Foto bij Leave

U2 - One ft. Mary J Blige

Onderweg naar het vliegveld had ik niet veel tijd om na te denken. De rit duurde niet lang en ondertussen werd ik ook bestookt met berichten van Paul, over waar ik zo meteen heen moest en waar ik vooral niet moest zijn; fans zouden er ook rond lopen.
De taxichauffeur was zo slim om gewoon zijn mond te houden. Via de achteruitkijkspiegel kon ik zijn gezicht zien, en die blik herkennen was niet zo moeilijk. Hij wist heel goed wie er in zijn taxi zat, maar voelde precies aan dat ik geen behoefte had aan zulke aandacht. Niet van hem, tenminste.
Mijn gedachten schoten terug naar net, naar Aibileen. Ik slikte en raakte mijn lippen even aan. Waarom ik het had gedaan wist ik niet, maar dat het niet handig was wist ik wel.
Ik zuchtte en liet mijn hoofd tegen het raampje aanleunen. Ik was me sterk bewust van het bonzen in mijn hart en de warmte in mijn huid. Ik fronste en haalde een hand door mijn haar. De hele pluk trok ik naar achteren, op de manier die ik de afgelopen maanden altijd al had gedaan.

Eenmaal aangekomen bij het vliegveld ging ik via de hoofdingang. Niet heel slim, en mij was ook verteld dat ik het niet mocht doen – Paul – maar ik wilde de fans niet teleurstellen. Mijn mondhoeken trokken omhoog toen ik een groepje meiden opgewonden naar me zag wijzen. Binnen de kortste keren was ik door hen omringd en maakte ik geduldig met elk van hen een foto.
Tien minuten later liep ik door de gates met een beveiliger naast me. Het enige wat hij gezegd had was een aanbod om mijn koffer over te nemen, maar zo laag wilde ik niet zakken. Mijn koffer meesleuren kon ik prima zelf.
‘Hey, Harry!’
Tijd om te reageren kreeg ik nauwelijks, want al binnen een paar seconden had ik twee armen om me heen geslagen. Ietwat verrast hield ik mezelf nog net overeind.
‘Ook hallo, Niall.’ lachte ik. Vanuit mijn ooghoek zag ik de beveiliger geamuseerd toekijken.
Oi, mate! Je bent laat!’ reageerde Niall terwijl hij me weer losliet. Ik haalde mijn schouders op. ‘Ach, maar niet té laat.’
Niall rolde met zijn ogen. ‘Kom, de rest is er ook al.’
Ik kon het niet helpen dat ik toch een knoop in mijn maag voelde. De jongens wisten nog helemaal niks over Aibileen of Charlie, en het feit dat ik ze dat zo moest vertellen, beangstigde me. Hoe zouden ze reageren? Verrast? Boos? Beschuldigend? En dan natuurlijk nog management. Ze zouden me vermoorden...
‘Harry? Gaat het wel goed?’ Niall keek me bestuderend aan. Ik glimlachte krampachtig. ‘Natuurlijk, Niall. Alles is oké.’
‘Eh... oké, dan.’
Ik slikte en keek omlaag. Ik kon ze nu nog niks laten merken.
Een glimlach spreidde zich desalniettemin op mijn gezicht toen ik opkeek en de rest van de jongens verderop zag staan. ‘Guuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuys! Hey!’
‘Harry!’ Met een brede glimlach kwam Liam op me af en trok hij me in een knuffel. Zayn en Louis volgden daarna. ‘Mate, we hebben je gemist, hoor. Die paar dagen gingen te langzaam voorbij.’
‘Ik niet, hoor,’ grijnsde Louis en lachend liet hij zich door me slaan. Al moest ik zelf ook toegeven dat ik de afgelopen dagen nauwelijks aan de jongens gedacht had. Al mijn tijd en aandacht werd gestoken in Aibileen... en Charlie.
‘Fijn dat we weer samen zijn,’ zei Zayn terwijl hij glimlachend mijn kant opkeek. Ik glimlachte krampachtig terug, mijn ogen die ongemakkelijk wegkeken. Vanuit mijn ooghoek zag ik Zayn wat langer kijken, maar ik negeerde het.

Twee uur later zaten we in het vliegtuig. Gelukkig had Paul er eentje voor onszelf geregeld, want op dit moment had ik niet bepaald veel behoefte aan starende blikken. Alleen rust. Helaas werd me dat nu ook niet echt gegund.
Ik had me net in een van de grote stoelen genesteld, mijn lange benen voor me uit gestrekt en mijn ogen gesloten. Mijn haar hield ik uit mijn gezicht door middel van een elastiekje. Heel charmant.
‘Harry? Wat is er aan de hand? Je bent zo stil en afwezig... Gaat het om Tristan?’
Ik opende mijn ogen en zag Louis naast me. Zijn grijsblauwe ogen keken doordringend in de mijne, met een frons erboven. Ik zuchtte.
‘Het, eh... is een beetje een lang verhaal. Ingewikkeld, ook.’
Louis haalde zijn schouders op. ‘Ja, en? We zitten nog wel een paar uur in de lucht, dus we hebben alle tijd.’
Mijn blik hield ik op mijn handen gericht, wiens vingers nerveus met elkaar speelden.
‘Eh... her-herinner je je Aibileen nog? Aibileen Wright?’
Toen ik even opkeek zag ik Louis’ blik veranderen. Zijn lippen drukte hij op elkaar en ik leek nu zijn volledige aandacht te hebben.
‘Ja... je zogenaamde beste vriendin, toch?’
Ik kneep mijn ogen samen. ‘Praat niet zo over haar, Louis.’ zei ik donker. Louis snoof.
Anyway...’ Ik schoof nerveus heen en weer in mijn stoel. Louis keek me aan, zijn wenkbrauwen afwachtend opgetrokken.
‘Z-ze is er weer.’
Ik keek Louis niet eens aan toen de woorden mijn lippen verlieten. In plaats daarvan reikte ik stilletjes naar het flesje water in mijn tas en draaide ik de dop eraf.
‘Wat?’
Ik nam een paar slokken en deed het flesje toen weer weg.
‘Serieus?’
Ik haalde mijn schouders op en knikte. ‘Ik zou daarover geen grappen maken, Louis.’
‘Waarover niet?’ Niall had zijn hoofd tussen de stoelen door gestoken en keek ons nieuwsgierig aan. In zijn ene hand zag ik zijn telefoon, deze nog aan. Zo te zien was hij in een gesprek verwikkeld met Barbara. Ik schudde glimlachend mijn hoofd.
‘Harry heeft een leuk nieuwtje, hè Harry?’ zei Louis droog terwijl hij me spottend aankeek. Ik zond hem een donkere blik.
‘O, echt? Wat dan?’
‘Eh... Aibileen is weer terug. Ik heb haar weer gezien.’
‘Wat?! Echt?!’ Liam verscheen met glinsterende ogen naast Niall. Had iedereen opeens fantastische oren in dit vliegtuig, of zo?! Ik wierp een blik naar achteren en zag Zayn in zijn schetsboek met zijn oortjes in tekenen. Die had dus nog helemaal niks door.
‘Eh, ja. Quite a surprise, I know.’
‘Dat is echt super.’
‘Vind je, Liam? Ze liet Harry wel achter, hoor. De staat waarin hij de periode daarna was kan niet echt vergeten worden, lijkt me.’ mompelde Louis.
‘En daar zal ze vast wel haar goede redenen voor hebben, haar kennende. Nietwaar, Harry? Aibileen zou dat nooit zomaar doen.’ reageerde Liam meteen, die mij afwachtend aankeek. Ik keek even omlaag en knikte toen kort.
‘En wat is die reden dan?’
Mijn hart bonkte wat harder in mijn keel en mijn handen begonnen iets meer te zweten. Ongemakkelijk schoof ik wat heen en weer in mijn stoel. Waarom leek de rest van de jongens zo ontspannen?!
‘Z-Zayn moet het ook weten.’
Louis keek me even langer aan, voordat hij opstond en wegliep. Even later kwam hij terug met Zayn, die zichtbaar geïrriteerd leek dat hij van een van zijn meest favoriete bezigheden was onderbroken. Hij was het echter al helemaal vergeten toen Liam langzaam herhaalde wat er tot nu toe gezegd was. Met grote ogen keek hij me aan. Een brede glimlach verspreidde zich toen op zijn gezicht. ‘Dat is echt leuk, mate.’
‘Waarom vindt iedereen dat léúk?! Ze liet hem wel achter, hoor!’ mopperde Louis. Stilletjes keek ik toe hoe de rest in verdediging schoot. Ik had er geen zin in om Aibileen te verdedigen. Hoe ze was wist ik in ieder geval wel.
Guys... we zijn nog niet klaar.’ zei ik zacht, maar wel hard genoeg voor de rest om stil te worden. Het zoeken naar woorden kostte me echter nogal lang.
‘Hoe gaat het met haar?’ zei Liam zacht, zijn ogen meelevend op me gericht. Nerveus haalde ik een hand door mijn haar en duwde ik de hele pluk naar achteren.
‘Ze... ze maakt het wel goed, geloof ik.’
Het bleef stil.
‘Ze, eh...’
Ik werd langzaamaan steeds gefrustreerder. Het wilde maar niet lukken. De woorden kwamen niet eens mijn keel uit, maar bleven angstig steken. Beschaamd wreef ik met mijn handen over mijn gezicht, diep uitademend, toen ik tranen in mijn ogen voelde prikken. Ik wist niet waarom ik opeens zo emotioneel werd. Misschien was de afgelopen week iets teveel bij elkaar in één keer geweest. Het was tenslotte ook een enorme schok geweest toen ik Aibileen na al die jaren weer zag. En ik hield nog evenveel van haar. En dan natuurlijk ook Charlie.
Charlie... een fantastischer zoontje kon ik me bijna niet voorstellen. Hij was zo lief, zó begripvol. Totaal geen wrok naar mij, zijn vader waarvan hij wist dat die er was maar die hij eerst nooit had gekend, maar juist omarmend, verlangend om nog altijd alles te doen wat hij altijd al met me had willen doen. En ik ging het hem geven.
‘Is er nog iemand bij?’
Met dichtgedrukte lippen keek ik op naar Niall, mijn wenkbrauwen gefronst. Mijn stilte was alles wat de jongens nodig hadden qua bevestiging.
‘Heeft ze een relatie?’ vroeg Louis verder, iets te kalm. Mijn hart sloeg al een slag over bij dat idee. Ik wist dat ik dat nooit zou trekken. In plaats daarvan lachte ik even zacht, niet echt gemeend.
‘Eh, nee, die heeft ze niet. In ieder geval nooit iets over gezegd.’
Ik merkte hoe ik steeds gekker werd van de starende gespannen blikken van de anderen. Natuurlijk konden ze er niks aan doen en waren ze alleen maar nieuwsgierig, maar ik trok het voor even niet.
‘I-ik ga even naar de wc.’ Abrupt stond ik op en schoot ik tussen Louis en Niall door. En terwijl ik door het gangpad liep, langs Paul, Lou en Lux die nu zeven jaar was, voelde ik mijn maag al samentrekken. Niet zozeer omdat ik zou moeten overgeven, of zo, maar van pijn en zorgen. Omkijken deed ik ook niet, aangezien mijn ogen brandden.
‘Harry?’
Normaal gesproken was ik doorgelopen en had me later wel verontschuldigd bij die persoon. Maar bij het horen van Lux’ stem bleef ik automatisch meteen staan, mijn rug nog steeds naar hen toe. Toen draaide ik me om en schonk Lux een glimlach. Met een paar stappen liep ik naar haar toe. ‘Ja, Lux? Wat is er?’
Lux keek vanuit haar stoel naar me omhoog, haar heldere ogen schuilgaand onder twee gefronste wenkbrauwen, voordat ze mijn hand pakte en me omlaag trok tot ik op mijn knieën op het gangpad naast haar zat. Ik drukte mijn lippen op elkaar om niet te veel emotie te laten merken.
‘Harry,’ glimlachte Lux toen breed, terwijl ze haar handje op mijn wang legde. Achter haar zag ik Lou bezorgd naar me kijken. Ik knikte haar kort toe, haar zo indirect laten wetend dat ik later nog met haar zou praten.
‘Harry, gaan we weer steppen als we zijn geland? Net zoals de vorige keer?’
Mijn ogen schoten terug naar het jonge meisje voor me, haar haar nog altijd zo dun en pluizig zoals dat van haar vader. Ik glimlachte en pakte haar handje op mijn wang beet. ‘Natuurlijk, Luxie. Als je dan maar wel bescherming draagt. Die andere keer liep niet helemaal goed af, weet je nog?’
Lux gniffelde en trok haar handje los. ‘Jaha! Maar toen ik was ik slecht. Nu ben ik beter geworden. Toch, mama?’
Lou ontspande haar gezicht meteen toen haar dochtertje haar gezicht naar haar toedraaide. Ook de frons was daarbij weg, en in plaats daarvan kwam er een glimlach tevoorschijn. ‘Ja, je bent véél beter geworden, lieverd, maar je hebt nog steeds bescherming nodig.’
Lux snoof even en richtte zich toen weer op mij. ‘Ik beloof dat ik de volgende keer bescherming ga dragen... maar mag Tristan dan ook mee?’ zei ze verwachtingsvol. Stilletjes keek ik haar aan en slikte ik toen.
‘Ik zal voor je kijken wat ik kan doen, Luxie. Ik weet niet zeker wanneer hij weer mee kan komen.’
‘O...’
Ik glimlachte zwak.
‘Ik mis hem wel een beetje heel erg, oom Harry,’ fluisterde Lux. Mijn glimlach werd breder terwijl ik haar een aai over haar bol gaf. Mijn ogen brandden en ik knipperde snel. ‘Ik ook, Luxie. Ik ook.’
Ik stond weer op en liep naar de wc, mijn lippen op elkaar klemmend. Ik moest mezelf inhouden niet hardop uit te schreeuwen dat Lux misschien ook nog een ander maatje zou hebben om mee te spelen. Dat kon ik haar nu niet zo vertellen, en vooral als de rest het nog niet wist.
Toen ik uit het kleine wc’tje kwam, botste ik bijna tegen Paul op. Hij keek me strak aan. Toen verzachtte zijn blik. ‘Harry... Ik weet dat ik van het management ben, maar ik wil ook dat jij en de andere jongens gewoon lekker in je vel zitten. En aan jou kan ik zien dat duidelijk niet zo is.’
Ik fronste. ‘Ja, maar volgens mij is dat al een tijdje.’
‘En het heeft niet alleen met Caroline en Tristan te maken, hè?’
Ik bleef stil.
‘Als je maar weet dat je altijd bij me kan komen, Harry. Nooit zou ik het gebruiken voor bij het management. Ik kan ook een hele goede vriend voor je zijn, dat weet je. Onthoud je dat?’
Ik keek omlaag en knikte toen. Toen schoot ik langs hem heen, terug naar mijn plek. Paul bedoelde het goed, maar de afgelopen jaren was onze vriendschap verslechterd. Hij wilde doorgaan met onze muziek en de carrières, en ik had ook andere dingen aan mijn hoofd, die hij niet echt leek te willen beseffen. We hadden dus al verscheidene ruzies gehad, altijd gesust door hemzelf of door een van de andere jongens. Maar nooit door mij. Ik was ook maar te boos om zijn zogenaamde negativiteit jegens Tristan dat ik aan rustig worden niet kon en wilde denken.
‘Y’alright, mate?’ Niall keek me onderzoekend aan terwijl ik langs Louis en hem weer op mijn plek ging zitten. Ik glimlachte even naar hem, deze iets meer gemeend dan de vorige die ik hem had geschonken. ‘I’m fine.’
‘Wil je het vertellen of wacht je liever tot later?’ zei Liam terwijl hij me bestuderend aankeek. Ik haalde mijn schouders op. ‘Nou, jullie zouden er anders toch ooit achter komen via de media, dus ik heb geen keus.’
De jongens keken elkaar even aan, allemaal niet heel erg begrijpend waar ik op doelde.
‘Want weet je...’ Ik haalde diep adem en sloot voor heel even mijn ogen. ‘Caroline w-was de eerste vrouw bij wie ik een fout maakte, maar zeker niet de laatste.’
Het bleef even stil. Ik kon aan de jongens zien dat ze het bij zichzelf lieten inzinken en door moesten denken. Zayn was de eerste, met zijn al ingewikkelde hersens, die een goed idee leek te krijgen. Zijn ogen werden groter. ‘Mate, ben je serieus?’
Ik glimlachte krampachtig en stak mijn handen even op. ‘Ik zou er nooit grappen over maken.’
‘Wat-wat is er?’ zei Niall, die het niet zo leek te begrijpen. Hij had zijn telefoon nu achter zich gelegd.
Zayn en ik hielden lang oogcontact, beiden afwachtend wat de ander zou doen. Toen opende Zayn zijn mond.
‘Harry heeft nog een kind,’ zei hij uiteindelijk, zonder zijn blik van me af te wenden. Ik sloeg echter mijn ogen neer toen ik de anderen naar adem hoorde happen.
‘Harry! Are you for real?!’ schoot Liam uit terwijl hij me verbijsterd aankeek. Ik kneep mijn ogen samen en keek Liam scherp aan. ‘Zeg, het is nooit mijn bedoeling geweest, oké?! Denk je dat het mijn plan was om zomaar even bij vrouwen langs te wippen en ze te bezwangeren?! Als je dat echt denkt kun je van mij opflikkeren.’
Meteen schoten Liam’s handen verontschuldigend omhoog. ‘Relax, Harry, jongen. Ik schrik alleen nogal.’
Ik fronste en keek weg.
‘En... Aibileen is de moeder?’
Ik knikte kort bevestigend, nog licht aangebrand van Liam’s reactie. Op dit moment kon ik die niet echt trekken. Ik had juist behoefte aan mensen die de hand op mijn schouder zouden leggen en me vol belangstelling zouden vragen over mijn kinderen, in plaats van me vol afschuw aan te kijken voor de schijnbaar onvergeeflijke daden die ik had begaan. En Louis had dat al door. Hij had zich schijnbaar herpakt en leek niet meer zo verontrustend over Aibileen of over mijn andere bezigheden.
‘Is het een jongetje of een meisje? Vooralsnog is het heel leuk voor je, Harry. Een kind is een geschenk; een tweede nog beter.’
Ik glimlachte dankbaar naar Louis. ‘Charlie is nu vier jaar oud, bijna vijf. Én houdt van het leven.’
Ik kon het niet helpen dat mijn mondhoeken zich uitspreidden naar een brede glimlach. Praten over Tristan of Charlie maakte me vrolijk en trots.
En terwijl alle vier van mijn beste vrienden bij me bleven zitten om te horen wat ik ze uit wilde leggen, probeerde ik glunderend alles naar boven te halen en ze het te vertellen. En ook Aibileen niet te missen. Alles zouden ze horen, en hopelijk gingen ze net zo denken over Aibileen en Charlie als ik. En dat was loving.



Jullie zullen je vast wel allemaal afvragen waar ik de afgelopen week geweest ben...
Ik kon simpelweg de inspiratie en zin niet vinden. Ik wilde het wel, dolgraag, echt, maar het zat er om een of andere manier niet in. Al weet ik het natuurlijk wel (een hele erge crush hebben op iemand en deze dan onbegrijpend de hele vakantie missen terwijl je nooit met hem praat en daardoor heel depressief zijn en jezelf 's avonds in slaap halen kan dus op je passies, hoe groot deze ook moge zijn, nogal nadelig werken... sorry...)
Ik probeer het weer een beetje op te pakken en me minder van mijn emoties aan te trekken, maar dat is moeilijk... :///
Desalniettemin hoop ik dat iedereen een leuke vakantie heeft gehad?! Ook Oud en Nieuw leuk heeft gevierd?? Iets heeft meegemaakt waar je al maanden naar uitkeek of nooit verwacht had?? Tell me everything:D:D

Over de liedjes, trouwens; ik luister van mezelf al vaak niet echt algemene hits, als je snapt wat ik bedoel... Ik hou veel van The Beatles, Queen, The Righteous Brothers, Daughter, etc... Dus niet echt muziek perfect voor een fanfic-hoofdstukje... Toch zal ik proberen bij elk hoofdstuk een mooi passend lied te vinden.:):)Hoop dat jullie deze ook leuk vonden! Dan gebruik ik 'm misschien wel vaker;)

Reacties (5)

  • annae

    In paar dagen alles gelezen en ben echt verliefd geworden op dit verhaal!!
    Super mooi geschreven en hoop dat je snel genoeg inspiratie hebt en verder gaat!!

    5 jaar geleden
  • Nisssie

    Ahw! Harry is helemaal trots op z'n kindjes. Tristan moet gewoon bij hem wonen! Mensen leren en worden ouder dus hij kan prima voor Tristan zorgen en Caroline mag hem ook nog zien als je het aan mij vraagt. Co-ouderschap:)

    XxxSnelVerderXxx

    5 jaar geleden
  • CarrotGirll

    Snel verder ik vond het egt een mooi hoofdstuk en vind het tog dat de jongens het goed oppakken:)

    5 jaar geleden
  • Subdivisions

    Aahw Louis is a little bit jealous?
    Snel verder xx

    5 jaar geleden
  • Arquitecta

    Asdfghjkl; geweldige hoofdstukje!
    Naja ik luister ook soms niet naar die algemene hits haha.
    Mijn voorkeuren zijn: Lady Gaga, Ellie Goulding, Lana Del Ray, Marina & the Diamonds, Charli XCX, Florence + the machine en sinds kort ook Sky Ferreira.
    En ik ga nu dat liedje luisteren want ik kende hem nog niet haha.
    +kudo
    Ga snel verder? xx

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen