Foto bij Chapter 123

Depressief hoofdstukje, sorry, het wordt wel weer leuker zoals ik altijd zeg haha! MERRY XMAS EVERYONE! <3

Chapter 123.
H
et was stil waar ik zat, akelig stil. Ik wilde gezelschap. Ik wilde Niall hier. Mijn tranen waren opgedroogd en ik staarde voor me uit. Mijn humeur en gedachtes waren blank. Op dat moment hoorde ik voetstappen van meerdere mensen. Een groepje, duidelijk. Ik werd angstig, straks waren het jongens van mijn school. Toen zag ik ze- het waren inderdaad jongens van mijn school: Niall, Liam, Louis en Harry. Opgelucht haalde ik adem. Ze keken me allemaal even bezorgd aan. Zelfs Niall, die net zo in de penarie zat als ik. Ik stond op en rende gelijk op Niall af. Hij ontving me met open armen, en opnieuw voelde ik de tranen ophouden. Hou ze in Zayn- niet afgaan voor anderen. Zelfs niet voor je vrienden. 'Het spijt me zo.' Fluisterde ik. 'Jij kan er niks aan doen.' Zei hij terug. Ik voelde meerdere armen om ons heen en zo stonden we met zijn vijven in een onhandige maar fijne knuffel. Gelukkig had ik hen nog. Uiteindelijk lieten we los. We stonden tegenover elkaar en niemand wist wat te zeggen. 'Als jullie even alleen willen zijn...' Begon Harry en ik knikte terwijl ik Niall aankeek. 'Graag.' Ze glimlachten en liepen weg. 'Bedankt jongens!' Riep ik nog, en toen was het enkel Niall en ik.

'Dat was een afgang.' Mompelde ik nadat er een lange stilte was geweest. Niall en ik waren tegen het muurtje gaan zitten waar ik net ook zat. 'Jep.' Zei hij alleen. 'Niall... Ik weet niet of-' Ik maakte mijn zin niet af. Niall keek me vragend aan. 'Wat weet je niet?' Vroeg hij. Hij keek me zorgelijk aan. 'Nee, ik blijf bij je, rustig maar. Maar ik denk niet dat we klef moeten doen op school enzo... Zolang we rustig aandoen gaan mensen misschien uiteindelijk stoppen met oordelen.' Probeerde ik uit te leggen. 'Dus je bedoelt dat we alsnog gewoon doen dat we vrienden zijn op school?' Vroeg Niall. Ik knikte. 'Maar waarom? Oordelen doen ze toch wel- uiteindelijk zullen ze aan het idee wennen dat er iets is tussen jou en mij. Ze weten het nu toch al, Zayn! Waarom zouden we het alsnog verbergen? We hebben eindelijk de vrijheid om te uiten wie we echt zijn!' Hij begon rustig maar eindigde schreeuwend. 'Ja-ja... Ik weet het ook niet oké?!' Riep ik gefrustreerd. 'Waarom uit je gewoon niet de echte jij? Nu kan het!' Vroeg hij. 'Omdat toen ik het de vorige keer deed, het niet goed kwam. Nog steeds praat er iemand niet tegen me, oké?' Zei ik, duidend op mijn vader, en Niall wist dat. 'Bij jou thuis wordt het tenminste geaccepteerd. Bij mij is de enige die er iets over zegt mijn moeder, maar alleen als mijn vader er niet bij is. Mijn zusjes zeggen er vrijwel niks over, omdat ze niet weten of ze het met mijn vader of moeder eens moeten zijn. En mijn vader... die praat geeneens tegen míj! Snap je dan niet dat ik het moeilijk vind om mijn geaardheid te uiten? Ik heb er niet voor gekozen om homo te zijn Niall, en ik ben er trots op dat jij mijn vriendje bent, maar het feit dat ik homo ben is nog steeds moeilijk te accepteren. Ik had nooit kunnen denken dat ik op een jongen verliefd werd, en ik geloof ook niet dat ik ooit op een andere jongen verliefd zál worden. Het liefst noem ik mezelf geeneens homo, ik ben gewoon toevallig verliefd geworden op iemand die geen meisje is...' Mijn stem zwakte af. Dat was een mond vol. Niall keek me treurig aan. 'Het spijt me.' Fluisterde Niall. 'Maar dat je vader het niet goedkeurt dat je op een jongen valt, betekent niet dat iedereen zo oordeelt. Als jij niet in het openbaar met mij wilt zijn, weet ik niet hoe het verder gaat tussen ons...' Hij fluisterde nog steeds. Ik voelde steken in mijn hart, of mijn borst, iets in die richting. Het deed tenminste pijn. 'We hebben het zolang volgehouden zo, Niall, het ging fantastisch. Jij wilde het net zo goed aan niemand vertellen en nu wil je ineens dat de hele wereld ervan weet!' Riep ik uit. 'Ja, omdat iedereen er toch al vanaf weet Zayn! Het is geen geheim meer, dus waarom zullen we het nog verbergen?' Ik bleef stil. 'Denk erover na. Beslis. Want als jij niet wilt laten zien dat je van me houdt, dan weet ik niet of het gaat werken. Ik wil de schijn niet meer ophouden, Zayn. Ik ben het zat.' En toen stond hij op en liep hij weg. En ik wist wel, dat hij gelijk had, maar ik was bang. Zo bang.

Ik zag hoe Harry aankwam lopen. Hij keek me aan terwijl hij naast me kwam zitten. Hij zei niks, ik ook niet. Beiden zwegen we. Maar het was fijn, dat hij naast me zat. Hij zorgde dat de angst een beetje minder werd. Want dat deed me goed, dat ik tenminste mijn drie beste vrienden nog had. Die zouden me steunen. Maar bang bleef ik, ontzettend bang. Morgen zou ik naar school moeten, of ik nou wilde of niet. Ik kon wel gaan wachten, maar ik zou er ooit aan moeten geloven. Morgen was het vrijdag en daarna weekend, dan kon ik weer bijkomen van de schooldag. Ik wist niet hoe het zou gaan, maar bang was ik.

Angst voor morgen komt een dag te vroeg.

Reacties (5)

  • littlelight

    Zayn Dumbfuck dat je er bent
    Niall Love you

    Snel veder xx

    6 jaar geleden
  • NotAHumanBeing

    Zayn gett your shit of the ground and show yourself to the world! Its the best you know

    6 jaar geleden
  • Javes

    omfg Zayn je kan het anders verlies je niall

    6 jaar geleden
  • Lovecandy

    Uwlnvpieba
    Eajb. Ubdidnjdennr

    6 jaar geleden
  • zoekwoord

    kom op zayn!!!

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen