ik wist dat er een debiele glimlach op mijn gezicht verschenen was.
'Jay?' stamelde Niall uit. Zijn gezichtsuitdrukking was nog beter dan ik me ooit had kunnen voorstellen sinds het moment dat ik gehoord had over deze surpriseparty. Even had ik het gevoel dat zelfs al mijn gedachten de benen hadden genomen, want hoe vaak ik me dit moment ook in mijn hoofd had voorgesteld, opeens kon ik geen zinnig woord meer bedenken om hem te zeggen.
'Surprise,' was uiteindelijk wat ik uitbracht, omdat ik geen beter woord kon vinden.

Reacties (17)

  • Summerday

    p.s dankje voor je regenbogen en eenhoornen alleen de eenhoornen heb ik weer terug gestuurd omdat mijn eenhoorn boos was omdat hij dacht dat ik hem buitensloot (een tip, maak nooit een eenhoorn boos, als straf liet hij hele tijd regenboog scheten, de hell -.-)
    Maar met je regenbogen ben ik wel heel blij : D
    Dat maakte mijn dag weer goed xxx

    6 jaar geleden
  • Summerday

    Zo lief *zijmel* en nu mijn standaard rijm-reactie voor deze keer
    GEWELDIGDEBELDIG (inspiratieloos haha)
    Loveeeeee : )
    Xxxx

    6 jaar geleden
  • Smeerkaas

    Jaja, vandaag hebben we weer een speciale datum te pakken:
    Het is vandaag de 16e en daarmee mijn laatste dag als zestienjarige. In het verhaal is het nu de de 12e, terwijl het nu in het echt de twaalfde maand is, terwijl het daar Nialls laatste dag als negentienjarige is in de 9e maand van het jaar. Hij wordt dus 20 op de 13e en het is ook nog eens het jaar 2013 én het 130ste hoofdstuk. Coincidence? I did not think so (;
    (Hoezo vergezocht? )
    Reasons for me to be happy today:
    1. Ik ben morgen jarig c;
    2. Ik ben eindelijk naar Catching Fire geweest en het was echt geweldig! Echt een van de beste films die ik de afgelopen tijd heb gezien c:
    3. Nog maar een week en dan is het kerstvakantie (:
    4. Ik ontdekte vandaag dat dit verhaal nu 100 bladwijzers heeft! Wauw c: dank jullie wel, bladwijzers (;
    5. Niall en Jay zien elkaar weer in dit hoofdstuk ^^
    So I hope you enjoy reading this chapter!
    *stuurt jullie regenbogen en eenhoorns en blijdschap* c:

    (Don't mind my weirdness. Om eerlijk te zijn is mijn vrolijkheid niet echt gigantisch, vanwege het feit dat ik morgen/vandaag (het onhandige van dit soort dingen 's avonds/'s nachts typen, is dat ik dat soort dingen door elkaar ga gebruiken) naar school moet, maar gelukkig weet Quizlet me meestal wel vrolijk te maken (: )


    Nahh, het is helemaal niet vergezocht hoor! En het is geen toeval meer, dit is het freaking lot....tumtumtuuuuuuuuuuum
    1)happy birthday again!
    2)catching fire! Ik heb hem ook gezien! Wel jammer dat ze zoveel stukken weglaten van het boek in de film =S een paar mooie stukken hebben ze niet gedaan, boehie
    3)het is vakantie! Voorlopig toch...ughh
    4)proficiat met de honderd bladwijzers, ik geef je nu een applaus *geeft daverend applaus* nee, ik ben echt blij voor je, want je verdient ze ook echt stuk voor stuk! En ook al die abo's! I'm so happyyyyyyyyyy! Geen idee wat ik aan het doen ben, ik word gewoon spontaan vrolijk van je verhaal!
    5)Niall en Jay! Jeej! Nu word ik nog blijer! En al zeker met die eenhoorns en regenbogen!

    School...we gaan niet denken aan school. We gaan niet spreken/typen over school. We gaan het woord zelfs uit ons geheugen bannen. School, pff, je bent niet leuk! nah..
    Ben jij eigenlijk nooit moe als je zo laat activeert? Ik lig al te knurren rond tien uur ofzo (tenzij er iets leuk is op tv)

    'There might be a cereal killer inside.'
    'Lou, I don't think there's a serial killer in my house.'
    'Not a serial killer, but a cereal killer. You know, someone who's trying to break all your cornflakes, so there's nothing more than crumbs left.'

    Dit is dus waarom ik zoveel van je verhaal hou, jij gestoord meisje^^
    En ze zijn zo ongelooflijk...lieffffffff!

    6 jaar geleden
  • Lufs

    Aawwhhhh hoe lieff(H)(H)Vandaag nog een hoofdstuk??(H)(H)*smeek smeek * XD

    6 jaar geleden
  • Yestherday

    Ik had het al stukje al op school gelezen en ik zat er dus met een domme grijns.
    Maar ik vond het echt geweldig!!
    x

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen