Foto bij 104. Lauren de Ruyck &Niall Horan



Hiya, new chapter.

LUFU

Ik was echt geschrokken van wie ik hier zag zitten.
K3
Oké, nee. Nu begint het nieuwe stukje echt, enjoy.
_______________________________________________________________________________________________________________

Om zeker te zijn kuchte ik even ze keken allemaal meteen op toen ze me hoorden. De blauwe ogen van mijn vader, Niall en Greg keken me aan. Ook de iets donkere ogen van Maura keken me glimlachend aan. "Hallo Lauren fijn je nog eens te zien." glimlachte Maura. Niet veel later voelde ik twee armen rond me. Diegene verstopte zijn gezicht tegen mijn schouder. Ik sloeg mijn armen rond zijn nek. Ik voelde onder mijn grip hoe Niall trillerig ademhaalde, Hij zei niets, niemand zei iets. Niall's schouders gingen schokkend op en neer, waaruit ik kon opmaken dat hij huilde. Ik wreef kalmerend over zijn rug.
God, ik had hem zo gemist, dat besefte ik nu pas. Ik moest moeite doen om ook niet te beginnen huilen. Maura en mijn vader keken ons vertederd aan en Greg keek ook met een grote smile naar mij.

Niall Horan POV
Enkele uurtjes vroeger.

"Please, Harry mag ik niet voor één keertje mee?" smeekte ik Harry toen hij zich weer aan het klaarmaken was om naar een dansles te gaan met Lauren. "Nee, Niall. Het is veel te gevaarlijk. Stel je voor dat haar vader plots binnenkomt om te kijken hoe ze het doet en dan ziet hij jou daar zo zitten. Ik denk dat we het dan mogen vergeten dat Lauren nog mag komen." Harry had er wel gelijk in, maar dat zei hij al bijna elke week.
Ja, ja we hadden dit gesprek wekelijks, maar telkens liet ik me overhalen door Harry om niet mee te gaan.
"Misschien kan ik Peter proberen te overtuigen. Ik ken zijn zwakke plekken." vertelde mijn moeder. Ze kwam dit weekend even bij mij logeren, met Greg, Denise en de kleine Theo. Hoopvol keek ik m'n moeder aan. "Zou je dat willen doen?" vroeg ik verbaasd aan m'n moeder. "Waarom niet. Ik maak er jou terug blij mee en ik zou er niets op tegen hebben om Peter nog eens terug te zien." zei m'n moeder schouderophalend. "Bedankt mam." zei ik. "Ik ga ook mee" hoorde ik Greg schreeuwen die in de keuken Theo aan het voeden was.

"Harry, Harry." Hij keek me aan. "Harry?" vroeg ik nog een keer. "Jaha, wat?" vroeg hij geïrriteerd omdat ik waarschijnlijk al zo'n 20 keer zijn naam had gezegd. "Waar woont Lauren?" vroeg ik smekend. "Je gaat toch niet serieus naar hun huis?" vroeg hij terwijl hij z'n veters dichtdeed. "Jawel. Maar zeg nu het adres. Please?" smeekte ik weer. "Ik geef het niet Niall. Ik denk niet dat het zo'n goed idee is." zei hij terwijl hij zijn andere veters knoopte. "Maar Harry, als je me haar adres heeft en mijn moeder kan hem overtuigen dat ze ons weer mag zien kun jij haar ook meermaals per week zien dan slechts de vrijdag 2 uurtjes." Dat leek Harry te overtuigen want lichtjes brandden in z'n ogen en snel ratelde hij het adres. "Thanks mate."

Nerveus klopte ik op de deur van hopelijk dit keer wel het juiste appartement, want daarnet zaten we blijkbaar een deur te ver. Ik ging naast Greg achter m'n moeder staan. Greg had Theo op z'n arm en de kleine kirde vrolijk toen hij z'n fopspeen voor de zoveelste keer uitspuwde. De deur ging open en onbewust zette ik een stapje meer opzij zodat ik meer achter m'n moeder stond, wat natuurlijk niet veel hielp omdat zei een heel stuk kleiner dan me is.
Peter keek ons geschokt aan. Ik keek in z'n ogen en zag allerlei gevoelens. Boosheid, verwardheid maar ik zag denk ik ook een beetje dat hij blij is. "M-Maura" vroeg hij. Ik legde mijn hand op m'n moeder haar schouder, want ik wist hoeveel pijn die man m'n moeder bezorgt had. "Peter." fluisterde m'n moeder. Na een ongemakkelijke stilte begon mijn moeder te spreken. "Mogen we even binnenkomen? Ik wil dat m'n zonen hun echte vader kunnen ontmoeten en ik vind het ook nodig dat je, je waarschijnlijk eerste kleinkind ontmoet." ze klonk al wat meer zelfzeker. Peter zuchtte diep en liet ons binnen.
In het begin liepen de gesprekken wat stroef maar het kwam gelukkig wat losser. Ik was hier echt blij om, mijn moeder was een held, hoe ze het voor elkaar gekregen had, ik heb werkelijk geen idee, maar is was haar heel erg dankbaar.

Reacties (5)

  • Crazymofox

    Volgens mij ben ik blind ofzo, maar waaar, zien jullie een smiley?xD

    5 jaar geleden
  • Harryloverxx

    wheoow het is echt een tijd geleden dat ik je verhaal heb gelezen (kut school) MAAR WOUW wat schrijf jij goed!!!!!! snel verderrrr xxxxxxx
    iiieee love it(yeah)

    5 jaar geleden
  • Cliffayne

    die smiley is idd irritant.
    Snel meer!!!! Xx

    5 jaar geleden
  • AgeQuodAgis

    Erg leuk, alleen is het een idee om de smiley, bij dit stukje en de vorige, weg te halen? Het leest nogal irritant en de kwaliteit van je storie gaat zo naar beneden..

    5 jaar geleden
  • VeerleClifford

    Mooi Mooi

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen