Foto bij Chapter 46

Scarlett Lucie Cowell

Slaperig ga ik rechtop in het bed zitten. De arm van Christophe glijdt langzaam van mijn lichaam af, en voorzichtig duw ik zijn arm verder bij me vandaan. Een naar gevoel bekruipt me als ik terugdenk aan gisteravond. Waarom kuste hij me? Hij valt toch op jongens? En een nog betere vraag; waarom ben ik erin meegegaan? Eigenlijk weet ik het antwoord op die vraag al wel; ik was in de war. Gelukkig is er niets meer gebeurd dan enkel een kus die ook niet erg lang geduurd heeft. Het is dus ook iets wat ik niet aan Harry hoef te vertellen. Mijn gezicht betrekt als ik aan Harry denk. Alsof ik überhaupt nog met hem wil praten. Ik ben er helemaal klaar mee. Dit was gewoon de druppel. Ik laat me niet meer voorliegen door hem, het is nu te vaak voorgekomen, en iedere keer heb ik het hem vergeven. Nu weet hij niet dat ik hem met Noa heb zien zoenen, dus waarschijnlijk zal hij gewoon poeslief tegen me doen. Ik voel misselijkheid omhoog borrelen als ik me bedenk dat hij me gewoon al die tijd heeft gebruikt. Hij heeft ervoor gezorgd dat ik verliefd op hem zou worden om me het bed in te krijgen. Ik veeg snel een klein traantje weg dat over mijn wang rolt. Het is hem nog gelukt ook. Ik voel hoe nu echt het gal omhoog komt en ik trek een sprintje richting de badkamer waar ik mijn maaginhoud in het toilet vrij laat komen. De tranen die inmiddels over mijn wangen rollen van het overgeven poets ik weg waardoor mijn mascara vast overal op mijn gezicht zal zitten. Niet dat er nog veel op had kunnen zitten van mijn huilpartij van gisteravond.. Ik ga rechtstaan om in de spiegel naar mijn gezicht te kunnen kijken, maar ik deins achteruit als ik de grote, met rode lippenstift geschreven letters zie staan.

"Does Harry know about the kiss?"

Ik voel hoe ik duizel en ik grijp mezelf vast aan de wasbakrand. Iemand is hier geweest. Iemand stalkt me. Eerst de dingen die in Barcelona gebeurden, en nu dit.. Paniekerig zet ik mijn handen in mijn haar terwijl ik naar adem hap. Ik voel hoe de tranen naar beneden beginnen te druppelen en een snik verlaat mijn mond. Ik ga op de rand van het bad zitten en leg mijn handen op mijn benen waarna ik mijn hoofd op mijn armen laat rusten. Ik moet dit aan Louis vertellen, met Harry kan ik het hier niet over hebben..
Wanneer ik wat rustiger ben geworden veeg ik de rode letters weg zodat Christophe het niet kan zien. Ik besluit om een douche te nemen en naar de ontbijtzaal te gaan. Ik kan even niet langer in deze kamer zijn.
Zodra ik mezelf heb aangekleed en mijn haar in een simpele knot heb gedaan gluur ik om het hoekje naar de slaapkamer. Christophe slaapt nog. Ik laat hem maar voor wat het is. Zin om nu met hem te gaan praten heb ik echt niet. Zeker niet omdat hij me gisteren kuste. Dat gaat sowieso ook een ongemakkelijk gesprekje worden.
Ik open de deur van de kamer en stap naar buiten terwijl ik de deur zachtjes achter me dichttrek. Ik schrik en verstijf als ik Harry in elkaar gezakt op de grond zie zitten. Zijn ogen schieten open bij het horen van de deur die ik zojuist dicht had gedaan. Een vlaag van opluchting is af te lezen in zijn ogen, en hij krabbelt overeind waarna hij mijn handen beetpakt. 'Scarlett..' Zijn stem klinkt gebrekkig en hij kucht even. 'Kunnen we praten?' Zijn gezicht is bleek en zijn ogen zijn rood doorlopen. Heeft hij gehuild? De drang om mijn lichaam tegen het zijne te drukken en hem alles te vergeven is enorm, maar ik blijf met mijn hoofd bij de gedachte dat hij wat met Noa heeft uitgespookt. Wie weet wat er nog meer is gebeurd. Bovendien durf ik hem even niet onder ogen te komen vanwege het berichtje dat op de spiegel geschreven stond. Anders moet ik hem ook nog gaan uitleggen wat er is gebeurd tussen Christophe en mij. Ik trek mijn gezicht in een plooi en maak mijn handen los uit zijn grip. Zonder iets te zeggen draai ik me om waarna ik de gang uit loop richting de ontbijtzaal.

Harry Edward Styles POV

'Kunnen we praten?' fluister ik ongemakkelijk terwijl ik met mijn duimen over de rug van haar hand heen streel. Mijn ogen zoeken wanhopig in haar gezicht naar een vlaagje van een twinkeling of iets wat erop wijst dat ze nog om me geeft en niet boos op me is, maar een steek in mijn buik is te voelen als ik zie hoe ze me koud en zonder enige emotie aankijkt. Dan trekt ze haar handen los uit mijn greep terwijl ze me nog voor kort een kille blik toewerpt. Ze draait zich zonder iets te zeggen om en laat mij verslagen achter in de gang. Ik laat mijn armen langs mijn lichaam hangen en ik voel hoe mijn lichaam begint te schokken. Tranen stromen langs mijn wangen en ik bijt hard op mijn lip. Wanneer de ijzerachtige smaak van het bloed in mijn mond te proeven is, besluit ik om maar naar de ontbijtzaal te gaan. Ik kan moeilijk hier de hele tijd in de gang blijven zitten. Het is niet dat Scarlett daardoor terug zal komen..
Ongemakkelijk loop ik de ontbijtzaal in. Ik schuif zachtjes de stoel naast Zayn naar achteren en laat mezelf erop neer zakken. Ik ben expres tegenover Scarlett gaan zitten in de hoop dat ik zo misschien oogcontact met haar heb. 'Gaat het man? Je ziet er beroerd uit.' zegt Zayn. Ik hoor de bezorgdheid in zijn stem maar ik wuif het weg. Ik zit nu dus echt niet te wachten op een gesprek over hoe ik me voel. Behalve als het gesprek met Scarlett zou zijn natuurlijk.
Na een half uur tevergeefs oogcontact proberen te krijgen met Scarlett, geef ik het op. Haar koude blik is sinds vanochtend in de gang niet veranderd, en iedere keer als ik naar haar kijk voel ik hoe mijn hart een stukje verder afbrokkelt. Ik sta op en draai me om. Misschien dat ik even moet gaan slapen en dan later op de dag opnieuw even met Scarlett moet gaan praten. Ik ga me niet laten behandelen als een stuk vuil, dat heb ik nergens aan verdiend.

Zodra ik mijn kamer binnenkom, laat ik me zuchtend neervallen op mijn bed. Ik sluit mijn ogen en leg mijn handen voor mijn gezicht. Zo blijf ik een tijdje liggen totdat ik mijn mobiel twee keer hoor trillen, wat aangeeft dat ik een berichtje heb. Nieuwsgierig, en met de hoop dat het Scarlett is pak ik mijn mobiel van het nachtkastje af om deze vervolgens te ontgrendelen. Ik frons als ik zie dat het van een onbekende afzender is. Het is ook geen berichtje, maar een video. Verbaasd maar toch nieuwsgierig open ik de video. Mijn ogen worden groot en een akelige rilling gaat er over mijn lichaam heen als ik de video zie.

What the fuck?



Ik denk dat er ergens in de verte toch wel het einde in zicht gaat komen! Het duurt nog wel eventjes, maar ik wil het niet te langdradig gaan maken! Dus we zijn zeeeeker over de helft.. Ik heb namelijk een lijst met punten die ik afwerk in mijn verhalen, en het einde is al bedacht! Best een raar idee dat het dan min of meer voor mij allemaal al bekend is en afgesloten. Normaal gesproken verzin ik namelijk ter plekke een nieuw stukje, maar het is nu gewoon al af.. Haha nouja, voorlopig zijn jullie nog wel even zoet! xxxxx
Love you guysss!

Reacties (15)

  • Dahlias

    WHAAAAT AL OVER DE HELFT?? NOOOOOOO:(

    EN WHAT THE FACK MAN, WIE IS DIE STALKER. I WANT TO KNOOOOOOWW

    7 jaar geleden
  • Summerday

    DIE GIF OMGGGHHSUDHSHDHSDU THEE CUTEEEE
    HARRY IS ECHT EEN SCHATJE
    EN IK HEB AL EEN NAAR GEVOEL MET WAT ER OP DIE VIDEO STAAT...

    7 jaar geleden
  • Ludicrous

    MAAR IK WIL HELEMAAL NIET DAT DIT VERHAAL AL OVER DE HELFT IS.
    Ik vind dat vanwege de kerstgedachte je maar gewoon tot in de eeuwigheid door moet blijven gaan(lol)

    7 jaar geleden
  • streetlightlwt

    WOAH NU AL OP DE HELFT??? NEEEEE WIL IK NIET !

    7 jaar geleden
  • crazymy

    ow ow

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen