Foto bij Proloog

Door veel geluid en gerommel werd ik wakker uit mijn slaap. Wat waren mijn ouders allemaal aan het doen? was de gedachte die door mij heen ging. Nog half slapend besloot ik dat ik maar eens een kijkje moest nemen. Plots hoorde ik ook nog gegil van beneden komen. Gelijk was ik klaar wakker. Ik pakte mijn wand van het nachtkastje, rende mijn kamer uit en ging op zoek naar de oorzaak van het geluid. Toen ik de woonkamer kwam, zag ik pas in wat voor ellende we terecht gekomen waren. In de deuropening stonden vier grote mensen met zwarte gewaden aan en een masker voor hun gezicht. Aan de andere kant van de kamer stond mijn moeder met mijn kleine zusje in der armen. Mijn moeder had mij ondertussen al opgemerkt, maar de vier mannen nog niet. “Geef ons het meisje en dan gaan we weer weg” riep 1 van de vier mannen. Als antwoord vuurde mijn moeder de eerste spreuk naar ze.
De mannen hadden het al zien aankomen en ze raakte in gevecht. Wat ze niet zagen aankomen was een witte wolf die uit het trappengat naar voren kwam gesprongen. Door deze verrassing stopte ze even met spreuken vuren naar mijn moeder. Dit gaf haar genoeg tijd om uit de kamer te vluchten. Ondertussen kwam ook mijn vader thuis van zijn werk. Hij liet zijn spullen vallen en begon een gevecht met 2 van de zwart geklede mensen. Ik had ondertussen 1 van de mannen hand te pakken gekregen en zo hard gebeten tot ik bloed proefde. Daarna had ik los gelaten en wou ik de volgende aanvallen toen ik naar achter werd geblazen en tegen de kast belandde.
Ik was nu dichtbij de deur waardoor mijn moeder was gevlucht. De zwart geklede man stond op het punt om nog een spreuk af te vuren, toen ik in beweging kwam. Ik rende naar de deur, terwijl ik terug veranderde naar mijn mensenlichaam. In de deuropening bleef ik even staan. Mijn wand had ik in mijn handen. “Expelliarmus” riep ik terwijl ik mijn wand naar de man in zwart richtte. Of die mijn doel had geraakt wist ik niet, nadat ik de spreuk had uitgesproken, was ik al door de deuropening verdwenen. De deuropening leidde naar de keuken van ons huis. In de keuken was mijn moeder druk bezig om allemaal eten bij elkaar te zoeken en deze in tassen te stoppen. Toen ze mij zag staan, stopte ze met inpakken.
“Liam vlucht samen met Diana. Ga naar Louisa en zeg tegen haar dat de dooddoeners zijn gekomen. Ik wil Liam dat je met haar meegaat snel en kijk niet om.”
Met grote ogen keek ik mijn moeder aan. Werd er nou echt van mij verwacht dat ik hun hier achterliet? Maar zin om er tegen te gaan protesteren was er niet. Mijn moeder had een serieus gezicht en ik wist dat ik de situatie alleen moeilijker zou maken als ik wel zou tegenstribbelen. De geluiden in de kamer naast ons kwamen dichterbij. Mijn vader was een pro in duelleren maar vier tegen een bleef een oneerlijk gevecht.
Mijn moeder duwde een tas met eten in mijn handen. Deze deed ik op mijn rug en ik pakte Diana op. “Je bent sneller als je je in een wolf verandert, Liam” reageerde mijn moeder, toen ze zag dat ik zo wou vertrekken. Ik gaf Diana weer aan haar en veranderde in een wolf. Ze zag Diana nog een kus en zette haar op mijn rug. Diana die tot nu toe niks had gezegd zei “Doei mama”. Ik kreeg nog een aai over mijn kop en ik wou vertrekken. De deur vloog open en een lichaam vloog naar binnen. Voor onze neus lag mijn vader. Hij had de strijd verloren. Mijn moeder pakte der wand, maar ze was te laat. Een groene lichtflits kwam de kamer binnen en raakte mijn moeder. Ik zag hoe haar lichaam in elkaar zakte en ze op de grond terecht kwam. Zonder nadenken rende ik door een andere deur van keuken de tuin in. Het was donker buiten, maar met mijn vacht was ik niet in het voordeel. Onze tuin grensde aan een groot bos.
In het bos rende ik zigzaggend rond. Doordat ik het bos heel goed kende, kon ik mij bijna geruisloos voortbewegen. Van de vier dooddoeners waren er twee achter ons aan gekomen. Of de andere twee nog deden leven wist ik niet. De dooddoeners kende het bos niet zo goed als ik dat deed. Daardoor deden ze er een stuk langer over om alle obstakels te ontwijken. De afstand werd ondertussen zo groot tussen ons, dat ik besloot dat het tijd was om naar Louisa der huis te gaan. Met snelle passen maakte ik mijn bocht en begon aan de sprint richting haar huis. Het huis van Louisa kwam in zicht en al snel stond ik voor deur. Natuurlijk zat deze deur op slot, dus ik besloot om het huis heen te lopen op zoek naar een andere ingang. Gelukkig voor mij stond de keukenraam open. Ik ging onder het raam staan en Diana klom door het raam heen. Daarna veranderde ik weer in jongen en klom zelf ook door het raam. Snel deed ik het raam achter mij dicht en hoopte dat ik de dooddoeners lang genoeg had afgeschud.
Diana trok aan mijn broekspijp en ik keek naar beneden. Haar beide armpjes had ze naar mij uitgestoken, terwijl de tranen over haar gezicht rolde. Vanbinnen brak ik om haar zo te zien. Snel pakte ik haar op en fluisterde in haar oor dat alles goed zou komen. Ondertussen ging ik opzoek naar Louisa. Haar trof ik aan in de badkamer. Ze keek ons verschrikt aan. Achter haar was een spiegel en ik kon zien hoe we eruit zagen. Ik stond in alleen een shirt en boxershort, Diana had der pyjama aan en haar gezicht was nat van de tranen. Ze vroeg wat er gebeurt was en het enige wat ik uit mijn mond kreeg was “Dooddoeners”. Gelukkig was dat genoeg voor Louisa om te weten wat ze moest doen. We liepen naar haar slaapkamer en daar pakte ze twee kleine tassen tevoorschijn. Mijn moeder en zij hadden deze tassen klaargezet sinds het moment dat het duidelijk was welke gave Diana had. Ze gaf er 1 aan mij en ik gooide hem over mijn schouder. Louisa riep der huiself en we verschijnselde naar een onderduikadres. Hier zouden we voorlopig moeten blijven tot verdere instructies. Het onderduikadres was een ondergrondse bunker die was ingericht voor 5 man. Ik legde Diana in 1 van de bedden en gaf der nog een kus op haar voorhoofd. Vervolgens schoof ik een ander bed, tegen haar bed aan en ging naast haar op bed liggen. Zo bleef ik liggen tot ze in slaap was gevallen. Louisa had ondertussen de kachel aangezet. Ze schonk voor ons beide een glas met whisky in en vroeg aan mij wat er nu allemaal gebeurt was. Ik vertelde haar het verhaal en had niet door dat de tranen over mijn gezicht rolde.
Toen ik klaar was met het verhaal dronk ik mijn glas leeg en deelde mee dat ik ging proberen om even te slapen. Ik ging onder de dekens liggen en nam Diana in mijn armen. Haar rustige ademhaling zorgte ervoor dat ik mij kon ontspannen en al snel was ik meegenomen in een slaap zonder dromen.

Reacties (2)

  • CrazyPandaa

    Klinkt leuk! Mijn abo heb je:)

    6 jaar geleden
  • Luckey

    nu al leuk
    abo
    snel verder please

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen