Foto bij Chapter 48

Scarlett Lucie Cowell

'Vlug, leg haar op de brancard!' Een voor mij onbekende stem.
'Komt het goed met haar?' Een trillerige, zachte en zeer bekende stem. Een streling langs mijn wang en een gedempte snik.
Ik voel hoe ik opgetild word en meegenomen word naar een plaats waarvan ik geen idee heb waar deze zal zijn.
Alles beweegt. Hier en daar zie ik lichtflitsen en wat zwarte vlekken, maar ik kan nu niet echt plaatsen wat ik allemaal zie.
Een warme hand op mijn voorhoofd die bonkt alsof hij ieder moment kan ontploffen.
Ik probeer te knipperen, maar het lukt niet. Alles blijft zwart. De witte flitsen zijn inmiddels ook niet meer te zien.
'Sorry..' Een hese stem. Ik wil huilen en diegene die dit in mijn oor fluistert omarmen, maar ik kan niets.
'Blijf alsjeblieft bij ons.' Een andere stem die me ook zeker bekend voorkomt.
'Ze verliest te veel bloed!' Een gehaaste stem.
Een gesmoorde kreet is te horen gevolgd door gejammer.
Ik wil zo graag mijn ogen openen. Met alle kracht die ik in me heb probeer ik mijn kijkers te openen, maar tevergeefs.
Ik voel hoe de laatste kracht in me weggezogen wordt en mijn spieren zich ontspannen.
Stemmen vervagen, en binnen enkele seconden hoor ik niets meer, voel ik niets meer, ben ik niets meer..


Harry Edward Styles POV

Met mijn hoofd in mijn handen, mijn voet zenuwachtig op de grond tikkend en de tranen die inmiddels niet meer kunnen lopen omdat ik al zo veel gehuild heb zit ik in de wachtkamer van een ziekenhuis in Rome. De kracht om op mijn horloge te kijken heb ik niet. Ik wil ook niet weten hoe lang ik hier al zit. Een gesmoorde zucht verlaat mijn mond en ik bijt hard op mijn lip. Als ik verdomme één keer mijn woede zou weten in te houden zou dit nu niet gebeurd zijn. Natuurlijk ben ik met mijn idiote kop ook vergeten om mijn pillen in te nemen. Gek genoeg weet nog één enkele traan mijn ooghoek te verlaten. Ik hoor hoe de schuifdeuren die de ingang van het ziekenhuis aangeven open gaan en hoe gehaaste voetstappen mijn richting op komen. Er word zachtjes een hand op mijn schouder gelegd en ik kijk op naar de bezorgde ogen van Louis. 'Het is allemaal mijn schuld..' fluister ik zacht terwijl ik voel hoe ik stevig in een omhelzing word getrokken door hem. 'Je deed het niet expres.' fluistert hij tegen mijn haar aan.
Zo zitten we na uren die verstreken zijn nog steeds in dezelfde houding, op dezelfde plaats te wachten tot er iemand naar ons toe komt die ons vertelt hoe het met Scarlett gaat. Inmiddels is de rest er ook, en zo zitten we met z'n allen doodstil in de wachtruimte. Enkel het zenuwachtige getik van de klok is door de kale, en kille ruimte te horen. De ruimte om me heen maakt me gek en ik spring op van de stoel waar ik de afgelopen drie uur aan vastgeplakt heb gezeten om rondjes te ijsberen voor de stoelen langs. Louis kijkt geschrokken naar me op vanwege mijn plotselinge handeling. 'Hazz..' zegt hij zacht. Ik negeer hem en kijk gefrustreerd op de klok. Het duurt me nu toch echt te lang. Ik been naar de receptie toe en sla mijn hand op de balie. 'Hoe lang gaat het nog duren voordat we eindelijk iets meer weten?' val ik uit tegen de vrouw die achter de balie zit en me geschrokken aankijkt. 'Meneer, ik kan u niet helpen. Ik weet het zelf ook niet. De dokter zal zodra het tijd is zelf naar u toekomen.' zegt ze uiterst kalm. 'Verdomme, ik wil haar zien, ik wil weten of het goed met haar gaat!' schreeuw ik woest naar de vrouw waarvan ik weet dat het niet terecht is dat ik nu tegen haar schreeuw, maar ik moet ergens mijn woede en verdriet op afgeven. Het is Liam die me beetpakt en me naar achteren trekt. 'Zij kan er ook niets aan doen Hazz.' mompelt hij terwijl hij me omdraait om me vervolgens weer neer te zetten op de stoel waar ik zo'n beetje de hele dag al op heb gezeten. Ik laat mezelf erop neer ploffen en laat mijn hoofd in mijn armen rusten die ik op mijn benen heb liggen. Ik voel hoe mijn schouders schokken en hoe er een hand op wordt gelegd die zachtjes heen en weer gewreven wordt om me rustig te maken. Het geluid van doffe voetstappen laat me in een flits opkijken en ik zie hoe een dokter op ons af komt lopen. Ik sta snel op van het stoeltje en stop mijn nagels in mijn mond om er vervolgens zenuwachtig op te bijten. Terwijl de dokter tot stilstand komt voor mijn neus kijk ik opzij naar de rest die er net zo angstig bij staat als ik, elkaars handen vasthoudend. Louis slaat zijn arm om me heen en trekt me dicht tegen zich aan terwijl hij gespannen naar de dokter kijkt. De dokter kucht even en kijkt ons dan ernstig aan. Ik voel hoe mijn lichaam als verlamd begint te raken bij alleen al het zien van zijn blik. Een stilte die naar mijn gevoel wel uren lijkt de duren volgt. 'Vertel het nou!' onderbreekt Amber de stilte terwijl de paniek duidelijk in haar stem te horen is. 'Jullie vriendin..' Hij kucht weer even waardoor ik gefrustreerd op mijn wang bijt. De smaak van het bloed proef ik vrijwel direct in mijn mond. 'Jullie vriendin ligt in een coma..'
Bam. Dat komt als een klap aan. Ik hoor hoe de man verder praat maar ik luister niet meer. Een coma? Verdomme, ze ligt gewoon in een fucking coma door mij! Verslagen merk ik dat ik nog steeds versteend op dezelfde plaats sta als waar ik net stond, terwijl de dokter inmiddels al weg is, net zoals de rest, behalve Louis. 'Hazz..' fluistert hij. 'Z-ze ligt in een co-coma.' snik ik terwijl ik me in zijn armen stort. Louis omarmt me en begeleidt me naar de bankjes. 'Heb je wel geluisterd?' vraagt hij me voorzichtig. Ik schud mijn hoofd. 'Wat doet het er toe? Ze ligt in een fucking coma, Louis.' zeg ik terwijl ik in mijn ogen wrijf. 'Ze ligt niet in een extreem diepe coma, de kans is zeer groot dat ze er gewoon weer uit komt. Ze heeft teveel bloed verloren, waardoor ze nu dus gewoon buiten bewust zijn is. Ze heeft een tijdje rust nodig, en we kunnen nu ook nog niet naar haar toe, maar het gaat goed komen Hazzie.' spreekt hij me toe terwijl hij me even in mijn schouder knijpt. Ik zucht. 'Maar toch..' Louis laat me niet uitpraten. 'Ik weet het Hazz, het voelt niet goed. Maar we moeten verder, er zijn miljoenen fans die op ons wachten, die betaald hebben voor een concertkaartje. We moeten ons focussen op het tournee. Paul heeft ons beloofd dat we zo veel mogelijk vrije tijd krijgen om naar Scarlett toe te gaan.' Met deze woorden staat hij op en pakt hij me bij mijn hand om me mee te trekken het ziekenhuis uit. Ik loop langzaam met hem mee en kijk nog een keer om naar het witte gebouw.

I don't want to leave her like this..



Misschien dat het een beetje boring of standaard wordt of weet ik veel wat, tenminste, dat idee heb ik.
Het komt ook vooral doordat ik nu al een tijdje met dit verhaal bezig ben, dan kan het gauw een saai verhaal worden..
Maarja, feedback en tips zijn nog altijd welkom!
Ook zou ik het leuk vinden als jullie een idee voor een verhaal naar me sturen!
Het lijkt me leuk om een idee van iemand anders uit te werken!
Let me know!
Shout out voor degene met het leukste idee!

Love you guys!

Reacties (12)

  • LynnieTomlinson

    Ahw Poor Haz Poor Girl.
    Poor evryone ghehe xx

    7 jaar geleden
  • louisharry

    WHUUTT
    WHUUTT
    WHUUTT
    DIT MAG NIET

    7 jaar geleden
  • FlightlessBirdx

    OMG , oharme Harry en scarlet
    snel verder xxx

    7 jaar geleden
  • Caramelpopcorn

    ARME ARME HAARRRYYY!!!
    D:
    maar het is ook een beetje haar eigen schuld, ze had het gewoon moeten zeggen
    dat hij homho is
    XXXXXX

    7 jaar geleden
  • Ludicrous

    MEhehehehehhe arme Harry!
    Ik ga hem wel troosten teehee:X

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen