Foto bij Art 51

Le new picture for le new part:).
Ik ben niet zo heeel erg van het cliché dus werd het hier echt tijd voor en na de 50 is een mooie tijd om dat te doen..

Verder:
KERSTVAKANTIEEEE
soort van dan.. ik moet veel werken.. Buitenlandstages kosten bakken met geld:(.

Zoals altijd komt er aan alles een eind en dus ook aan het verslavende gevoel van vrijheid waarvan ik mocht genieten terwijl ik Londen uit was. Na 1Dday was het nog steeds druk in navolging van alles. Daarnaast kwam de kleine promotietour er bijna direct achteraan. Nog nooit was ik in Spanje of Italië geweest en de landen waren me dan ook zeker niet tegengevallen. Net zo min als het zware werk dat ik met plezier deed. Maar toen het er weer op zat en de albumpromotie voorbij was, gingen we weer terug naar Londen. En hoe achterlijk het ook wel niet was, vanaf het moment dat ik voet op Engelse bodem zette, was dat onveilige gevoel weer terug. Zelfs met Niall erbij, al maakte zijn aanwezigheid wel een groot verschil. Hij was bijna constant bij me, iets waar ik zeker geen problemen mee had. Ik vond zijn aanwezigheid heerlijk, geruststellend en genoot er met volle teugen van. Zijn geur alleen al zorgde ervoor dat ik op m'n gemak was en zijn ademhaling was rustgevend. Kortom was hij veilig en dat was precies wat ik nodig had. Zo ook nu. Echter had ik nu niet het geluk van hem in de buurt. Door het feit dat ik nog steeds geen rijbewijs had, nam ik ook in de koude decemberdagen de underground van werk naar huis en andersom. Het korte eind dat ik vroeger ooit met plezier liep, was nu een hel voor me geworden. Zelfs Casey was daar geen uitvlucht meer voor, vandaar ook dat er erg weinig nieuwe kunstwerken in de stad waren verschenen.
De drukte die kerst met zich mee bracht was enkel een goede afleiding en daar probeerde ik me dan ook volledig op te focussen. Tegelijkertijd probeerde ik een beetje af te kicken van Niall 24/7 om me heen te hebben, wat de laatste maand wel het geval was. Beide hadden we het druk met werk en hij vertrok binnen een paar dagen zelfs weer voor een weekje naar Los Angeles. Echte plannen voor kerst hadden we niet gemaakt en ook al zei Mick niet zo veel erover: ik had het idee dat er iemand in zijn leven was gekomen. Hij huppelde door het huis heen, was geregeld laat terug van zijn werk en liep met de grootste glimlach ooit door de straten van Londen heen. Maar als hij het me wilde vertellen, zou hij het vast wel doen. Voor nu zou hij vast wel genoeg redenen hebben om het voor me achter te houden. Aangezien Mick ook deze avond weer moest "overwerken" had ik besloten om zelf maar pannenkoeken te maken. Dit in combinatie met tegen mezelf praten en hopen dat ik snel moe genoeg was om naar bed te gaan. De nachtmerries waren er nog steeds, maar de dagen waren minder vermoeiend dan voorheen. Iets wat ik allemaal aan Niall te danken had, hij maakte het beter. De keren dat ik bij hem bleef, had ik zelfs geen last van de nare dromen over Noah. Jammer genoeg was hij erg druk deze tijd en dus zagen we elkaar niet veel.
'Soo, fridge. Let's see what you- Oh damn.' Sowieso geen melk en eieren. Of dat word gezond eten vanavond, of naar de winkel. Het feit dat ik ook daadwerkelijk tegen mezelf aan het praten was, had ik geaccepteerd. Ik kon er niet wakker om liggen. Aangezien ik mijn schoenen toch nog aan had en ik zeker geen zin had in gezond eten, besloot ik om dan toch maar even naar de supermarkt te lopen. Het was misschien dan wel al aardig laat, maar die dingen bleven tegenwoordig lang open en daarnaast was het niet zo ver lopen. Vandaar ook dat ik nog geen tien minuten later de deur van het appartementencomplex achter me dicht deed en ik de winterkou in stapte. Het onveilige gevoel probeerde ik zoveel mogelijk te negeren terwijl ik stug door de koude wind heen liep. Toch kon ik het niet laten om elke vijf meter over mijn schouder te kijken. Enkel om zeker te weten dat ik inderdaad alleen was. Iets wat je natuurlijk nooit zou zijn in een stad als Londen. Alone together minimaal, maar compleet alleen zou je hier nooit zijn. Het bekende gezicht dat ik zocht, zag ik echter niet en dat was al een hele geruststelling. Ik was wel al lang blij toen ik de winkel in mijn zichtveld zag verschijnen, druk zoals gewoonlijk. Een laatste koude windvlaag voordat ik de supermarkt in stapte zorgde ervoor dat ik mezelf extra diep in mijn shawl verborg. Nu ik hier toch was, kon ik beter de standaard inkopen van de week gaan doen en al snel had ik dan ook al mijn halve karretje gevuld. Nog steeds zo oplettend als ik maar wezen kon, had ik bijna iedereen in de winkel door. Het werd steeds rustiger naarmate ik langer in de Tesco's was, iets wat alleen maar goed voor me uit kwam. Dit dan tot ik eindelijk de melk had gevonden, toen pas viel het me op. Zonder ook maar een seconde te twijfelen of zelfs maar na te denken, rende ik zo snel als ik kon. Mijn gedachten hadden de winkel al verlaten voordat ik ook maar mijn karretje uit het zich was verloren. Ik moest daar weg en dat zou ook gebeuren. Dat de angst over me heen kroop, probeerde ik te negeren en zo goed als ik ooit kon, maakte ik gebruik van mijn streetrunning skills. De tranen die meer van angst dan van wat anders waren, beperkte mijn zicht maar ik wist de weg maar al te goed. Ik had nog nooit zo snel gerend, maar durfde ook niet achter me te kijken. De enige hoop die ik had was dat ik kon opgaan in het duister van de koude winteravond.

Reacties (9)

  • pasta

    omg omg ga alsjeblieft snel verder alsjeblieft ik ben zo nieuwsgierig omg ik moet het gwn weten
    alsjeblieft ik smeek je om verder te gaan pleaseeeee

    6 jaar geleden
  • TheBlueJay

    WAT????

    6 jaar geleden
  • 15xCupcake

    verdeeeer! alsjeblieeeft?:)x

    6 jaar geleden
  • annae

    Aah zo zielig!!

    6 jaar geleden
  • xCarpeDiem

    Wat wat wat wat wat?:O

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen