Foto bij Chapter 53

Scarlett Lucie Cowell

'Heeft u ooit de dreigberichten gelezen of gezien waar ze het telkens over heeft?' Een fluisterende stem is te horen waarna een zacht gemompel de kamer vult. Mijn hoofd bonkt en mijn ogen willen zich niet openen. Niet dat ik ze nu zou openen als ik dat zou kunnen, ik heb namelijk het idee dat dit gesprek doodloopt wanneer ik mijn ogen open, en dat is iets wat ik niet wil. Het gaat over mij. 'Juist. Dan vrees ik toch echt het ergste meneer.' Een zachte snik en een piepende ademhaling volgt waarna een deur zachtjes dichtgetrokken wordt en de stilte de kamer overneemt. Poging nummer twee om mijn ogen te openen volgt en hoe zwaar het ook is lukt het me. Langzaam verschijnen er lichtstralen in mijn vizier en mijn ogen branden terwijl ze wennen aan het licht. Naast mijn bed doemt langzaam een gestalte op en zodra mijn ogen op scherp staan merk ik dat het Harry is. Ik glimlach voorzichtig naar hem, niet wetende hoe ik me nu bij hem moet voelen sinds hij me niet gelooft. Hij glimlacht terug en ik voel een steek in mijn hart als ik zie dat zijn ogen niet meelachen. Ik wil iets opzij schuiven zodat Harry bij me in bed kan liggen maar dan merk ik dat er een enorm verband om mijn nek zit waardoor mijn bewegingen zwaar worden gemaakt. Ik kijk verbaasd naar Harry die me gebroken aankijkt. Ik voel aan het verband om mijn nek. 'Wat is dit Harry?' vraag ik schor. Hij zucht. 'Je hebt twee dagen geslapen nadat de doktoren je bloedend in je bed vonden. Je had een snee in je nek die vanaf je kin naar je borst liep. Een behoorlijk diepe snee. Maar ik denk dat je dat nog wel weet.' Dat laatste zegt hij verwijtend waarbij hij me ietwat boos aankijkt. 'Wat?' piep ik. Het idee dat er een enorme snee in mijn hals zit maakt me misselijk. 'Hoe komt dit toch..?' fluister ik meer tegen mezelf dan tegen Harry. 'Doe niet alsof je het niet weet Scarlett.' snuift Harry terwijl hij een traan uit zijn ooghoek wegveegt. 'Hou er gewoon mee op..' mompelt hij er gebroken achteraan. In een reflex schiet mijn hoofd zijn richting op voor zover dat lukt. 'Harry! Ik. Heb. Dit. Niet. Gedaan!' roep ik in paniek uit terwijl ik mijn armen met draden en al in de lucht gooi. Hij schudt langzaam zijn hoofd. 'Het kan verdomme niet anders Scarlett.' Beledigd en met een verraden gevoel kijk ik weer voor me uit. Als hij me niet wil geloven, dan niet. Ik veeg ruw een traan uit mijn ooghoek weg. 'Ga weg.' zeg ik kil. 'W-wat?' hoor ik hem zachtjes vragen. 'Je hoorde me wel. Ik wil dat je weg gaat.' 'Waarom? Ik ben er voor je.' Ik hoor puur medelijden in zijn stem. 'Als je me niet gelooft heb ik je niet nodig. Vertrek alsjeblieft.' Ik draai me op mijn zij, met mijn rug naar hem toegekeerd. Het blijft een tijd lang stil en ik voel dat hij er nog steeds zit, mij aanstarend. Dan hoor ik hoe de stoel zachtjes verschuift en niet veel later hoe de deur in zijn slot valt. Ik draai me weer op mijn rug en staar voor een tijdje naar het plafond. Ik ben niet gek. Ik ben verdomme niet gek. Iemand probeert me te vermoorden, of me gek te maken. Dat kan niet anders. Ik sla mijn handen voor mijn gezicht terwijl ik de tranen hun vrije loop laat gaan en verschillende snikken mijn keel verlaten. Het ergste in dit hele verhaal vind ik nog dat Harry me niet gelooft. Er klopt helemaal niets van, dat weet ik zeker. Ik gris mijn mobieltje van het nachtkastje af en zet deze aan. Al die tijd heb ik het ding maar gelaten voor wat het was, behoefte aan mijn mobiel heb ik niet gehad, maar ik moet nu gewoon echt iemand spreken die me gelooft, iemand die écht van me houdt. Zodra mijn telefoon opgestart is toets ik het nummer van mijn vader in en wacht geduldig tot hij opneemt. Weet hij überhaupt al van deze gehele situatie af? Anders zou hij toch allang hier bij me zijn geweest? Hij zou me wél geloven, hij zou me mee naar huis nemen en me vertellen dat alles goed komt. Ik wil niet meer in dit ziekenhuis zijn. Ik wil niet meer in Rome zijn. Ik wil naar huis. Naar mijn vader, mijn oma en mijn dansschool. Tot overmaat van ramp neemt mijn vader niet op. Fijn, dat kan ik er ook nog wel bij hebben. Ik smijt mijn telefoon richting de hoek van de verschrikkelijk deprimerende kamer waar deze met een klap op de grond belandt. Ik pak de spiegel die op het nachtkastje ligt en hou deze voor mijn gezicht die vrijwel direct betrekt als ik zie hoe het witte verband dat om mijn nek gewikkeld zit helemaal rood is geworden van al het bloed dat het al geabsorbeerd heeft. Met een vies gezicht leg ik de spiegel weer terug. Zuchtend trek ik de lade van het nachtkastje open om de afstandsbediening van de televisie eruit te halen. Mijn ogen worden groot als ik een groot mes zie liggen waar opgedroogd bloed op zit. Voor ik er erg in heb, ligt mijn maaginhoud verspreidt over het witte dekbed waar ik onder lig. Mijn schouders beginnen hevig te schokken en in paniek druk ik op het rode knopje dat op mijn bed zit in de hoop dat er snel een dokter of zuster komt. En inderdaad komt er binnen tien minuten een zuster aangelopen met een bezorgde blik in haar ogen. 'Wat is er aan de hand mevrouw?' Snikkend vertel ik haar het verhaal over mijn nek en het bebloede mes dat in de lade ligt. Wanneer ik haar het mes laat zien deinst ze ietwat achteruit. 'I-ik haal er even iemand voor u bij, mevrouw. Ik ben zo terug.' Ik knik opgelucht. Eindelijk word ik geholpen. De zuster verdwijnt uit de ruimte en zeker een half uur verstrijkt terwijl ik nog steeds zit te wachten tot er iemand langs komt om me te helpen. Dan gaat de deur langzaam open en komt de zuster binnengelopen, gevolgd door de dokter die me de afgelopen keer niet geloofde. Nu zal hij me wel móeten geloven. 'Mevrouw.' begint hij langzaam. Ik knik als teken dat hij door moet praten. 'We hebben het over uw huidige situatie gehad.' Ongeduldig knik ik weer. Gaan ze me nu eindelijk helpen? 'U wordt overgeplaatst.' Verbaasd kijk ik de man aan. Wat heb ik daar nou aan? Ze moeten degene oppakken die me dit aandoet verdomme! 'Waar naartoe?' zeg ik zacht.

'Naar een psychiatrische inrichting in Londen.'



FIJNE KERST ALLEMAAAAAAAAL! <3
xoxoxoxo

Reacties (17)

  • Dahlias

    Dafuq

    7 jaar geleden
  • AmberEsmee

    OMG GA SNEL VERDER BEN ZOO NIEUWSCHIERIIGGG

    7 jaar geleden
  • LotteEijg

    Snelverderr! X love it!!

    7 jaar geleden
  • Ludicrous

    Say whut?

    7 jaar geleden
  • Nisssie

    Ik verdenk Scarly nog steeds...
    *gooit snel alle knuffels in een straal van 100 meter weg*

    XxxSnelVerderXxx

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen