Foto bij Chapter 50

Harry Edward Styles POV

Er zijn in de tussentijd al weer twee weken verstreken, en nog steeds is de situatie waarin Scarlett verkeert niets veranderd. Ik ben daarentegen afgepeigerd en begin de routine waarin ik verkeer zat te worden. Repeteren in de studio, op mijn donder krijgen van Paul en de jongens om vervolgens chagrijnig weer langs het deprimerende, witte gebouw te gaan om het meisje waar ik zoveel van hou te bezoeken terwijl ze mijn aanwezigheid niet eens opmerkt. Waar doe ik het eigenlijk nog voor? Heeft het nog wel zin? Ik sla mezelf mentaal voor mijn hoofd. Het is míjn schuld dat ze hier ligt. Ik laat haar niet vallen. Ik blijf bij haar, al moet ik de rest van mijn leven hier langskomen. Ik schenk een kort knikje aan de vrouw achter de balie en loop vervolgens door naar kamer 206. De deur kraakt zoals hij iedere keer doet en ik stap de kamer weer binnen. Als eerste wandel ik naar haar nachtkastje toe waarop ik iedere dag haar roos ververs. Ik wil de roos uit het glazen vaasje halen maar merk dan pas op dat er helemaal geen roos in zit. Vreemd. Ik haal mijn schouders op. De zuster zal hem vast weggegooid hebben. Ik zet de nieuwe roos in het vaasje en ga nadat ik mijn lippen zachtjes op de hare heb geplaatst op de kruk naast haar bed zitten. Ze ligt er nog steeds even levenloos bij. Haar ogen nog steeds gesloten en haar gelakte nagels nog steeds even perfect als de eerste dag dat ze hier lag. Ik laat zuchtend mijn hoofd op haar buik rusten. Ik voel hoe haar buik op en neer gaat. Godzijdank ademt ze nog. Dan vertoont ze tenminste nog één teken dat ze leeft. Ik druk even mijn neus in de ziekenhuiskleding die ze draagt. Inmiddels ruikt ze zelf ook gewoon naar het ziekenhuis, haar eigen, heerlijke geur is verdwenen. Ik hef mijn hoofd weer op en leg mijn hand voorzichtig op de hare. Na een tijdje verstrengel ik onze vingers met elkaar en breng ik mijn mond naar haar oor. 'Kom nou terug, Scarlett.' fluister ik terwijl ik haar oor lichtjes tegen mijn lippen aan voel. 'Kom alsjeblieft bij me terug. Ik mis je. Ik wil dat je mijn kussen weer beantwoord. Ik wil weer met je kunnen lachen, of ruzie maken om niks. Ik wil je weer vasthouden terwijl je mij óók vasthoudt..' Zoals verwacht krijg ik geen reactie terug en vermoeid geef ik een kneepje in haar hand. 'Kom op nou..' fluister ik smekend. Ik sta op en druk mijn lippen weer op de hare. Ik sluit mijn ogen en hoop vurig dat ze mijn kus voelt. Ik leg mijn hand op haar wang en streel er lichtjes overheen. Ik schrik als ik een lichte beweging onder mijn lippen voel. Ik laat haar lippen los en bekijk haar eens goed. Kuste ze me nou terug? Verward ga ik weer op de kruk naast haar bed zitten. Ik schud mijn hoofd. Ik heb het me vast verbeeld. Wat wil je dan? Als je hier non stop komt en er nooit wat verandert. Dan krijg je inderdaad waanideeën. Ik wrijf met mijn duim over haar ietwat koude hand die ik nog steeds niet heb losgelaten. Plots voel ik hoe ze zacht in mijn hand knijpt, en ik weet zeker dat ik het niet me niet verbeeld. Geschrokken spring ik op, waardoor de kruk waarop ik enkele seconden geleden nog zat om valt. Ik blijf voor enkele seconden in shock naar haar staren, maar draai me dan met een ruk om. Ik ren zo snel als ik kan naar de deur toe en ruk deze open om vervolgens met een schreeuw één van de zusters erbij te roepen.
Dan gebeurt alles in een flits; zusters en doktoren komen aangerend waarna ik aan de kant geduwd word. 'Sorry meneer, u zult even in de wachtkamer moeten wachten.' Een verontschuldigende blik krijg ik toegeworpen terwijl de deur met een klap voor mijn gezicht dichtgeslagen wordt.

Zenuwachtig bijt ik op mijn nagels terwijl Niall over mijn rug heen wrijft om me rustig te houden. We zitten hier nu zeker twee uur, en de spanning is voor mij inmiddels wel te snijden. 'Het is een goed teken Hazz.' mompelt Zayn die me al een tijdje zit te bekijken. Ik knik. Dat weet ik zelf ook wel, maar het idee dat ik straks weer met haar kan praten en knuffelen maakt me gek. Ik wil gewoon zo graag naar haar toe. Direct nadat ik naar de wachtkamer gestuurd werd heb ik de jongens gebeld die vervolgens meteen naar me toe zijn gekomen. Ik kijk even opzij en zie dat Louis er net zo gespannen bij zit als ik. Zodra onze blikken kruizen glimlacht hij zenuwachtig naar me. Onze hoofden schieten omhoog als we voetstappen vanuit de hal onze kant op horen komen. Louis en ik springen tegelijk op als we de dokter zien. De rest volgt langzaam ons voorbeeld en verwachtingsvol kijken we de dokter aan die voor ons tot stilstand komt. Hij glimlacht. 'Ze is wakker.'

Finally.



Ik ben heeeel moe, dus inspiratie in een lang en gezellig tekstje voor hieronder heb ik niet haha!
Ik ga nu eeeindelijk na een lange dag werken slapen!
(Sorry dat het stukje zo kort is!)
xxxxx

Reacties (17)

  • Dahlias

    JAAAA ZE IS WAKKER YAAAY

    Als eerste wandel ik naar haar nachtkastje toe waarop ik iedere dag haar roos ververs. Ik wil de roos uit het glazen vaasje halen maar merk dan pas op dat er helemaal geen roos in zit. Vreemd.
    DIE FACKING STALKER IS TERUG. OF IS ER NOG STEEDS. WHATEVER HIJ OF ZIJ IS ECHT ENG. LAAT ZE GEWOON MET RUST, OKAY.

    whaha, ik heb wel eens samen met een vriendin onze crush gestalktxD

    7 jaar geleden
  • LynnieTomlinson

    JAAAAAAAAAAA ZE IS WAKKER!!! JAA!! OMG OMG! FINALY! Love this story love you love Haz Love Scarlet and the rest x

    7 jaar geleden
  • Summerday

    'Ze is wakker'

    OMG IK HEB DE HELE BUURT BIJ ELKAAR GEGILD
    Top verhaal
    Snel verder xx

    7 jaar geleden
  • s1Dlouisljxx

    awhhh super xx

    7 jaar geleden
  • drxwbieber

    ZE IS WAKKER ZE IS WAKKER ZE IS WAKKER ZE IS WAKKER OH EM GEEEEEEEEEEE.
    SNEL VERDER

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen