Foto bij • Chapter 12 •

We stonden gisteren weer in de top:DJullie zijn echt super!

Opnieuw; veel leesplezier!

Zodra ik de bekende geur van het woud ruik, word ik helemaal kalm. Ondanks dat ik hier niet heen wilde, ben ik toch wel blij dat ik er nu ben. Ik ken de bomen en dieren die overal om ons heen zijn. Ik glimlach en begin dan zacht te zingen;

‘The road goes ever ever on,
Over rock and under tree,
By caves where never sun has shone,
By streams that never find the sea
Over snow by winter sown,
And through the merry flowers of June,
Over grass and over stone,
And under mountains in the moon.

The Road goes ever on and on
Down from the door where it began.
Now far ahead the Road has gone,
And I must follow, if I can,
Pursuing it with weary feet,
Until it joins some larger way,
Where many paths and errands meet.
And whither then? I cannot say.

The Road goes ever on and on
Out from the door where it began.
Now far ahead the Road has gone.
Let others follow, if they can!
Let them a journey new begin.
But I at last with weary feet
Will turn towards the lighted inn,
My evening-rest and sleep to meet.
’

Ik wil net aan het vierde couplet beginnen, als Dwalin mij onderbreekt.
‘Hou je mond,’ sist hij. Geschrokken kijk ik de dwerg aan, en ik wil net een gemene opmerking terug maken als ik zijn ogen zie. Ze kijken langs me heen. Ik besef me dat hij zichzelf niet meer is. De toverkracht begint te werken en hij ziet overal illusies. Hij duwt mij opzij om links af te slaan, maar ik hou hem tegen.
‘We moeten rechtdoor,’ zeg ik met een geïrriteerde stem. De dwerg trekt zijn wenkbrauw op en spuugt dan voor me op de grond.
‘Wat weet jij nou, vervelende elf?’ hoor ik Bifur zeggen.
‘Ophouden,’ zegt Thorin dan. Ik knik dankbaar naar hem, maar dan zie ik dat ook hij onder invloed is van de toverkracht. ‘We gaan linksaf. Dwalin, jij gaat eerst.’
Mijn mond valt open en ik voel hoe ik langzaam steeds bozer word.
‘Dan gaan jullie daar toch heen,’ roep ik ze geïrriteerd toe. Het volgende moment trek ik me op aan een tak van een schuin gegroeide boom.
‘Idiote dwergen,’ mompel ik tegen mezelf. ‘Dan ga ik wel in mijn eentje de goede kant op.’ Ik spring van boom naar boom, om uiteindelijk weer op het pad terecht te komen.
‘Dan ga ik wel in mijn eentje verder,’ zeg ik nog even tegen mezelf, en vervolgens loop ik met ferme stappen over het pad naar de andere kant van het bos.

Een gesis doet me stilstaan. In een vloeiende beweging pak ik mijn boog en leg ik een pijl op de pees. Een groot, zwart monster komt vanuit de struiken op me afgestormd. In een reflex laat ik de pijl gaan. Deze boort zich diep in de schedel van het wezen en zorgt ervoor dat het dood neervalt. Ik loop er voorzichtig op af. Het schepsel uit nog even een soort gekrijs, maar is dan stil. Als ik beter kijk zie ik dat het een grote spin is. Mijn mond valt open. Deze waren al een heel lange tijd niet meer in Mirkwood gesignaleerd. Ik wil weer verder lopen, als ik besef wie er in dit bos ronddwalen. De dwergen weten niet dat ze in groot gevaar zijn. Snel draai ik me om en begin ik te rennen richting de plek waar ik verwacht dat de dwergen zijn. Ik begin steeds sneller te rennen. Plotseling zie ik boven me iets bewegen. Ik kijk op en mijn mond valt open. Een gigantisch web hangt tussen de bomen. Ik zie ook meerdere spinnen, die allemaal de zelfde richting op gaan. Ik slik en begin harder te rennen.

Een schreeuw vertelt me dat ik de goede kant op ren. En dan zie ik de dwergen. Ze hangen in een gigantisch web. Ik trek me op aan een tak en klim nog verder de boom in, om zo op goede hoogte met de dwergen te komen. Als ik een spin hoor aankomen grijp ik mij boog en schiet ik het dier zonder genade neer. Ik hang boven de eerste zak. Dori kijkt me opgelucht aan. Met een houw van mijn zwaard hak ik de draden waarmee hij aan het web is bevestigt door. Dan hoor ik rechts van me iemand kuchen. Het is Bilbo. Ook hij is bezig de dwergen uit hun benarde positie te bevrijden. Plotseling zie ik in mijn ooghoek iets gigantisch opdoemen. Het is een enorme spin met gigantische kaken. Ik hoor Bilbo angstig piepen.
‘Maak de dwergen los en verdwijn,’ sis ik de hobbit toe. Ik zie nog net even dat hij knikt, voordat ik al mijn aandacht op de spin moet focussen. Het monster springt met een fel gekrijs naar me toe, maar ik ontwijk zijn aanval. Ik hak met mijn zwaard een van zijn acht poten door. Het dier begint nog harder te krijsen en stormt weer op me af. Hij is van plan me met zijn hoofd uit de weg te rammen, maar ik boor mijn zwaard diep in de plek tussen zijn ogen. Het gekrijs stopt en ik trek mijn zwaard uit het zijn schedel. Walgend laat ik mij ogen nog even over het dier glijden. Dan kijk ik naar de dwergen die onder mij in een wirwar van draden liggen. Kili ziet me en roept me iets toe.
‘Waar is Bilbo?’ vraagt hij. Geschrokken kijk ik om me heen, maar de hobbit is verdwenen. Ik ren verder over de takken, en zie dan hoe de hobbit in gevecht is met een spin. Het lijkt erop dat hij het wezen verslaat, maar dan valt er iets uit zijn hand. Ik zie hoe iets dat schittert naar beneden valt. De hobbit brult van woede en haalt uit naar de spin. Deze krijst het uit en dondert naar beneden, de hobbit meetrekkend. Ik laat me ook uit de boom glijden en kom zachtjes op de grond terecht. Ik loop naar de plek waar ik het schitterende ding zag vallen. Een gouden ring ligt tussen de bladeren. Een merkwaardig gevoel maakt zich van mij meester, en ik pak het ding vast. Meteen zie ik het oog uit mijn droom weer voor me. Geschrokken laat ik de ring weer uit mijn handen vallen. Ik besluit de ring op te pakken met bladeren, zodat mijn blote huid het ding niet aanraakt. Dit werkt, en ik laat de ring in mijn zak glijden. Ik heb geen idee wat voor een ring het is, maar ik ga er zeker onderzoek naar doen.

Reacties (13)

  • LupusAlba

    Ik ben eindelijk bij met lezen. Wauw wat een goed verhaal! Ik ben erg benieuwd naar de rest:)

    5 jaar geleden
  • Frey_

    Ik zit te denken, waarom worden hoofdpersonen nooit gepakt. Ik bedoel, het is leuker om over te schrijven als ze niet gepakt word, maar het is niet logisch. Ik bedoel, Bilbo had de rol om de dwergen te bevrijden, wat mij betreft mag die bij hem blijven. Hij heeft namelijk de Ring, dus hij heeft sowieso een voorsprong(cat)
    Maar verder echt gaaf geschreven!

    5 jaar geleden
  • DeroGoi

    My precious, MINE!!!:Dsnel verder, alweer een prachtig stukje *zucht, omdat er nog geen vervolg is*,, x

    5 jaar geleden
  • Quies

    Leuk stukje! En och, vraag me af hoe Bilbo gaat reageren als hij merkt dat hij de ring kwijt is...

    die allemaal de zelfde richting op gaan --> die allemaal dezelfde richting op gaan
    Als ik een spin hoor aankomen grijp ik mij boog --> grijp ik mijn boog
    en ik trek mijn zwaard uit het zijn schedel. --> en ik trek mijn zwaard uit het zijn schedel
    Walgend laat ik mij ogen nog --> walgend laat ik mijn ogen

    5 jaar geleden
  • lindquint

    mooi geschreven snel door

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen