Foto bij 033

En weer een stukje (:
Nog een gelukkig nieuwjaar !

De Massage van Killian wierp toch zijn vruchten af, hij ontspande zichtbaar onder mijn handen en hij leek op een gegeven moment even weg te dommelen tot hij wakker schrok van een bonk op de deur van één bemanningslid dat ze hem nodig hadden aan het stuurwiel, waarna hij me een vlugge kus gaf voor hij verdween.
Ergens had ik zin om naar het kraaiennest te gaan, een plekje waar ik lekker tot mezelf kon komen, maar ik wou naar Oleander, kijken hoe hij het tot nu toe op het schip vanaf bracht.
We vaarden nog niet zolang, maar ik weet niet of hij zeeziek zou worden of niet, de zee was namelijk niet altijd even rustig.
Ik besloot hem op te zoeken op mijn weg naar de kombuis, waar ik wat eten zou halen voor ons allebei en nog een beetje voor Killian wat ik hem kon brengen terwijl hij bezig was.
Het was merkwaardig stil in het ruim en ik vond Oleander in een hangmat ergens helemaal achterin.
Al viel hij er bijna uit toen hij zag dat ik opeens naast hem stond. "Willow."
Ik glimlachte naar hem. "Alles een beetje goed met je ?"
Hij haalde zijn schouders op terwijl hij snel uit zijn hangmat klom. "Ik krijg te eten en voldoende werk, het is weer eens iets anders." Hij leek vast op zijn benen te staan, dus hij had net als ik niet echt last gehad van zeeziekte, alsof we hier allebei verwacht waren om over de zeeën te reizen.
Ik wenkte heb mee richting de kombuis, waar we allebei snel een stuk fruit pakten en aan de tafel neerploften, waar aan het uiteinde drie andere bemanningsleden aan het dobbelen waren en gelukkig besteedde ze totaal geen aandacht aan ons, zodat wij ten minste wat bij konden kletsen.
"Waarom is Bailey eigenlijk niet mee ? En mijn oom en neef, waar zijn zij ?" Opeens sloeg er een angst om mijn hart.
Wat als ze me ook zouden vinden, het had Oleander ook niet zoveel moeite gekost om me uiteindelijk te vinden.
"Ik weet niet eens of Bailey eigenlijk wel weet dat ik met jou mee ben." Antwoordde hij schuldig. "Ik ben namelijk in een verdwaasde fase direct achter jou aan gegaan."
Mijn mond viel open na zijn bekentenis. "Oleander !" Riep ik verontwaardigd uit.
Hij had Bailey helemaal alleen achter gelaten.
"Je oom en neef heb ik dus ook niet weer gezien, maar ze waren er niet toen ik vertrok en nog eens langs jouw huis kwam."
Dus zij waren ook spoorloos, misschien waren ze achter mij aan gegaan of hadden ze een andere prooi op het oog, Bailey.
Ik schudde mijn hoofd, mijn beste vriendin is een pittige tante, die krijgen ze er niet z makkelijk onder, net zoals ik nu.
Ik moest alleen nog even aan Killian vragen of hij me zwaard les wilt geven om mezelf te verdedigen, dat is het enigste dat nog mist.
"Je moet haar een bericht sturen." Ik legde mijn hand op zijn arm. "Ik had anders gevraagd of ze mee zou willen komen, maar ik vertrouw de bemanning niet echt als er nog een vrouw aan boord komt." En dat was de waarheid.
Bailey zou mijn oom en neef wel af kunnen weren, maar een gehele piratenbemanning ?
Nee, dat ging haar vermogen ook te boven.
Oleander knikte en nam de laatste hap van zijn stuk appel. "Zal ik doen."
We verlieten het ruim, ik met en klein mandje eten onder mijn arm geklemd.
"Ik wil even langs Killian." Ik had Oleander beloofd hem een korte rondleiding te geven over het schip om te eindigen in het kraaiennest waar we nog wat meer in privé bij konden kletsen.
Killian stond achter het roer bevelen te schreeuwen.
Hijs dat zeil, span dat touw aan, zet dat katrol vast, het was bijna hypnotiserend om te zien hoe vastberaden en doelgericht hij daar stond en iedereen zijn bevelen binnen luttele seconden uitvoerde.
"Willow." De vastberadenheid op zijn gezicht maakte plaats voor een brede glimlach terwijl hij het stuurwiel losliet en zijn armen om mijn middel sloeg en me in één beweging naar zich toetrok om me een vlugge kus te geven, waarna hij direct even naar Oleander keek.
Mannen en hun macho bezittelijke gevoelens.
"Ik heb wat te eten bij me, dacht dat je wel honger zou hebben." Mompelde ik terwijl ik hem de mand tegen zijn borst aan drukte. "Ik ben bezig me een rondleiding voor Oleander, mocht je me uiteindelijk zoeken, dan zit ik in het kraaiennest."
Ergens had ik de iets wat jaloerse blik wel verwacht bij Killian, maar dat hij zo heftig zou zijn had ik niet gedacht. "Met hem ?" Hij keek met gloeidende ogen naar de broer van mijn beste vriendin.
Standvastig knikte ik. "Ja."
Hij trok me weer naar zich toe. "Neem dit dan mee, voor het geval dat." Fluisterde hij in mijn oor voor hij me iets toestak en ik de koude oppervlakte van het lemmet voelde.
Hij had me gewoon een dolk gegeven.
Met grote ogen stopte ik het achter mijn riem.
Killian had zo te merken echt geen vertrouwen in Oleander, of hij wou hem gewoon uit de weg geruimd hebben.
Als het dat laatste was zou hij eerst langs mij moeten.

“Wauw, wat een mooi uitzicht.” Oleander leunde naast me tegen de reling van het kraaiennest aan.
En hij had gelijk, de zon begon alweer onder te gaan zo druk waren we bezig geweest met praten en rondlopen, de tijd was voorbij gevlogen en had de hemel helder oranje met paars gekleurd en de eerste sterren waren al te zien in de donkerblauwe lucht direct boven ons.
In de verte achter ons waren nog een aantal kleine bergen te zien, maar voor ons strekte de wijde zee zich uit, klaar om ons te verzwelgen als het nodig zou zijn.
“Willow, even eerlijk.” Zijn woorden klonken bezorgd. “Ben je echt vrijwillig meegegaan ?”
Zijn vraag verbaasde me niet, want hij had met eigen ogen gezien hoe ik gereageerd had op bemanningsleden in het ruim tijdens onze rondleiding.
“Zoals ik al zei in het begin niet, maar Killian heeft nu al meerdere malen mijn leven gered en ik geloof echt dat hij op zijn manier van me houdt.”
Maar hield ik ook van hem ?
Ja, dat stond voor mij ook al vast, al had ik nog nooit zoiets als liefde gevoeld.
Dus hoe zou ik moeten weten hoe het precies hoorde te voelen ?

Reacties (1)

  • Vanamo

    ja ze moet van hem houden....

    GELUKKIG NIEUW JAAR

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen