Foto bij Chapter 54

Scarlett Lucie Cowell POV

Ik kijk om me heen terwijl ik de verschrikkelijk deprimerende ruimte van de psychiatrische inrichting binnenloop. Ik kijk licht geïrriteerd naar de twee grote handen die dwingend op mijn schouders liggen en me opdringerig in mijn rug duwen als teken dat ik door moet lopen. Ik lijk verdomme wel een gevangene. Het enige voordeel aan dit alles is dat ik inmiddels weer in Londen ben en dat ik morgen eindelijk mijn vader weer kan zien. Ik heb hem wel twintig keer geprobeerd te bellen, maar iedere keer tevergeefs. Nu is hij van mijn situatie op de hoogte, en hij komt zo snel als hij kan vanuit Amerika terug naar Londen. Toen de jongens en meiden het nieuws hoorden dat ik overgeplaatst werd naar Londen stónden ze erop om de tour tijdelijk stop te zetten. Zij zijn nu inmiddels dus ook in Londen, en komen zo langs. Nou ja, niet iedereen, maar de belangrijksten wel. Alhoewel ik niet weet of Harry daar nog één van is. Wat voor vertrouwensband hebben wij met elkaar als hij me niet eens gelooft? Ik rol met mijn ogen als de zuster die al die tijd al naast ons liep me nèt iets te vrolijk "mijn" kamer laat zien. Ik scan met mijn ogen de ruimte en ben al gauw tot de conclusie gekomen dat dit een kamer is voor mensen die zichzelf pijn willen doen, en dat dit door bepaalde middelen niet mogelijk is in deze ruimte. Ik laat mezelf met tegenzin naar binnen duwen en word nog net niet in het bed neergezet. Ik ruk mijn arm los. 'Ik kan zelf óók wel lopen hoor!' snauw ik waarop de zuster me geschrokken aankijkt om me vervolgens een waarschuwende blik te schenken. Zuchtend loop ik naar het bed waar ik me op neer laat zakken. Ik trap mijn ziekenhuisslippers uit en kijk vol afschuw naar de witte nachtjapon die ik draag. Deze plek vervloekend leg ik mezelf neer in het bed waarna ik de dekens over mijn hoofd heen trek. 'Mevrouw, over een uur komen uw vrienden u bezoeken. Kunnen wij nog ie-' 'Laat me met rust.' mopper ik onder de deken vandaan. Een dramatische en geïrriteerde zucht is te horen in de kale ruimte waarna ik de deur zachtjes dicht hoor klappen. Hierdoor weet ik dat ze me eindelijk met rust hebben gelaten nadat ze me een dag lang achterna hebben gezeten omdat ze bang waren dat ik mezelf iets zou aandoen. Ik sluit mijn ogen voor een tijdje, maar val niet in slaap.
Naar mijn idee wordt er veel te snel weer op de deur geklopt en grommend trek ik de deken van mijn hoofd af als ik hoor dat er mensen de kamer in komen. 'Laat me nou toch eens met rust!' roep ik terwijl ik boos rechtop ga zitten. Snel sla ik mijn hand voor mijn mond als ik zie dat het Amber en Chakira zijn. Ze schieten allebei in de lach en komen met een grote mand op me af lopen. 'Hé meid, hoe gaat het?' vraagt Amber terwijl ze een zoen op mijn wang drukt en de mand op mijn nachtkastje neerzet. 'Fruit, films, chocolade en maskertjes.' verklaart Chakira mijn vragende blik naar de mand. Ik glimlach. 'Met mij gaat het goed, met de doktoren wat minder, ze denken dat ik gek ben.' mopper ik. Chakira drukt ook een kus op mijn wang. 'Ik snap niet wat ze bezielt. Ze horen je te geloven.' mompelt ze. Mijn ogen verwijden zich iets. 'Geloven jullie me wel dan?' vraag ik zacht. Ze komen bij me op het bed zitten en trekken me in een groepsknuffel. 'Natuurlijk geloven we je. We zijn je vriendinnen.' Ik voel hoe de tranen achter mijn ogen beginnen te prikken en ik wrijf even snel in mijn ogen. Chakira duwt me iets van zich af. 'Hé, huil je nou?' vraagt ze me zacht. Ik haal mijn schouders op. 'Het is gewoon.. Harry gelooft me niet.' fluister ik terwijl ik naar mijn handen staar die op het witte dekbed liggen. Amber laat me ook los en ik zie dat haar blik ietwat in boos verandert. 'Dat slaat gewoonweg nergens op. Jullie hebben een relatie. Hij hóórt je te geloven.' zegt ze terwijl ze haar stem ietwat verheft. Ik schud mijn hoofd. 'We zijn nog niet officieel hoor.' Amber gooit haar armen in de lucht. 'Dat doet er niet toe. Hij houdt van je, dus hij hoort je te vertrouwen op je woord.' Een waterig glimlachje verschijnt er op mijn gezicht. Wat heb ik deze meiden toch gemist. Ik heb ze in het ziekenhuis in Rome niet één keer gezien omdat ik telkens lag te slapen als ze er waren, en ze me niet wakker wilden maken. 'Wij zijn er voor je, en wij zullen je steunen.' zegt Chakira waarop ik ze in een knuffel trek.
Zo zitten we nog een uurtje te kletsen over van alles en nog wat als er op de deur wordt geklopt die vrijwel direct erna open gaat. Mijn hart slaat een slag over als ik een krullenbol met een roos in zijn hand binnen zie komen. Amber en Chakira schenken me een blik waardoor ik even zenuwachtig giechel. Ze springen op vanuit mijn bed, drukken een zoen op mijn wang en binnen enkele seconden zit ik als verstijfd in mijn bed met enkel Harry nog in de ruimte. 'Hey..' mompelt hij terwijl hij naar de zijkant van mijn bed schuifelt en zichzelf duidelijk geen houding weet te geven. 'Hé.' Mijn schorre stem verraadt mijn zenuwachtigheid en ik schuif snel op in mijn bed waarna ik op de lege plaats naast me klop om de ongemakkelijke sfeer iets te verminderen. Een kleine glimlach verschijnt er op zijn gezicht. Hij kruipt naast me in bed en drukt een kus op mijn voorhoofd. Ik sla mijn ogen neer terwijl ik geniet van zijn warme lippen op mijn voorhoofd. Hij glimlacht verlegen, alsof hij me nog nooit gezien heeft en dit zijn eerste date is. 'Deze is voor jou.' Hij drukt de rode roos in mijn handen. Een grote lach verschijnt er op mijn gezicht en ik wendt tijdelijk mijn hoofd af zodat hij niet kan zien dat mijn wangen zowat ontploffen door hoe rood ze wel niet zijn. Hij legt hij zijn hand op mijn wang en draait mijn hoofd richting de zijne. Wanneer ik hem in de ogen kijk ontdek ik dat ze bezorgd staan, en het sprankje geluk verdwijnt zo gauw als het er is geweest. Een angstig gevoel bekruipt me. Hij is hier toch om het goed te maken? Niet om me weer een preek vol medelijden te geven. Hij drukt voor kort zijn lippen op de mijne, maar ik kan er niet volledig in op gaan en ervan genieten. 'Je bent me teveel waard om te zien hoe je jezelf pijn doet Scarlett. Ik ben er voor je. We slaan ons er samen doorheen.' mompelt hij als hij mijn lippen weer loslaat. Mijn ogen sperren zich wagenwijd open en ik kijk hem verontwaardigd aan. 'Harry, alsjeblieft. Begin niet opnieuw. We hebben het hierover gehad, en ik heb je gezegd dat ik het niét heb gedaan.' Ik doe mijn best om hem niet te slaan of om te gaan schreeuwen, want dat zijn nu de dingen waar ik het meest zin in heb. Harry slaat zijn ogen neer waarna hij zijn hoofd ietwat naar beneden laat hangen. Zijn krullen vallen voor zijn gezicht en ik zie dat hij lichtjes zijn hoofd schud. 'Scarlett, je moet het inzien. Alleen dán zal het stoppen. Zijn woorden zijn enkel een fluistering, maar ik hoor maar al te goed wat hij zojuist tegen me zei. Een dosis aan woede borrelt in me op en voor ik er erg in heb ligt Harry op de grond en krabbelt hij geschrokken overeind. Even verbaasd over mijn eigen actie staar ik hem aan waarna ik losbarst. 'Dit is genoeg, ik ben er klaar mee Harry! Als jij me niet gelooft hoef ik je niet meer in mijn leven. Ik ga hieruit komen, en ik heb jou daar niet voor nodig!' gil ik terwijl mijn stem overslaat. Ik voel hoe de tranen voor de zoveelste keer over mijn wangen stromen. 'Verdwijn en kom nooit meer terug! Ik hoef je niet meer te zien..' roep ik er snikkend achteraan. De roos gooi ik zijn richting op en ik verberg mijn gezicht in mijn handen. Voor even was ik gelukkig en dacht ik dat alles goed zou komen. Maar blijkbaar zit dat er niet in. 'Prima. Als dat is wat je wilt.' mompelt hij waarna hij zich omdraait en mij snikkend achterlaat in de nu nog legere kamer.

I hate my life.



Heee darlings!
GELUKKIG NIEUW JAAAAAR!
Hebben jullie allemaal een fijne jaarwisseling gehad?
Ik heb heeerlijk 2014 ingeluid op een geweldig feest in Amsterdam!
Sorry dat ik zo lang niet heb geschreven, maar ik heb het nogal druk gehad en daarnaast ben ik heel veel brak geweest haha!
Hier is een nieuw hoofdstukje, enjoy!
xxxxx

Reacties (15)

  • samantha141

    Ik zot nu dus jankend in de kamer naastijn broer en neef op de bank.

    Broer:gaat het
    Neef:wat is er
    Ik:het gaat
    Broer:noet liegen wat is er
    Ik:ik lees over een ruzie
    Broer*lacht me keihard uit neef:*doet hetzelfde*

    6 jaar geleden
  • Dahlias

    WHAT THE.. HARRY. LAAT HAAR NIET ZO ALLEEN EN GELOOF HAAR GEWOON JIJ DUMBASS.

    En wie is die psychopaat die haar steeds lastigvalt serieus omfg

    7 jaar geleden
  • Nisssie

    Kan ze niet gewoon niets doen?
    Niet eten, drinken, praten.
    Of misschien is dat iets wat alleen ik zou doenxD

    XxxSnelVerderXxx

    7 jaar geleden
  • Summerday

    Omg @MissHoranXD heeft gelijk! Ik denk dat het Noa is! (Of we zitten er h e l e m a al naast) SPANNENDDD

    7 jaar geleden
  • Lufs

    Snel verder... En Happy 2014!

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen