Foto bij Chapter 58

Harry Edward Styles

Verbluft staar ik naar het meisje dat voor mijn neus staat met een serieuze blik in haar ogen. 'Sorry, ik heb hier nu écht geen tijd voor.' mompel ik waarna ik de deur dicht wil gooien. Een voet die tussen de deur wordt gezet maakt het dat ik de deur niet dicht krijg en zuchtend trek ik de deur weer open. 'Wat moet je?' snauw ik nu. Ze zet een stap naar binnen terwijl ze de deur iets verder open duwt. 'Ik wil met je praten. Sterker nog, ik móet met je praten.' Ik schud mijn hoofd. 'Ik wil je niet zien. Ik neem aan dat ik daar duidelijk in ben geweest?' vraag ik terwijl ik hoop dat het er net zo bot uit kwam als dat het bedoeld was. Ze kijkt ietwat gebroken naar de grond en vrijwel direct voel ik me schuldig, ook al is dat nergens voor nodig. Ik rol met mijn ogen en krab wat op mijn achterhoofd terwijl ik de deur wat verder open trek. 'Oké, kom maar binnen.' zucht ik. Ze glimlacht dankbaar naar me en stapt snel langs me heen naar binnen. Ik gebaar dat ze door mag lopen naar de woonkamer en wijs naar de bank dat ze daar kan gaan zitten. Gehoorzaam doet ze wat ik zeg. Ik loop naar de keuken. 'Wil je wat drinken?' vraag ik om toch maar beleefd te zijn. 'Water graag.' hoor ik vanuit de woonkamer komen. Zuchtend en steunend schenk ik een glas met water voor haar in terwijl ik mezelf op een biertje trakteer, iets waar ik wel behoefte aan heb en zéker nu. Zodra ik de woonkamer weer binnen kom zie ik dat ze zenuwachtig zit te friemelen aan haar handtas terwijl haar voeten wat heen en weer wiebelen. Ik trek mijn wenkbrauwen op. Wat zou ze me moeten melden? Ik zet het glas water voor haar neer op tafel wat me een dankbaar, maar zenuwachtig glimlachje oplevert. Ik trek mijn benen op de bank en zet het flesje bier aan mijn lippen waar ik een grote en gulzige slok uit neem. Zodra ik de slok heb doorgeslikt kijk ik haar ongeduldig aan terwijl ik mijn schouders ophaal.
'Wat is er Evi?' Ze kijkt me ietwat angstig aan en haalt dan diep adem. Naar mijn idee haalt ze vijf minuten lang adem, want ik heb nog steeds geen antwoord. De klok die aan de muur hangt maakt het wachten nog vervelender dan het al is door het aanwezige getik dat het uitbrengt. Ik haal geïrriteerd mijn wenkbrauwen op. 'Ik ben zwanger.' fluistert ze dan. Ik kijk haar even niet begrijpend aan maar al gauw worden mijn ogen groot als ze me strak blijft aankijken. 'W-wie is de vader?' vraag ik zacht, bang dat ik het antwoord al weet. Ze kijkt me ongemakkelijk aan terwijl ze zenuwachtig met haar vingers friemelt. 'Jij.' piept ze terwijl ze haar handen voor haar gezicht slaat. Haar schouders beginnen te schokken en snikkende geluiden verlaten haar mond. Het geluid om me heen vervaagt terwijl ik moeilijk naar adem hap. Ik voel hoe het bierflesje uit de greep van mijn hand ontsnapt en in stukken spat op de vloer. Zwarte vlekken vormen zich voor mijn ogen en ik voel hoe het me begint te duizelen. Dit meen je niet. Een kind? Ik grijp mezelf vast aan de leuning van de bank terwijl ik mijn ademhaling onder controle probeer te houden. Ik knipper met mijn ogen om de zwarte vlekken voor mijn zicht weg te werken waarna ik op spring van de bank en voel hoe de paniek mijn lichaam overneemt. Dit kan ik er verdomme echt niet bij hebben. Ik zet mijn handen in mijn haar en been door de ruimte. 'Fuck!' schreeuw ik uit terwijl ik een trap tegen de tafelpoot geef waardoor deze begint te wankelen en uiteindelijk breekt. De tafel valt met een harde knal op de grond waardoor de glazen plaat van het tafelblad in duizend stukjes breekt. Ik zie hoe Evi geschrokken naar me kijkt en angstig in een hoekje van de bank kruipt. Mijn ademhaling verandert in gejaagd en ik heb moeite om mijn woede en frustratie in te houden. Ik sluit mijn ogen tijdelijk om rustig te worden en wanneer ik ze weer open zie ik hoe Evi nog steeds in de hoek van de bank zit terwijl haar ogen angstig staan. Voor enkele seconden kijk ik haar emotieloos aan en dan kom ik tot het besef dat ik niet op deze manier moet reageren. Ik wrijf in mijn gezicht en loop op haar af. Zij kan er natuurlijk ook niets aan doen. Ik ga naast haar zitten en trek haar tegen me aan. Ik voel hoe ze verstijft onder mijn aanraking, maar na een tijdje ontspant ze, en klampt ze zich aan me vast. Ik wrijf geruststellend over haar rug, ook al voel ik me zelf alles behalve rustig, maar ik ben de man in deze situatie, en zo hoor ik me ook te gedragen. Ik voel hoe mijn T-shirt langzaam aan nat begint te worden van haar tranen en kom dan tot het besef dat het niet alleen háár tranen zijn. 'Verdomme.' mompel ik schor. Ze wurmt zich voorzichtig los uit mijn greep waarna ze me voorzichtig aankijkt met haar betraande gezicht. 'Sorry..' fluistert ze terwijl ze haar hoofd laat hangen. Ik schud mijn hoofd en til met mijn wijsvinger haar hoofd weer op. 'Het is niet alleen jóuw schuld.' Een waterig glimlachje verschijnt er op haar gezicht. Ik schraap mijn keel. 'Hoe weet je eigenlijk zo zeker dat ík de vader ben?' Ik durf het bijna niet te vragen omdat ze er zo gekwetst bij zit, maar ik móet het weten. Ze haalt haar schouders op. 'Ik heb in een jaar tijd maar één keer seks gehad, en dat was met jou..' Ik laat zuchtend mijn hoofd op mijn armen vallen die op mijn benen rusten. Ik voel hoe mijn schouders beginnen te schokken en hoe er een hand op mijn rug gelegd wordt die zich geruststellend heen en weer beweegt. Niet dat het iets helpt, maar het is lief bedoeld. Ik til fronsend mijn hoofd ietwat op als ik hoor hoe ze in haar tas begint te grabbelen. Na enkele seconden zoeken heeft ze gevonden wat ze zocht en drukt ze het object in mijn handen. Ik kijk naar het object om haar vervolgens vragend aan te kijken. 'Wat is dit?' Ze pakt het ding uit mijn handen en wijst naar het plusje dat op het apparaatje staat aangegeven. 'De zwangerschapstest. Het is positief.' Ik zucht en duw het ding bij me vandaan. 'Ik geloof je.' Ik leg mijn hoofd in mijn nek en mijn handen laat ik op de bovenkant van mijn hoofd rusten terwijl ik voor een tijd naar het plafond staar. Ik probeer na te denken, maar mijn hoofd blijft leeg. Er is immers ook geen oplossing voor deze situatie te bedenken. Ja, abortus, maar daar ben ik gewoonweg op tegen. Het is de stem van Evi die me uit mijn gedachten trekt en me weer op laat kijken. 'Gaan we er samen voor zorgen?' fluistert ze terwijl ze haar gezicht van me weg draait, bang om afgewezen te worden. Ik zucht nogmaals en laat haar me aankijken doormiddel van mijn hand die haar gezicht terugdraait. 'Ja. Ik ben er voor je. We doen dit samen, we doen wat het beste is voor het kindje, óns kindje.' Een gelukzalige glimlach verschijnt er op haar gezicht terwijl ze zich in mijn armen stort en me in een innige knuffel trekt. 'Oh Curly, ik wist dat ik op je kon rekenen.' mijmert ze in mijn nek. Wat onwennig sla ik mijn armen om haar heen. Ze duwt me weer ietwat van haar af waarna ze haar lippen op de mijne drukt. 'De baby gaat blij zijn met een vader zoals jij.' prevelt ze tegen mijn lippen aan. Ik glimlach waterig. Binnen een half uur tijd is de toekomst van mijn leven gewoon al uitgestippeld. Ik ben fucking 20 en weet nu al hoe mijn toekomst eruit ziet. Een toekomst met een gezin, een toekomst met de vrouw waarvan ik weet dat het niet degene is waarmee ik de rest van mijn leven wil spenderen, maar ik heb geen keuze. Ik wil geen slechte vader zijn. Ik doe dit voor het kind, er is nu geen tijd om aan mezelf te denken. Uiteindelijk word ik vast wel gelukkig met Evi. Ik ben immers al een tijdje gelukkig geweest met haar, dus waarom zou dat nu niet nóg een keer kunnen? Het komt goed. Ik kijk toe hoe Evi opstaat van de bank en haar handtas er vanaf pakt. 'Ik moet gaan. Zal ik morgen langs komen om het een en ander te overleggen?' vraagt ze terwijl ze haar autosleutels uit haar tas pakt. Ik knik suf en loop achter haar aan naar de deur. Een korte kus op mijn lippen voordat ze uit mijn zicht verdwijnt haalt nog wat verwarring in me naar boven en zuchtend sluit ik de deur waarna ik er met mijn rug tegenaan ga staan.
Na zeker een half uur jankend tegen de deur te hebben gestaan duw ik mezelf er hardhandig vanaf waarna ik met grote passen richting mijn slaapkamer been. Ik trek met een ruk de lade van het nachtkastje naast mijn bed open en gooi er wat troep uit terwijl ik op zoek ben naar dátgene. Zodra ik het te pakken heb laat ik het tevreden tussen mijn duim en wijsvinger doorrollen waarna ik het in mijn mond stop en met een grote slok water uit het glas dat op het nachtkastje stond doorslik.

The XTC found me again.



Er was maar één iemand die het goed had, ookal kon diegene niet op de naam "Evi" komen, haha!
Eigenlijk wilde ik dit stukje morgen pas uploaden, maar ik had gewoon zin om het nu te doen. (:
Weet je wat ik nooit snap? Hoe mensen altijd aan zo nieeeet normaal veel kudo's komen!
Nouja, geniet maar van het stukje haha!
xxxxx luv you guys!

Reacties (31)

  • Dahlias

    WTF IK HAD HET OOK GOED WOW O.O
    EVI IK MAG JOU NIET. DONDER GEWOON OP MENS.

    7 jaar geleden
  • Wavechaser

    ZE LIEGT DAT ZE BARST!!!!!!!! HET KAN NIET!!!!!!!! EN HAZZ STOP MET DE XTC DAT IS SLECHT VOOR JE EN DAT WEET JE BEST!!!!!!!!!!!!!!!!
    X

    7 jaar geleden
  • Summerday

    Dit kan gewoon niet... En Harry wil ook gewoon doodleuk vadertje spelen?
    Hij is wereldberoemd!
    Hij heeft Scarlett!
    Hij had Scarlett... Hij moet voor Scarlett vechten!
    Stiekem hoop ik dat Evi liegt of dat ze zwanger is van een ander.
    En als ze echt zwanger is hoop ik of dat ze dood gaat of dat ze een miskraam krijgt
    (Omg ik ben gemeen) oke dat neem ik terug (misschien ook niet:P)
    Maargoed spannend stukje! Al hoewel ik het echt erg zou vinden als hij iets met Evi krijgt en Scarlett laat stikken:(

    7 jaar geleden
  • Camouflage

    Waarom heb ik het gevoel dat ze liegt..?
    Eerst laat ze zich huilend bij Harry los, en vervolgens staat ze 'vrolijk' op om dingen te regelen en zit ze te slijmen bij Hazz dat hij een goede vader wordt. Wauw. Nu twijfel ik of Noa of Evi Scarlett die dingen aandoet, ghehe.
    Snel verder! x

    7 jaar geleden
  • Subdivisions

    Wedden het is nep!
    Snel verder xx

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen