Foto bij Frown

Naast me lag Harry op zijn zij met zijn gezicht naar me toe. Tussen zijn dunne roze lippen door viel er een licht snorrend geluid te horen, en zijn krullen – als je het nog wel zo kon noemen – lagen pluizig verspreid over het kussen. Even mompelde hij in zijn slaap en kroop onbewust dichter naar me toe. Zijn lange benen haakte hij door de mijne en zijn arm sloeg hij om mijn buik.
Ik zuchtte en draaide me op mijn zij, mijn rug naar Harry toe. Meteen reageerde hij weer in zijn slaap door tegen me aan te kruipen en zijn gezicht in mijn rug te begraven.
Zo lagen we nog wel een tijdje, om drie uur ‘s nachts, Harry diep in slaap, ik klaarwakker, geplaagd door opdringende gedachtes.

De volgende ochtend werd ik wakker gemaakt door Harry’s telefoon, die deze keer als wekker diende. Achter me hoorde ik Harry kreunen en een lange, diepe zucht slaken, voordat hij zich moeizaam ophees, over me heen leunde, en bij zijn telefoon op ‘snooze’ drukte. Lui zakte hij terug, waarop hij half op me bleef liggen. Zijn warme adem blies in mijn nek.
‘Harry...’ Ik kreunde en rekte mijn armen uit, waardoor Harry van me af moest gaan.
‘Ook een goedemorgen.’
‘Goedemorgen,’ reageerde ik slaperig, al wist Harry niks van het feit dat ik pas vier uur geleden in slaap was gevallen. En ik was ook niet eens van plan hem het te vertellen.
Met een zucht stapte ik uit bed en liep heen en weer in mijn kamer om spullen voor het douchen te pakken. Vanuit mijn ooghoeken gezien wist ik dat Harry wakker was en naar me keek.
‘Gaat ‘ie wel goed?’
Ik keek op. ‘Huh, ja, hoor. Het gaat prima.’
Harry reageerde niet, maar bleef stil. Ik zuchtte, draaide me om en liep de kamer uit, regelrecht naar de badkamer.

Het was een uur verder en ik was klaar, evenals Harry. We stonden in de gang met een enthousiaste Charlie tussen ons in. Mijn moeder was in de keuken en had deze ochtend nog geen woord tegen me gezegd.
‘Kom je snel weer terug, papa?’ zei Charlie luid, terwijl hij Harry’s hand beetpakte. Die keek omlaag naar zijn zoontje en glimlachte. ‘Snel genoeg, jongen. Ik zie jullie vanmiddag weer, en dan ben ik voor een paar dagen weg.’
Even keek Harry op, door zijn wimpers naar mij, en werd zijn glimlach breder.
‘Gaan we dan ook voetballen?’
Harry’s glimlach vervaagde. Zijn blik zakte omlaag naar Charlie, die serieus naar hem opkeek. Harry staarde, fronste even, en zakte toen door zijn knieën zodat hij op ooghoogte met Charlie was.
‘Ik beloof je,’ begon Harry, terwijl hij zijn grote handen op Charlie’s rug legde en hem zo tussen zijn benen hield, ‘dat we, eenmaal daar tijd voor is, gaan voetballen, kastelen gaan bouwen, voetbal kijken, verstoppertje gaan spelen en mama gaan pesten,’ Harry’s ogen schoten even naar mij voordat hij grijnsde. Charlie lachte hard en sloeg Harry zacht op zijn borst.
‘Nou heb je het al gezegd, papa! Nu weet mama het al!’
Harry suste en fluisterde iets in Charlie’s oor.
‘Maar pas als ik weg ben, hè,’ benadrukte hij nadat hij zich even later weer teruggetrokken had. Ik fronste, terwijl Charlie braaf knikte. Daarop ging Harry weer overeind staan, terwijl hij met een hand over Charlie’s hoofd ging. Toen richtte hij zich op mij en sloeg hij zijn getatoeëerde armen dicht om me heen. ‘Ik zie je zo wel, Abs.’
‘Eh, ja, dat is goed.’
Licht onwennig liet ik Harry weer los. Zijn blik gleed naar de woonkamer.
‘Tot ziens, mevrouw Wright.’
‘Gewoon Carin, Harry. Dat hoor je na al die jaren wel te weten.’
Ik gniffelde, Harry die weer met een geamuseerde grijns naar me staarde, voordat hij zich omdraaide en met een korte zwaai het huis verliet.

De uren gingen sneller voorbij dan ik dacht. Ik had nog even met mijn moeder goed gepraat, geprobeerd de stand van zaken vast te stellen, maar dat was moeilijker dan ik had gedacht. Zoveel gebeurde er niet op dit moment, het was tenminste op één hand te tellen, maar Harry was Harry en ik was ik. En emoties waren emoties. Gevoelens. Gedachtes. Alles kwam naar boven als ik met Harry was, en ik wist niet eens wát. Mam en klaarblijkelijk ook Anne hadden al hun eigen conclusies getrokken, hoogstwaarschijnlijk ook samen bedacht, maar zo voelde het niet voor mij. Nu niet, tenminste. Hoe zou dat dan ook kunnen? Ja, Harry en ik hadden gekust, maar we hadden niet per se behoefte naar meer. Ik was nog teveel bezig met Charlie en zijn welzijn, en Harry waarschijnlijk ook, zoals bij Tristan. Tenminste, dat dacht ik. Ook al leek het weer behoorlijk oké tussen ons te gaan, Harry leek niet veel los te willen laten over wat hij meemaakte en over zijn gevoelens daarbij. Hij was niet heel erg duidelijk over het voorval bij het gesprek met de rechter, maar zo wás hij. Harry had je ook zó door, vooral ik vroeger, maar de emoties die hij ongewild liet zien wilde hij dan weer niet uitleggen. En dus bleef het een raadsel. Net zoals nu. Er was zoveel verwarring in mijn hoofd, en in mijn hart, en ik wist niet of ik het wel wilde begrijpen. Werd het wel beter? Zou het wel oké gaan? Tussen mij en Harry? En Charlie? Lieve, lieve, lieve Charlie?
Met een lichte zucht draaide ik het stuur van mijn moeders auto naar rechts, de laatste afslag in naar Anne’s huis waar Harry nu verbleef. Binnen nu en een halfuur moest hij weg en zou hij met een taxi richting het vliegveld gaan. Charlie, die achterin zat, was al weer zo blij om zijn vader te mogen zien.
Vijf minuten later had ik de auto op de stoep voor het huis geparkeerd (waar het, ja, toegestaan was) en Charlie uit de auto gehaald. Hij sprintte al naar de voordeur en drukte enthousiast op de bel.
‘Charlie, één keer is genoeg!’ zei ik toen hij al zo’n tien keer op de bel had staan rammen. De deur werd echter al opengedaan, door Anne.
‘Nou nou – kijk eens wie we daar hebben! Hallo, grote jongen! Ben je er weer!’
Luid protesterend liet Charlie zich door zijn oma knuffelen. Ondertussen verscheen er achter hen iemand anders in de gang. Ik glimlachte naar Harry, voordat ook ik binnenstapte.
‘Hoi, papa!’
Charlie stak zijn handen uit en liet zich toen door zijn vader optillen. Die zette hem op zijn heup en gaf hem een kus op de wang.
‘Hoi, Aibileen,’ zei Harry toen, terwijl hij zijn vrije arm om me heen sloeg en me dicht tegen zich aan trok. Ik zou bijna zweren dat ik hem diep in mijn haar hoorde inademen.
‘Hoi, Harry. Hoe gaat het met inpakken?’
Harry wees naar een grote tas achter zich en grijnsde. ‘Al klaar. Easy pie.’
Ik glimlachte. ‘Ja, natuurlijk.’

‘Kom, het is tijd,’ commandeerde Anne, die net de woonkamer binnen kwam lopen. Gemma en Robin waren er nu ook, beiden op comfortabele fauteuils. Op een of andere manier was ik weer naast Harry geëindigd, op de bank, zijn benen gestrekt met zijn voeten op de salontafel. Zijn arm had hij over mijn schouders geslagen, terwijl Charlie aan de andere kant op zijn knieën zat en zijn vader schaterend zat te plagen. Die prikte hem eens in de zoveel tijd in zijn zij, wat hem deed gillen en lachend op zijn rug vallen. Met een geamuseerde glimlach zou Harry zijn aandacht dan weer op mij richten.
‘Mam, het is nog een kwartier voordat ik echt moet gaan,’ fronste Harry terwijl hij met één hand Charlie van zich afschermde. Anne trok haar wenkbrauwen op en wees naar de voordeur. ‘Maar dan nog staat je taxi er al.’
Harry drukte zijn lippen geïrriteerd op elkaar, kneep me even zachtjes in mijn schouder, voordat hij opstond en de kamer uitbeende.
‘Nou, schat, ga je papa alvast even gedag zeggen?’ zei ik toen maar, mede een poging om Charlie rustiger te krijgen. Hij was zo energiek als wat. Meteen sprong hij op van de bank en rende hij naar de gang.
Ik trok mijn benen onder me, mijn hoofd op mijn hand gesteund, mijn blik gericht op de dichte deur waarvan ik wist dat Charlie en Harry erachter waren. En toen deze even later openging, Charlie op Harry’s heup, voelde ik mijn buik samenknijpen. Waarom wist ik niet, en of het positief of negatief had wist ik ook niet, maar dat gaf me geen reden Harry niet aan te staren. Even gleden zijn ogen naar mij, waar ze even bleven hangen, waarna hij zich richtte op zijn familie en ze één voor één strak knuffelde. ‘Ik ben gauw weer terug, hoor,’ beloofde hij. ‘Deze dagen gaan om voor je het goed en wel beseft.’
Iets in me zei dat Harry dit uitsprak om het andere niet naar buiten te hoeven halen. En dat was het feit dat hij binnen deze dagen meer zou weten over het besluit van de rechter over Tristan’s voogdij voor de komende tijd.
Nu was alleen ik nog over, maar in plaats van me ook te knuffelen, staarde Harry me aan terwijl hij knikte naar de gang. O, ja, duidelijk.
‘Nou, jongen, ik ga nu afscheid van je nemen.’ Daarop sloeg Charlie zijn armen strak om Harry’s nek heen en drukte een mislukt nat kusje op Harry’s mond, die daarna uitbrak in een glimlach. Hij gaf zijn zoontje nog een zoen op de voorhoofd, voordat hij hem op de grond zette.
‘Tot later, guys... ga je even mee, Abby?’ Harry stak nog net zijn hand niet naar me uit om me mee te trekken. Ik glimlachte even onbegrijpend naar Anne, voordat ik achter Harry aanliep. Charlie wilde hetzelfde doen, maar werd al snel tegengehouden door Gemma.
‘Kom, jongen! Papa gaat! Zullen wij in de tuin voetballen?’
Het bleef stil toen Harry en ik in de gang stonden en Harry zonder een woord te zeggen de deur dichtdeed. Nu waren we alleen, al hield ik mijn mond dicht.
Harry draaide zich langzaam naar me om, zijn schouder die hij toen tegen de muur liet leunen.
‘Hoe heb je het afgesproken met... Molly?’
‘Ze belt me.’
‘O, oké.’
Stilletjes staarde ik naar mijn voeten.
‘Hey, wat is er?’
‘Eh, niks – ik... ik hoop gewoon het beste voor je. Je verdient deze manier niet, vind ik. Tristan is ook van jou, en het is niet eerlijk als hij weer bij Caroline verblijft, indirectly. Dat kan gewoon niet.’
Harry had zijn grote handen in de zakken van zijn te strakke jeans geschoven. Toen trokken zijn mondhoeken licht op in een zwakke glimlach, zijn ogen die onverbiddelijk op mij gericht waren.
‘Wat?’
Harry schudde glimlachend zijn hoofd en zweeg.
‘Nou... je moet in ieder geval maar gaan.’ Mijn stem haperde onbeholpen en ik voelde mijn keel zich al een beetje dichtknijpen. En natuurlijk had Harry dat door. Met een frons bestudeerde hij me. Toen verzachtte hij zijn blik, deze gericht in mijn ogen, voordat ‘ie afdwaalde naar mijn lippen. Ik slikte.
Harry zette een stap naar me toe. Als mijn ogen niet open waren had ik het misschien helemaal niet doorgehad.
Terwijl Harry naar me toe boog, stokte mijn adem in mijn keel. De zijne blies over mijn gezicht, voordat zijn warme lippen licht over de mijne streken. En dat was het.
Meteen ging Harry weer overeind staan, zijn lengte die boven me uittorende, een zwakke, onzekere glimlach op zijn gezicht, zijn ogen op mij gericht.

Terwijl ik in de deuropening stond en Harry de taxi instapte bij een ongeduldige taxichauffeur, was ik diep in gedachten gezonken. Bij de tijd dat de taxi langzaam wegreed, mijn ogen die deze volgden en een hand als groet opgestoken, hadden zich nogal veel vragen in mijn hoofd ontwikkeld.
Wat was Harry aan het doen? Wat was ik aan het doen? Waar waren we mee bezig? En wat waren we? Wáár, überhaupt? Sigh.



Bij het volgende hoofdstuk komen de rest van de jongens er weer in!:D
Iedereen trouwens fijne Kerst, voor als ik geen nieuw hoofdstukje vóór die tijd weet te activeren!:)Moge jullie allemaal Midnight Memories onder de kerstboom hebben liggen, ha-ha

bij het vorige hoofdstuk van dit verhaal liet ik trouwens weten dat ik tijdens het schrijven right now aan het luisteren was. een andere lezer vertelde toen dat ze net een ander liedje tijdens het lezen had geluisterd... zijn er mensen die willen dat ik erbij vermeld wat voor muziek/liedjes ik luister tijdens het schrijven?:)if so, just tell me!

Reacties (7)

  • Subdivisions

    Prettige feestdagen en alvast een gelukkig nieuw jaar!
    Snel verder xx

    5 jaar geleden
  • BiebStyless

    Fijne feestdagen!!
    xx

    5 jaar geleden
  • Nisssie

    Merry Christmas:)

    XxxSnelVerderXxx

    5 jaar geleden
  • xxswaggie

    Fijne feestdagen alvast!
    Xx

    5 jaar geleden
  • batbucks

    Ja leuk als je de liedjes vermeld!
    Fijne kerst xx

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen