Foto bij 9. - Sophie Parker

Na heel veel tranen, geknuffel, geruststellende woorden en veel slokken water was ik uiteindelijk weer redelijk rustig. Ik kon in ieder geval weer logisch nadenken en vroeg me af waarom ik in vredesnaam naar Louis en Harry was gegaan. Ja, omdat ze de enige twee waren die alles wisten en ik vooral met Louis er heel veel over heb gepraat. Het was in een opwelling gebeurd en nu had ik er spijt van dat ik hier zat. Maar de jongens hadden me zo liefdevol opgevangen en gekalmeerd dat ik het absoluut niet kon maken om nu weg te gaan.
Ik keek naar Louis, die de brief nog een keer las, op zoek naar dingen die hij over het hoofd had gezien, dingen waarmee we een oplossing konden vinden. 'Wat nu als Harry en ik voor jou naar de politie gaan. Wij zitten niet in jou vaste patroon waar hij het over heeft. Dan kan jij weer terug naar je hotelkamer, zodat je verloofde ook geen argwaan krijgt,' stelde Louis voor.
Ik dacht na over wat hij zei.
'Maar wat nu als hij mij is gevolgd en weet dat ik hier nu ben. Ze hebben gezien dat ik overstuur was en snappen waarschijnlijk dan ook wel dat ik het met jullie over die brief heb gehad.' Ik haalde een keer adem voor ik verder praatte. 'Dan is het logisch dat ze jullie nu ook in de gaten gaan houden. Jullie zitten nu ook in het patroon waar ze het over hebben.' Pas toen drong de waarheid tot me door en stonden er weer tranen in mijn ogen.
'Ik breng jullie hiermee in gevaar en...' Ik slikte een keer. 'Sorry. Ik had nooit naar jullie toe moeten gaan. Vanaf nu zal ik jullie hier helemaal buiten laten en...' Ik wilde opstaan en de kamer verlaten, maar Harry hield me tegen.
'Ik ben heel blij dat je naar ons toe bent gekomen. We geven allebei nog heel veel om je en we gaan je helpen om uit de problemen te komen. Ik ga het niet op mijn geweten hebben dat jij dadelijk vermoord word. Dat zou ik niet over mijn hart kunnen verkrijgen,' zei Harry me. Ik had hem al die tijd in zijn smaragdgroene ogen gekeken en zag dat hij de waarheid sprak. Hij gaf echt nog om me.
'Dankjewel,' fluisterde ik nauwelijks hoorbaar.
'Wat we ook kunnen doen, dacht Louis opnieuw hardop na. 'Is de politie hierheen laten komen. We kunnen toch gewoon bellen. Misschien willen ze wel gewoon in burgeroutfit komen, dan hebben ze dat nooit door. Dat zouden in theorie net zo goed onze managers of producers of weet ik het wie kunnen zijn. Die David weet dat echt niet.' Opnieuw dacht ik hierover na.
'Ik denk dat we David en zijn handlangers absoluut niet moeten onderschatten,' zei ik zachtjes en opnieuw drong het tot me door hoe serieus dit probleem wel niet was. Ik ging echt dood en het was onvermijdelijk. We konden misschien wel enkele dagen uitstel weten te regelen, maar meer zou het niet zijn. Ik zuchtte een keer diep en beet op mijn lip.
'Misschien moet ik het maar gewoon laten gebeuren,' zei ik toen nuchter. De komende dagen iedereen bezoeken en onopvallend afscheid nemen.'
'Sophie. Dat kan je iedereen toch niet aandoen!'
'Waarom niet? Ik ga toch uiteindelijk een keer dood. Dan is het nu. Nou, dan lig ik in ieder geval mooi in mijn kist.'
'Ik snap niet hoe jij hier zo nuchter over na kunt denken,' viel Harry tegen me uit. Ik haalde mijn schouders op.
'Misschien is dat mijn manier van verwerken? Ik kan wel heel zielig gaan doen, maar daar schiet ik ook niks mee op.'
'Maar je kunt dit toch niet zomaar laten gebeuren. Als we iets slims bedenken kunnen we die David in de val laten lopen en gaat hij levenslang de bak in,' probeerde Louis me nog te overtuigen.
'Ik denk dat ik terug naar Gio moet,' zei ik toen zachtjes en Louis slaakte een diepe zucht. Zo was hij altijd al geweest. Hij wilde een discussie winnen en kon er niet tegen als ik hem dan maar gelijk gaf om ervan af te zijn, of er gewoon niet meer op in ging, zoals nu.
'Mag ik je nog wel bellen?' vroeg Harry me zachtjes.
'Dat lijkt me niet slim, dan wordt het verwerken straks alleen maar moeilijker. Als je nu niet meer van me hoort, ben je me zo weer vergeten,' zei ik.
Louis schudde meteen zijn hoofd.
'Harry heeft je de afgelopen jaren nooit kunnen vergeten en was ook in tranen toen bleek dat jij met Giovanni verloofd was. Toen jij weer naar Engeland terug verhuisde was zijn meesterplan om je terug te winnen. Hij heeft altijd van je gehouden...'
'Moest dit nu echt, Lou. Nu wil ze nooit meer iets van me horen,' verzuchtte Harry. Ik kon hem alleen maar aankijken.
'Is dat echt?' vroeg ik fluisterend. Hij sloeg zijn blik neer, maar knikte wel. 'Maar waarom heb je dan geen contact gezocht toen ik nog in Amerika zat, toen ik Gio nog niet kende en alles nog open lag?' vroeg ik hem.
'Jij drukte me steeds weg,' wees hij me terecht. Ik slikte en kreeg weer tranen in mijn ogen, denkend aan de break-up tussen Harry en mij.
'Het spijt me dat ik het heb uitgemaakt,' fluisterde ik nu schuldbewust. 'En als ik had geweten hoeveel pijn het jou heeft gedaan, had ik het nooit gedaan en...' Opnieuw stroomden de tranen over mijn wangen.
'Het is oké, Sophie,' troostte Harry me nadat hij me voor de zoveelste keer die avond in zijn armen trok.
Ik voelde me schuldig en dom en wist gewoon even niet meer wat ik met mijn leven aanmoest.
Gelukkig was mijn leven toch snel voorbij...


OMG! Ik had gewoon 2 kudo's!!! Zoooooooo blij!! En ik vind het ook heel fijn dat jullie het altijd met elkaar eens zijn in mijn reacties, haha. Anyway, voor die twee kudo's nog een stukje voor ik ga slapen, dus welterusten allemaal! X


Reacties (3)

  • Czarina

    maybe gaat giovanni dood en gaat ze uiteindelijk met harry trouwen? ^^

    7 jaar geleden
  • Cliffayne

    Ze mag nie dood!!:(....x

    7 jaar geleden
  • Lovecandy

    En nu heb je nog een kudo bij LOL

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen