Foto bij 3 - Swords and Arrows

Wow, enorm bedankt voor al de abo's, heb er nog nooit zoveel gehad:O!!! Ik weet echt niet hoe ik moet reageren:|

Maakt me btw wel een beetje nerveus, omdat ik nogal sloom ben met hoofdstukken uploaden:((gelukkig zijn ze massief, dus kun je er ook wel langer mee doenxD)

Trouwens, vanaf dit hoofdstuk zal ik mijn eigen verzonnen taal voor de demonen gebruiken, dus nu komt hier iedere keer een link naar het woordenboek (met grammatica-uitleg e.d.):)

[x]

      "Christine Latham uit Freyfield."

      Toen ik de arena binnenliep, keek het publiek me arrogant na. De jury begon zelfs al dingen op te schrijven voordat ze mijn vechtstijl hadden gezien. Ik slikte nerveus, waarna ik op de aangegeven plek ging staan. Voor me stonden een aantal wapens en waarschijnlijk mocht ik er een kiezen. Natuurlijk waren alle wapens op de gemiddelde mannenlengte gemaakt, dus had ik weinig keus. Voordat ik een wapen in mijn handen had, ging de deur tegenover me al open en kwam er een demon de arena binnengestapt. Het leek op een zwartharige, gespierde wolf met horens en het stond wel drie meter hoog op twee benen, alsof het ergens toch nog menselijk was. Ik schrok lichtjes van het enorme wezen, maar kalmeerde een beetje toen ik zag dat het ook enorm sloom was. Natuurlijk kreeg ik een slome lomperd, zeker omdat ik een meisje was.
      Snel leerde ik al dat ik de demon niet moest onderschatten, want toen hij me zag, was hij opeens niet zo sloom meer. Hij stormde als een brute idioot op me af, dus trok ik snel een zwaard uit de hoop wapens en rende snel om de bruut heen, waarna ik met het wapen naar zijn rug uithaalde. Het leek alsof zijn huid van leer was, want het zwaard maakte alleen maar een dof klopgeluid en deed hem voor de rest niets. Ik deinsde achteruit toen de demon omdraaide en weer op me afstormde. Ik ontweek hem en vroeg me af of hij blind was, want hij stopte niet met rennen totdat hij als een soort op hol geslagen stier tegen de muren van de arena klapte.

      "Hé, lelijkerd!", riep ik naar hem, waarna ik hem naar me toe lokte. Hij draaide om en gromde, waarna hij zijn oren op mij fixeerde. Ik maakte nog meer rare dierengeluiden, waardoor hij een soort wolvengehuil liet horen en weer op me afstormde. Ik hield het zwaard met trillende handen voor me, hopende dat ik hem in zijn gezicht of op een andere kwetsbare plek kon raken. Ik wilde bijna mijn ogen sluiten toen hij wel heel dichtbij kwam, maar ik gilde alleen maar toen hij op het laatste moment mijn zwaard ontweek en het wapen uit mijn handen sloeg. Geschrokken rolde ik net op tijd weg voordat hij zijn vuist in de muur waar ik voor stond ramde, daar een groot gapend gat achterlatende. Hij snoof eventjes en keek toen woest mijn kant op. Ik krabbelde paniekerig overeind en rende terug naar de hoop wapens, bijna struikelend over mijn eigen voeten. De demon gaf een gruwelijk luid gebrul, waarna hij voorover bukte om op handen en voeten naar mij te sprinten.
      Ik gooide uit paniek allerlei wapens omver en pakte uiteindelijk een boog uit de hoop. Slim, Christine, vooral nadat je de pijlen over de hele vloer gegooid hebt. Ik raapte er snel eentje van de grond af en legde hem op de pijlenoplegger, waarna ik vloekte omdat ik mijn arm door de zenuwen niet stil kon houden. Toen ik mijn ogen op de demon focuste, schrok ik toen ik zag dat hij wel heel dichtbij was en schoot ik per ongeluk de pijl er ver naast. Nu was mijn paniek helemaal niet mee te houden en probeerde ik angstig nog een pijl van de grond te rapen, maar dat was nogal moeilijk met mijn ogen op het beest gefixeerd. Ik voelde het zweet over mijn voorhoofd lopen toen ik door mijn panische gegraai enkel zand onder mijn nagels gekrabd kreeg, maar gelukkig had ik er net eentje op tijd te pakken en legde ik hem dit keer goed, waarna ik rustig ademhaalde en goed ging staan. Ik spande de pees aan en focuste op het oog van het beest terwijl ik observeerde hoe hij op en neer hobbelde tijdens het rennen. Ik timede mijn aanval precies en schoot de pijl af, waarna hij in het oog van de demon kwam. Het beest viel krijsend op de grond en greep naar zijn oog, waarna ik nog een pijl oplegde en voorzichtig dichterbij kwam, om vervolgens langzaam om het wezen te cirkelen. Zodra ik voor zijn hoofd stond, keek het me smekend aan, alsof het me vroeg het te vergeven. Heel eventjes wilde ik mijn boog laten zakken, maar toen het wezen opeens bewoog, schoot ik het uit schrik alsnog in zijn andere oog. Opnieuw krijste het, misschien nog wel luider dan daarvoor, waarna het zwakjes in elkaar zakte en opging in een soort donkerrood licht. Terwijl de laatste stukken van zijn lichaam vervaagde en het publiek klapte, hoorde ik opeens een fluisterende stem.

      "Czak... njerdorch..."

      Ik keek angstig om me heen naar de bron van het onheilspellende geluid, maar ik kon het nergens vinden. De jury zei nog iets, juichend, maar ik hoorde het niet toen ik snel de arena verliet. Zodra ik weer op een rustigere plek was, verdween het bonkende gevoel gelukkig uit mijn hoofd. Plotseling voelde ik een hand op mijn schouder en wilde ik mezelf verdedigen, maar de jongen achter me liet me meteen los en deinsde snel achteruit met grote ogen, "Oh, sorry, deed ik iets verkeerd?" Hij krabde verlegen aan zijn bos wilde, blonde krullen en gaf me een schaapachtige grijns toen ik nee schudde, "Gelukkig... Um, ik ben Alan Greneveld, ik moet je eventjes meenemen voor het motiveringsgesprekje. Wil je me misschien eventjes volgen?"
      Ik knikte alleen maar en liep achter hem aan, blij dat er nu in ieder geval geen enge dingen meer gebeurden. Zijn kantoortje was aan het einde van de hal en gelukkig minder intimiderend dan die van commandant Antony. Nu ik weer aan hem dacht, begon ik automatisch te fronzen. Wat een eikel! Hij zou het krijgen, hoor! Zodra ik demonenjager werd, zou ik gelijk zijn positie innemen, Wat was hij? Commandant van de dinges van Byport, leider van de westelijke sukkels? Ik had vast een vreemde grimas op mijn gezicht toen ik eraan dacht, maar dat zou commandant gladjanus vast niet leuk vinden.

      "Sorry, mevrouw Latham...? Christine...?" Alan probeerde mijn gedachten te doordringen, waarna ik eventjes met mijn ogen knipperde en wakker schoot uit mijn eigen wereldje, "Oh, ja?"
      "Ik vroeg wat je motief was om demonenjager te worden."
      "Ach ja, ik, uh... Ik wil graag de mensheid redden." Nu ik het zo zei, klonk het best wel stom en kinderachtig, en Alan maakte ook een pijnlijk gezicht toen hij het opschreef, "Iets specifieker misschien? Ga je de demonen uit steden verdrijven, of ben je meer een verdedigend type?"
      Ik keek eventjes sprakeloos voor me uit en bij iedere seconde dat ik stil bleef, werd de uitdrukking op Alans gezicht moeilijker en moeilijker. Ik opende en sloot mijn mond een paar keer, waarna ik probeerde niet te stotteren, "Um, nou, ja, ik wil graag... Ik wil graag de heerser van Sirawien verslaan."
      "Ga je dat meteen na je eerste training doen...?" Alan wachtte eventjes met schrijven, maar ik wist niet of dat nou een serieuze vraag of een sarcastische opmerking was. Om een of andere reden voelde ik me opeens oncomfortabel in de stoffige kamer en kon ik er niet zo tegen dat Alan zo doordringend naar me staarde. Volgens mij voelde ik zelfs de drang om te huilen van de nervositeit en ik wilde net doen alsof ik jeuk had aan mijn oog om te checken of er ook echt al tranen waren, maar toen ging de deur opeens open, "Alan, de volgende is al klaar. Echt geweldig, hij had zijn demon binnen vijf minuten al tegen de grond! Ik kan niet geloven dat er nog zulke natuurtalenten zijn! Soms moet je zulke mensen gewoon gelijk aannemen, of niet?"
      "Haha, ja, maar meestal zijn ze ook geweldig in de andere onderdelen." Alan glimlachte naar de ander, maar die glimlacht zakte wel toen hij weer naar mij keek, "Christine, je mag gaan. Als je wilt, kun je nog naar de anderen kijken. Het is hier linksaf en dan gewoon rechtdoor lopen, dan kom je vanzelf wel langs de tribunes."
      "O-Oké..."

      Ik kwam stilletjes uit de stoel en liep richting de deur, waarna ik nog eventjes omkeek naar Alan, maar hij was druk in gesprek met de andere gozer over dat geweldige natuurtalent, dus besloot ik maar meteen door te lopen naar die tribunes. Ik was nog steeds down van het motiveringsgesprekje, aangezien ik niet eens wist wat er mis ging. 'De natuurtalenten zijn geweldig in alle drie de onderdelen', dus ik was dan geen natuurtalent? Hoe lang deed ik eigenlijk over het gevecht? Vast geen vijf minuten...
      Ik nam plaats op de tribune en keek naar het gevecht dat nu bezig was. Deze jongen was echt hopeloos, trouwens, hij zat namelijk onder de demon geklemd en had niet eens een wapen vast. Misschien was ik dan nog niet zo slecht, als er jongens waren die slechter waren dan ik. Ik keek rond om te kijken of mensen het joch nog gingen helpen of niet, maar gelukkig kwam Antony al naar beneden en stak hij het wezen neer met zijn flux-speer, waarna hij het wapen terug in een juweel liet veranderen en met een afkeurende blik de jongen omhoog hielp. Het was pas nadat het rode licht van het stervende wezen verdween, dat ik zag dat de jongen Christian was. Ik sprong bezorgd uit mijn stoel en rende meteen terug naar de hal, waar ik net op tijd was om hem in de armen te vliegen voordat hij naar het motiveringsgesprek moest. Commandant Antony rolde alleen maar met zijn ogen en ging terug naar zijn plek in de jury, waarna ik Christian nog steviger knuffelde.

      "Christine, wat is er?! Ik leef nog hoor, geen probleem!" Hij glimlachte somber en gaf me een knuffel terug, maar ik legde alleen maar een vinger op zijn lippen en fluisterde, "Chris... Niet doen alsof je het weet, maar als jij niet doorgaat naar de volgende ronde, dan wordt je Antony's testpersoon."
      "Wat...?!"
      "Shh!" Ik stilde hem nogmaals en deed alsof ik hem een diepe knuffel gaf, zodat we minder verdacht leken, "En als ik niet door ga, dan word ik zijn 'assistente'... zei hij."
      "Assistente...? In wat...?"
Ik fronste en keek hem zo aan terwijl ik met mijn armen in het rond zwaaide, "Je weet wel...! Niet echt assistente-assistente, maar..."
      "Huh?" Eventjes keek hij me verward aan, maar toen leek het te klikken, "Wat? Nee! Nee, dat durft hij niet! Demonenjager of niet, ik sla zo zijn neus in als hij dat doet, hoor!"

      "Meneer Mallowburne?" De jongen die eerst tegen Alan praatte, kwam dit keer Christian halen voor het gesprek. Chris keek me nog eventjes bezorgd aan voordat hij knikte en achter de jongen aanliep. Hopelijk zou hij een goed gesprek hebben, want zijn flop in de arena was zeker geen tien waard. Ik beet op mijn lip en besloot maar eventjes naar de rustruimte te lopen. Ik had wel genoeg van die arena, ik hoefde niet nog meer mensen te zien die beter dan ons tweeën waren.
      In de rustruimte zaten nog meer krijgers die blijkbaar gefaald hadden, want velen van hen staarden lusteloos voor zich uit, terwijl anderen droevig figuurtjes in de grond probeerden te krassen met hun vingernagels. Ik ging er maar bij zitten en haalde wat gratis bier voor de jongens, waardoor ze wel wat opknapten, maar de sfeer werd er niet bepaald beter op. Ik zakte uiteindelijk ook maar achterover en leegte 'gezellig' een paar pinten voordat Christian weer klaar was. Hij was een van de laatsten die de procedures door moesten, dus de uitslagen zouden vast snel komen. Gelukkig leek hij wel wat blijer na zijn gesprek, maar ik voelde me toch ongemakkelijk voor de selectie...

Reacties (4)

  • Fennec

    Je verdient de abo's (ik had er eerst een genomen en gewachten met lezen tot het er meer waren maar toen kwamen die examens:(). Het is een soort verhaal wat ik nog niet eerder gelezen heb. Ook jouw onderzoek naar achtergrond informatie, echt, neem mijn kudo!

    6 jaar geleden
  • Helvar

    Ik ben weer bij hoor!
    Ach goshie, toch, arme ChristianxD

    7 jaar geleden
  • Jarnsida

    Zo zie ik het graag maai dat beest maar gewoon neer. Heel snel verder!

    7 jaar geleden
  • Lypophrenia

    Ik blijf gewoon wachten op een nieuw hoofdstukje hoor:)
    Me likes die taalxD

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen