Foto bij Chapter 51

Scarlett Lucie Cowell

Mijn ogen moeten nog steeds wennen aan het licht. Ik kreun als ik een bonkende pijn in mijn voorhoofd voel. Ik breng voorzichtig mijn hand naar mijn voorhoofd en wrijf er zachtjes overheen. God wat een helse pijn. Ik ben inmiddels een half uur wakker, en ik heb direct van de doktoren te horen gekregen wat er allemaal aan de hand was en hoe ik hier ben beland. Ze vertelden me de dat ik niet lang bij kan blijven en dat ik zo af en toe weer weg kan vallen, maar dat zal gelukkig langzaam minderen. Er is verder niets mis met me, ik moet alleen nog een paar weken in het ziekenhuis blijven om te herstellen. Fijn. Ik glimlach als ik Scarly in de hoek van de kamer zie zitten. Blijkbaar heeft Harry een nieuw oog erin gezet, want het knuffelbeest heeft nu weer twee ogen. Mijn blik verplaatst zich naar alle draden die om mijn lichaam heen zitten en er gaat rilling door me heen. Ik ben altijd al bang voor naalden geweest, maar het feit dat er nu allemaal draden mijn lichaam in gaan maakt me misselijk. Ik draai mijn ogen naar het plafond en probeer aan andere dingen te denken dan aan de draden, wat met moeite lukt. Ik kijk weer op als ik de deur zacht piepend open hoor gaan. Mijn hart slaat een slag over en ik krabbel iets overeind. 'Hé.' zeg ik schor. Verbaasd over mijn eigen stemgeluid wrijf ik over mijn keel. Het zal vast komen doordat ik voor een lange tijd niet gepraat heb. Harry komt voorzichtig naar binnen geschuifeld, maar versnelt dan toch zijn pas om vervolgens zijn armen stevig om me heen te slaan. Ik hoor een gedempte snik uit zijn keel komen. Een pijnscheut schiet er door mijn lichaam en een onderdrukte kreun verlaat mijn mond. Snel laat hij me weer los en kijkt me geschrokken aan. 'Sorry! Deed ik je pijn?' Ik grinnik om zijn bezorgde blik en haal mijn schouders op. 'Een beetje.' Een verontschuldigende blik is op zijn gezicht te zien en hij plaatst zijn warme, perfecte lippen op de mijne. Ik sluit mijn ogen en ga op in de kus. Wauw wat heb ik dit gemist. Ik heb dan een tijd in coma gelegen, maar voor mijn gevoel heeft het wel een jaar geduurd, heb ik een jaar lang zijn lippen moeten missen. Ik wist dat hij er elke dag was, ik voelde zijn aanwezigheid, alleen lukte het me nooit om hem een teken te geven dat ik wíst dat hij er was. En nu is het me eindelijk gelukt. Hij laat mijn lippen los en gaat op het krukje naast mijn bed zitten terwijl hij mijn hand vastpakt en de tranen uit zijn gezicht wegveegt. Voor een tijdje zeggen we beide niets. We genieten enkel van elkaars aanwezigheid. Dan klop ik naast me op het bed terwijl ik moeilijk een stukje opschuif. Hij trekt zijn wenkbrauwen op en schudt zijn hoofd. 'Nee, Scarlett. Straks doe ik je weer pijn.' Ik glimlach om zijn bezorgdheid. 'Toe nou..' fluister ik. Hij kijkt even bedenkelijk maar kruipt dan toch naast me op het bed. Hij draait zich op zijn zij naar me toe waarna ik mijn gezicht naar het zijne draai. 'Ik heb je zo gemist.' mompelt hij terwijl hij een zoentje op mijn voorhoofd drukt. 'Ik jou ook.' mijmer ik terwijl ik mijn hoofd in zijn nek leg. Hij slaat voorzichtig zijn arm om me heen en ik snuif zijn maar al te bekende en vertrouwde geur op. Hij drukt een kusje op mijn kruin, en voor ik het weet ben ik weer langzaam weggezakt.

Met heel veel moeite probeer ik mijn ogen te openen wat me niet lukt. Paniekerig hap ik naar adem terwijl ik een kleine streep van licht zie. Ik móet gewoon mijn ogen openen. Het moét lukken. Ik heb geen zin om weer weken te liggen slapen. Ik voel hoe tranen in mijn ogen beginnen te prikken en ik knijp mijn ogen voor een tijdje dicht. Wanneer ik ze weer open zie ik heel vaag de ziekenhuiskamer waarin ik me bevindt. Ik laat krampachtig mijn blik door de kamer glijden en ik zie dat er iemand in de hoek van de kamer staat. Dan wordt alles langzaam weer zwart voor mijn ogen, en voel ik hoe ik weer verzink in een diepe slaap.

Voor de derde keer vandaag open ik vermoeid mijn ogen. Deze keer gaat alles een stuk makkelijker dan de andere keren en na een kleine tien minuten is mijn zicht weer op scherp. Ik veeg langzaam de haren uit mijn bezwete gezicht en wrijf even in mijn ogen. Ik haat het dat ik steeds in slaap val. Iedere keer heb ik een nachtmerrie over die berichten die ik de afgelopen weken heb gekregen. Iedere keer als ik wakker wil worden kost het me zó veel moeite. Ik ben uitgeput. Verveeld zak ik onderuit in het bed en trek de deken iets verder over me heen. Het is inmiddels weer een dag geleden dat Harry me kwam bezoeken, maar als het goed is komt hij over een uurtje weer. Ik rek mijn arm uit naar het bijzettafeltje waar de afstandsbediening van de tv op ligt. Zodra ik het object te pakken heb laat ik het van schrik weer vallen. Een schor gilletje verlaat mijn mond en ik staar naar mijn arm. Zeker twintig enorme sneeën maken het dat mijn linkerarm eruit ziet als een arm uit een horrorfilm. Uit sommige wonden sijpelt nog wat stroperig bloed en ik voel hoe mijn maaginhoud naar boven komt. Snel slik ik het weg en kijk naar mijn andere arm. Gek genoeg mankeert deze niets. Ik voel hoe het me begint te duizelen en grijp naar mijn hoofd terwijl een traan op mijn deken druppelt.

What the fuck is happening?



Bedankt voor alle lieve reacties! (:
Enjoy!
xoxo

Reacties (19)

  • Dahlias

    HOLY SHIT WHAT THE FACK MAN OMG

    7 jaar geleden
  • Caramelpopcorn

    O MIJN FREAKING GOD
    WHAT THE..?!?!?!!??!??!!?!
    O mijn god echt eng gewoon!

    7 jaar geleden
  • Subdivisions

    Woow spannend!
    Snel verder xx

    7 jaar geleden
  • Lovecandy

    Da mens die die brieven enal schrijft ...

    7 jaar geleden
  • Summerday

    WAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
    WAT IS ER GEBEURT
    JE KAN EEN VERHAAL ZOO FACKING SPANNEND MAKEN
    SNEL VERDER x

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen