Foto bij Chapter 49

Harry Edward Styles POV

Vandaag was een hel. Het oefenen ging gewoon niet lekker, en ik kan maar niet wennen aan de nieuwe danseres. De danseres die voor Scarlett invalt en waar ik nu tijdens de komende concerten mee moet dansen. Het klinkt misschien idioot, maar het voelt alsof ik Scarlett daarmee verraad. De danseres - Sarah - is een leuke meid, aardig ook, maar toch voelt het niet oké. Ik kijk in de spiegel die in de badkamer hangt van mijn hotelkamer. Een lijkbleke jongen met donkere kringen onder zijn ogen kijkt me aan. Zijn krullen hangen triest en slap om zijn hoofd heen en een vermoeide zucht ontsnapt er aan zijn lippen. Ik draai mezelf weg van de jongen, zo wil ik mezelf niet zien. Ik loop de slaapkamer in en pak mijn rugtas van de stoel af. Ik slinger het object over mijn schouders heen en open de deur die ik vervolgens achter me dichttrek.

Ik stap de ondertussen maar al te bekende, witte ruimte binnen. De dame aan de balie kent me inmiddels al en knikt naar me als teken dat ik door kan lopen. Ik maak mezelf een weg door de saaie en deprimerende grijs/witte gangen heen en blijf stil staan voor de deur met het nummertje 206 erop. Zuchtend vouw ik mijn hand om de koude deurknop en duw deze omlaag waardoor de deur piepend en krakend open gaat. Het ziekenhuis is niet een van de nieuwste ziekenhuizen, dat blijkt maar aan alle piepende deuren en krakende trappen. Ik zet een stap de kleurloze ruimte binnen en slik de brok in mijn keel weg als ik haar zie liggen. Lijkbleek met allemaal draden rondom en in haar lichaam. Haar normaal gesproken prachtige, glanzende haren zijn nu dof en hangen slap langs haar ietwat magerder geworden gezichtje. Het is nu inmiddels twaalf dagen geleden dat Scarlett in een coma raakte, en nog steeds is haar toestand niet veranderd. Ik begin er zo langzamerhand ook moe van te worden. Ik ga eraan onderdoor. Maar ik blijf bij haar, niets kan dat veranderen. Ik loop naar het nachtkastje toe en vervang de roos die er wat bruinig uitziet voor een felle, rode roos. Ik buig me over het bed heen en druk een kus op haar bleke en koude lippen. Geen reactie terug. Iets waar ik diep van binnen op had gehoopt, maar na alle onbeantwoorde kussen heb ik de hoop ergens wel opgegeven. Ik laat me zuchtend naast haar neerzakken en pak haar hand beet. De nagellak die ze voordat ze hier belandde op had gedaan zit er nog keurig op. Dat kan ook niet anders aangezien ze niets anders doet dan enkel liggen. Zou ze van binnen bij zijn? Dat is een vraag die nu al twaalf dagen lang door mijn hoofd spookt. Misschien hoort ze me wel. Dat heb ik ooit ergens gelezen. Ik moet tegen haar blijven praten, mensen in een coma kunnen je soms namelijk horen.
Zo zit ik een uur lang tegen haar te praten. Over hoe het met de rest gaat, dat ik haar mis, of ze alsjeblieft wakker wilt worden en dat het me spijt.
Vermoeid kijk ik naar de deur die open gaat waarna er een zuster in de deuropening verschijnt die me het seintje geeft wat ze iedere dag doet. Het seintje dat ik moet vertrekken aangezien Scarlett haar rust nodig heeft.
Zoals afgesproken staan Niall en Zayn om precies tien over acht op me te wachten en lopen met me mee naar de studio waar we weer gaan oefenen voor het concert dat we over een tijdje hebben. Het concert in Rome zou eigenlijk al tien dagen geleden gehouden moeten worden, maar gezien de toestand van Scarlett hebben ze deze drie weken later ingepland, waardoor het hele tournee dus omgegooid is. Niet dat ik ermee zit, ik zou het echt niet trekken om nu op te moeten treden. Gelukkig heb ik nog anderhalve week tot het concert. Zayn geeft me een bemoedigend schouderklopje. 'Het gaat goed komen Hazz. Ik beloof het je.' Ik schud mijn hoofd. 'Ik weet het niet.' fluister ik.
Wanneer we in de studio aankomen zie ik hoe Paul en de rest van de jongens me medelevend aankijken. Ik zucht en rol met mijn ogen. Ik zit niet te wachten op hun medelijden. Ik loop nors naar mijn microfoon en zet mijn koptelefoon op. Ik zie hoe de jongens hun schouders ophalen en achter me aangelopen komen om vervolgens hun koptelefoons op te zetten. Liam telt af en de eerste klanken van "You and I" klinken door de studio. Mijn gedachten dwalen af en ik kom pas terug in de realiteit als ik merk dat de muziek uit is en iedereen me nogal boos aankijkt. 'Harry! Kom op man, blijf er een beetje bij.' Ik zie dat Paul zijn best doet om niet heel erg tegen me uit te vallen. Ik wrijf in mijn gezicht en knik. 'Ja, sorry Paul. Ik zal beter mijn best doen.' mompel ik. Een onhandig schouderklopje van Niall neem ik in ontvangst en ik begin met de eerste regels van de lyrics van "Story of my life". Nog geen drie minuten later hoor ik hoe de muziek weer stop gezet wordt en geïrriteerd leg ik de koptelefoon in mijn nek waarna ik vragend naar Paul kijk. 'Dat was hartstikke vals Harry!' schreeuwt hij waardoor ik lichtjes ineen krimp. 'Sorry..' fluister ik terwijl ik naar mijn voeten kijk. Paul komt hoofdschuddend op me afgelopen. 'Luister, ik snap dat je overstuur bent, maar je hebt een baan Harry. Een serieuze baan, waar je je best voor moet doen. En je kan dit niet laten verpesten door Scarlett.' zegt hij met een harde ondertoon. Mijn gezicht schiet omhoog terwijl ik hem in zijn ogen aankijk. 'Scarlett kan hier niets aan doen!' reageer ik fel. 'Jij weet niet hoe het voelt om je zó schuldig te voelen. Jij weet niet hoe het voelt om je meisje doodstil en lijkbleek te zien liggen. Je weet half niet hoe klote ik me voel!' schreeuw ik. 'Hazz, rustig.' Zayn probeert me ietwat te kalmeren door deze woorden uit te spreken en een hand op mijn arm te leggen die ik heb opgeheven tijdens mijn uitval tegen Paul. Ik sla zijn hand van mijn arm af. 'Laat me met rust.' sis ik voordat ik de ruimte uitbeen.

Just leave me alone.



Hee cuties!
Sorry dat het zo boring is!
Het word nog wel even leuk hoor haha, ik ben me nu vooral ook aan het focussen op school, dus erg veel tijd om te schrijven heb ik niet!
Maar alsnog bedankt voor alle lieve reacties, kudo's en de abo's natuurlijk!
Zonder jullie zou het verhaal natuurlijk niet bestaan haha!
xxxx

Reacties (12)

  • Dahlias

    Guys, Paul heeft wel gelijk. MAAR LAAT HAAR PLEEEZZ WEER WAKKER WORDEN
    en oke, ik lees dit bijna een maand later maargoed ze zal wel weer wakker zijn of ze is dood maar daar ga ik maar niet van uit xd

    7 jaar geleden
  • Subdivisions

    Naaaah doe een beetje lief tegen onze Paulus! Hij is een goede kerel C;
    Snel verder xx

    7 jaar geleden
  • Summerday

    OEEH I HAVE A GOOD IDEA
    ZAYN EN NIALL GAAN STIEKEM EEN LEUKE GRIET VOOR PAUL ZOEKEN ZODAT PAUL ZIET WAT ECHTE LIEFDE IS ZODAT HIJ EEN BEETJE IN ZIJN SCHOENEN KAN STAAN

    KATJINGGGG
    SUPER SNEL VERDUUURR X

    7 jaar geleden
  • Oneira

    Waarom is iedereen boos op Paul? Harry heeft in de eerste instantie een serieuze baan waar hij om moet denken. Dus Paul heeft gelijk. Er komt nu een maar hoor. Maar Harry heeft ook gelijk dat hij zich niet kan concentreren door dat Scarlett in coma ligt.
    Whohoho! En Noa is gewoon irritant,waarom maak je me naamgenoot zo'n bitch?

    7 jaar geleden
  • Nisssie

    Paul, zoek gevoelens.

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen