Foto bij Hundred-Seventy-Eight

Hannah Mae Wilson

One Week Later:

"Mae, kom je" roept Steven als ik in m'n kamer voor de spiegel sta en naar mijn buik aan het staren ben. Ik ben nu bijna drie maanden zwanger en je ziet al dat ik dikker aan het worden ben. Gelukkig heb ik een dikke winterjas aan als ik naar buiten ga, al ben ik al een week niet buiten geweest en heb ik al een week mijn mobiel uit staan. Soms keek ik wel even op twitter om te zien waar de jongens zich bevinden, heel makkelijk als je fans volgt die ze 24/7 volgen. Ze zitten nu dus in Amerika, ik dacht dat ze in Europa zouden blijven, maar blijkbaar had ik dat verkeerd gedacht. Ik trek mijn trui naar beneden en loop mijn slaapkamer uit en loop naar de woonkamer waar Steven al op me aan het wachten is. Hij geeft me mijn winterjas aan en ik bedank hem en trek mijn jas aan. Ik ga nu dus naar het ziekenhuis om een echo te laten maken. Steven was zo lief om vrij te nemen en mee te gaan, want ik had eerst Jade gevraagd, maar ze had vandaag een shoot dus kon ze niet, wat ze echt heel jammer vond. Ik loop naar de gang en daar trek ik mijn laarzen aan en pak mijn handtas.
"Klaar voor?" vraagt Steven en ik schud mijn hoofd.
"Eigenlijk niet" mompel ik en trek de voordeur open en loop naar buiten. Ik ril even door de koude lucht, ik ben het ook niet meer gewend. Ik zit telkens met de verwarming aan. Ik steek mijn handen in mijn zakken en loop naar richting de trap om naar beneden te gaan. Beneden aangekomen trek ik de buitendeur open en meteen wordt mijn naam gegild. Meen je nou echt dat ze me aan het opwachten waren. Ik zwaai even kort en stap dan Steven's auto in. Hij start de auto en rijd naar het ziekenhuis toe.
"We worden achtervolgt" mompelt Steven die via de spiegel naar achteren kijkt. Ik kijk ook in mijn spiegel en ik zie het ook, die auto rijd de hele tijd al achter ons.
"Maakt niet uit, rij maar gewoon door" zucht ik en hij knikt en rijd door.
Bij het ziekenhuis aan gekomen, zie ik de auto een eindje achter ons rijden. Steven parkeert de auto en we stappen uit. We lopen het ziekenhuis binnen en ik zoek op de bordjes naar de afdeling verloskunde. Al snel heb ik hem gevonden en volgen we de bordjes. Daar aangekomen zitten er een aantal mensen, ik loop naar de balie en wacht tot de vrouw opkijkt.
"Kan ik u helpen?" vraagt ze vriendelijk.
"Ik heb een afspraak met Dr. Smiths" zeg ik en ze tikt iets in op de computer en knikt dan.
"Mae Wilson, ik zal zeggen dat u er bent" zegt ze en ik knik en ga dan naast Steven op een stoeltje zitten. Nu wachten tot ik naar binnen mag. Ik voel dat ik aangestaard wordt, dus draai ik mijn hoofd ietsjes en zie een klein meisje naast haar moeder op een stoeltje zitten. Haar moeder is een stuk dikker als ik en bij haar kan je het al duidelijk zien. Ik draai mijn hoofd weer een andere kant op en dan wordt mijn naam gezegd.
"Moet ik mee?" vraagt Steven en ik knik. We staan op en ik schud de dokters hand en loop het kamertje in waar ze naartoe wees. Ik trek mijn winterjas uit en hang die aan het haakje.
"Hoelang ben je al zwanger?" vraagt ze als ik op de behandeltafel ga zitten.
"Bijna drie maanden" zeg ik en ze knikt.
"Heb je al eerder een echo gehad?" vraagt ze verder en ik schud mijn hoofd. Die heb ik nog niet gehad, wat waarschijnlijk wel had gemoeten.
"Okay, dan ga ik gelijk alles goed controleren" zegt ze en ik knik.
"Ga maar liggen en doe je trui maar omhoog" zegt ze en ze staat op en pakt een aantal spullen. Ik ga liggen en haal mijn trui wat omhoog en mijn buik komt te voorschijn.
"Het kan even koud zijn" zegt ze en ik knik. Ze spuit wat spul op me en het is inderdaad koud. Ze smeert het uit met een apparaatje en kijkt dan naar het scherm.
"Wil je het geslacht weten?" vraagt ze en ik twijfel, maar schud dan mijn hoofd. Ze knikt en kijkt weer naar het scherm, ik kijk er ook heen en zie iets kleins.
"Hier ligt de kleine" zegt ze en ze wijst iets aan op het scherm.
"Hier zitten de benen, de armpjes. Het hoofdje" verteld ze en ze wijst het aan. Ik glimlach en krijg tranen in mijn ogen. Steven staat op van de stoel als hij merkt dat ik tranen in mijn ogen heb en hij pakt mijn hand vast.
"Niet huilen Mae, het is prachtig" zegt hij en ik bijt op m'n lip.
"Nou alles is in orde, wil je er een foto van?" vraagt ze en ik knik. Dat lijkt me wel leuk, een foto van de echo. Ze maakt een foto en haalt dan het apparaatje weer van mijn buik en geeft me een doek aan om mijn buik mee schoon te maken. De dokter staat op en loopt even het kamertje uit. Ik maak mijn buik schoon en trek mijn trui weer goed.
"Hier de foto en over drie maanden wil ik het weer even controleren of maak een afspraak als je pijn hebt of als er iets is" zegt ze en ik knik en schud haar hand weer. Ik sta op en trek mijn jas weer aan.
"Ik weet zeker dat het een prachtig kind wordt" zegt Steven en ik glimlach en stop de foto in mijn handtas en loop dan samen met Steven het kamertje uit. Dat denk ik ook wel, een prachtkind. We lopen de ziekenhuis gangen door en lopen weer terug naar de uitgang. Buiten rits ik mijn jas nog wat verder dicht en loop terug naar Steven's auto.

We komen weer thuis aan en we stappen de auto uit. Meteen worden we omringt door fans en ik raak een beetje in paniek, waar komt dit opeens vandaan? Steven wurmt zich tussen de fans door mijn richting op terwijl ze allemaal dicht op me blijven staan.
"Dames, wat is er, wat willen jullie?" roept Steven naar de meisjes, zodra het gelukt is om bij hem te komen. Ze roepen constant mijn naam, maar verder zeggen ze niks. Hier wordt ik een beetje bang van.
"Mae, are you sick?" wordt er dan opeens geroepen en mijn ogen worden groot.
"Nee, ik ben niet ziek" zeg ik terug en Steven begint nu ongeduldig te worden en pakt mijn arm vast en wurmt ons tussen de fans door, die steeds meer beginnen te duwen om in mijn buurt te komen.
"Mae, hoe is het met Harry?" "Ben je zijn vriendin?" "Zijn jullie verliefd?" "Wanneer komen ze terug?" "Waarom ben je al thuis?" Dat soort dingen worden er naar me geroepen. Na veel moeite komen we eindelijk bij de ingang aan en opent Steven zo snel mogelijk de deur. Fans trekken aan mijn arm om mijn aandacht te krijgen en ik wordt hier nu echt bang van. Hier hou ik dus absoluut niet van. Steven trekt me mee naar binnen zodra hij de deur open heeft en sluit meteen de deur weer achter ons en laat een luide zucht horen.
"Waar kwam dit opeens vandaan?" zegt hij en ik haal mijn schouders op.
"Hoe moet ik dat weten?" zucht ik en leun tegen de muur aan terwijl Steven even kijkt of we post hebben.
"Het is dus al de wereld over dat ik in het ziekenhuis was" mompel ik en Steven draait zich om en geeft me een stapeltje brieven aan.
"Volgens mij ook ja" zegt hij en we lopen samen naar boven. Boven trek ik mijn jas en laarzen uit en loop naar de bank toe, waar ik neer plof en de brieven bekijk. De meeste zijn brieven van fans en de andere zijn wat reclame en één rekening. Ik open de brieven van de fans en begin ze te lezen, de meeste gaan over dat ze bezorgd zijn en me al een week niet hebben gezien en ook staat er in dat ze nieuwsgierig zijn waarom ik niet mer bij de jongens ben. Niet heel interessant dus.

Reacties (4)

  • Twice

    Ben benieuwd hoe dat straks gaat worden tussen Harry en Mae als de baby er eenmaal is. Vind dit wel een leuke wending. Snel verder! <3

    6 jaar geleden
  • AllDayDreams

    Ik kan niet wachten tot Mae en Harry weer bij elkaar zijn!
    Want dat komen ze... Toch?...
    Snel verder xx

    6 jaar geleden
  • BiebStyless

    aaw snel verder!!
    xx

    6 jaar geleden
  • carlinnoss4

    Verderrrrrrrr:D

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen