Foto bij 4 - Joyful Smiles and Bleeding Noses

Om de 3-4 dagen is goed, toch? Zit straks in de examentraining en moet dus weer van alles maken en invullen, maar ik probeer er nu regelmaat in te houden:)

      "Goed, ga alsjeblieft op een rij naast elkaar staan, meneer Alington kiest welke strijders geschikt zijn om in zijn trainingskorps te komen."
De blonde jongen ging aan de kant, waarna Alington richting onze rij kwam. Ik stond ergens in het midden, samen met Christian, en keek toe hoe de bruinharige man zijn beste leerlingen uitkoos. De meeste jongens die door mochten gaan, zaten niet bij ons in de rustruimte, dus dat waren vast de natuurtalenten. Ik keek ze na, erop lettende of er iets echt speciaal aan hen was, want voor mij leken het gewoon doodnormale jongens, geen natuurlijke strijders.

      "Vladrim, ik vind het een eer dat u bij mijn team mag komen, eervolle strijder en prins van..."
      "Onawien." De jongen met gitzwart haar grijnsde en deed een stap naar voren. Zijn kleding was luchtig en gemaakt voor warm weer, alsof hij niet uit ons land kwam. Onawien? Waar lag dat? Helemaal in het zuiden misschien? Ik schrok toen hij me plotseling direct aankeek met diezelfde scheve grijns op zijn gezicht, alsof hij me iets wilde duidelijk maken. Ik keek alleen maar snel weg, waarna hij grinnikte en omdraaide om naar de rest van zijn team te lopen. Mijn blik viel even op het enorme litteken op zijn rug. Het leek alsof het verbrand was geweest, maar wat had hem dat kunnen aandoen? Belangrijker nog... hoe had hij zoiets kunnen overleven? Ik schudde even met mijn hoofd en probeerde mijn paranoïde gedachtes te vergeten. Misschien was het wel een of andere aandoening, of had hij vroeger als baby een kop thee over zijn rug heen gekregen, wist ik veel...
      Ik werd uit mijn gedachten geschud door Alington die nu wel heel dichtbij begon te komen. Ik probeerde rechtop te staan en proper te lijken toen hij eindelijk voor me stond, maar hij glimlachte alleen maar naar mij en Christian, waarna hij ons voorbij liep en anderen aan begon te nemen. Ik staarde ongeloofwaardig voor me uit en keek toen naar de anderen die ook niet aangenomen werden. Waarom werd ik bij de faalhazen geplaatst? Omdat ik een meisje was? Toch omdat ik ongelooflijk faalde bij een miezerig gesprekje?! Ik fronste lichtjes, maar moest daarna zuchten door mijn somberheid. Christian glimlachte lichtjes en sloeg een arm om me heen als een vorm van steun, maar ik werd er niet zoveel blijer van.

      Nadat meneer Alington de rij had afgemaakt, wilden we achter de andere mislukkelingen aanlopen, maar toen kwam commandant Antony opeens naar ons toe. Ik dacht meteen weer aan die stomme deal, we hadden immers verloren.
      "Latham, Mallowburne, jullie komen met mij mee."
Zodra we naar hem keken, draaide hij om en signaleerde hij nogmaals dat we hem moesten volgen. Christian en ik keken elkaar eventjes aan, maar besloten hem dan toch maar achterna te gaan. Wie weet wat er zou gebeuren als we niet deden wat hij zei...
      Ergens halverwege de lange hallen, hield ik Christians hand vast. Eerlijk gezegd... als we hier uit elkaar gedreven werden... Ik beet op mijn lip en keek naar hem, maar hij was te verdiept in zijn gedachten. Hijzelf wist het ook. We hadden alleen elkaar nog, onze ouders waren er niet meer en sinds mijn grootouders waren overleden, hadden we ook geen familie meer. Ik keek angstig toe toen commandant Antony een sleutel uit zijn zak haalde en een kamer opendeed. Wat gingen we in een kamer met een slot doen? Werden we nu opgesloten?!

      "Latham, kom," de commandant zei het met een lichte frons, maar ergens klonk er een soort warmte in zijn stem. Ik kneep zachtjes in Christians hand, maar toen ik zag dat Antony zijn armen over elkaar sloeg, liet ik hem los en liep ik de kamer binnen. Christian werd nog even bevolen buiten te blijven wachten, waarna de deur dichtging en Antony een paar kaarsen aanstak voor een betere verlichting van de kamer. Hij hoestte eventjes door al het stof, waarna hij naar me wenkte, "Hou dit eens vast."
      Ik nam zijn kaars aan en keek toe hoe hij een doos uit een van de kasten in de kamer haalde. Hij pakte er een rood juweel uit en gaf het toen aan mij, waarna ik het vastpakte en hem raar aankeek. Eventjes keek hij me net zo raar aan, maar toen leek er iets in zijn hoofd te klikken, "Tuurlijk, Leonard heeft jouw flux nog niet geactiveerd. Wacht, niet schrikken." Hij wreef eventjes in zijn handen, waarna hij iets fluisterde en een soort blauwe energie opwekte, om het vervolgens richting mij te schieten. Ik knipperde een paar keer met mijn ogen toen het mijn lichaam inging en me een raar gevoel gaf. Zodra het lichte gevoel wegging, keek de commandant me met verwachtende ogen aan, alsof ik nu iets moest doen. Het juweel was wel net zo'n juweel als alle demonenjagers hadden. Wat moest ik ermee doen?
      "Druk hier op." Hij wees naar een soort klein, kristallen knopje op het juweel. Ik zette mijn duim erop en voelde iets door mijn arm stromen, waarna ik het juweel even van me vandaan moest houden, want er kwam van alles uitgesprongen. Het was wel net als de wapens van de andere jagers, maar de mijne zag er nogal mislukt uit en na een paar seconden viel het wapen ook uit elkaar en sprongen er alleen nog wat vonkjes van af.
      "Hmm... Oh ja, je eerste wapen was een zwaard toch? Misschien is een afstandswapen dan toch niets voor jou." Commandant Antony pakte het juweel weer af en gooide het bij de rest in de doos, waarna hij het ding weer optilde en in de kast schoof, om vervolgens een groen juweel te geven, maar ook dat ding wilde niet met me werken.

      Antony zuchtte en leek even na te denken, waarna hij me weer aankeek, "Dus... weet je héél toevallig welke kleur je flux is? Het n soms erfelijk zijn, hoor, dus misschien van familie...?"
      "Um..." Ik dacht eventjes aan mama's wapen, waarna ik knikte, "Mijn moeder had een rozige flux, van mijn vader weet ik het niet."
      "Roze?" Hij keek me ongeloofwaardig aan en beet even op zijn lip, "Nou, goed dan, proberen kan geen kwaad." Hij ruimde de juwelen weer op en liep vervolgens naar een soort kluis, waarna hij de deur opende en er een roze juweel uithaalde. Hij gaf het aan mij en deed een stapje achteruit, waarna ik opnieuw mijn duim op het knopje hield. Opeens kwam er dit keer wel iets goeds uit springen. Zelfs beter! Er verscheen een soort zwaard uit het juweel, het lemmet boven en het handvat onder, waarna ik het daar vasthield. Het viel niet eens uit elkaar! Ik glimlachte en keek naar mijn wapen, maar toen viel me iets op. Een kant van de pareerstang van het zwaard was langer dan de andere en aan de bovenkant zat een soort uitsteeksel, een trekker. Ik kon er alleen niet op drukken, maar er was wel een andere knop op het handvat zelf die ik kon indrukken, waarna het lemmet opeens in tweeën spleet en de beide zijden zich dubbel vouwden, zodat er een soort loop ontstond. Het langere stuk van daarnet boog zich naar beneden toe, waarna het aan het handvat vast klikte. Dit wapen leek nu wel meer op een geweer...!
      "Wacht, laat mij dat eens zien...?" Antony kwam dichterbij en pakte voorzichtig mijn wapen aan, waarna hij een beetje aan het lemmet prutste, maar hij kon het niet loskrijgen. Hij haalde zijn schouders op toen de rest van het ding ook niet wilde werken voor hem en gaf het terug aan mij, waarna hij de kluis opnieuw op slot deed, "Er zijn maar een paar mensen die een roze krystall mogen dragen en de wapens zijn dan ook altijd extra-uniek. Jij hebt blijkbaar twee wapens in één, anderen hebben bijvoorbeeld dat ze hun wapen met hun flux veel sterker kunnen maken of dat ze illusies kunnen veroorzaken. Zo'n roze ding is veel leuker dan de andere krystalls hoor, zwakkere krijgers hebben met normale krystalls nog wel eens dat ze dezelfde speciale kracht hebben." Terwijl hij erover vertelde, blies hij de kaarsen uit en liep hij richting de deur, waarna hij me eruit liet.

      "Dat duurde lang, hebben jullie iets speciaals gedaan?" Christian zat rustig op de grond een broodje te eten en keek ons schichtig aan. Commandant Antony fronste en trok hem met een hand van de grond af, waarna hij gromde, "Waar heb jij dat broodje vandaan?!"
      "Daar om de hoek deelden ze broodjes uit voor de krijgers die naar de volgende ronde doorgingen, dus deed ik me voor alsof ik er ook een was en zie hier: een gratis broodje."
      "Idioot, wat nou als iemand je achterna was gekomen! Ik doe dit alles voor jou, dus nu moet je er niet voor zorgen dat we in de problemen komen!" Antony kneep zijn ogen tot spleetjes vol met onberispelijke woede, "Sta op en volg mij, we moeten snel zijn!" Hij trok Christian nu volledig overeind en bromde boos wat vloekwoorden, waarna hij omdraaide en richting een soort van kasteelpoorten liep. We renden snel maar achter hem aan volgden hem door de geheime gangetjes van het kasteel, waarna we uiteindelijk bij een soort stallen kwamen.

      "Ik hoop voor jullie dat jullie kunnen paardrijden, want ik heb nu geen tijd meer om het jullie uit te leggen. Die twee bij de paal zijn voor jullie, alhoewel ik het fijner zou vinden als Mallowburne hier met iemand meerijd, aangezien hij geen wapen heeft."
      "Waarom heeft hij eigenlijk geen wapen?", vroeg ik, maar de commandant sprong alleen maar op zijn eigen paard en gaf een afwijzend gebaar met zijn hand, "Vragen kunnen later gesteld worden, Latham, we hebben maar een paar minuten totdat de wachters weer hun ronde moeten gaan doen."
      "Christine, kom achterop." Christian grijnsde toen hij zijn paard richting mij liet lopen. Natuurlijk, Chris hielp wel eens mee op de boerderij, natuurlijk wist hij hoe hij paard moest rijden. Alleen ik had nog niet eens zo'n dier van dichtbij gezien, dus er nu een berijden was dan echt onmogelijk. De commandant drong er nog eventjes op aan dat we weg moesten gaan, dus klauterde ik maar onhandig bij Christian achterop, waarna we snel de kasteelmuren verlieten. Bijna meteen galoppeerden we richting de sluitende stadsmuren en kwamen we er gelukkig net op tijd doorheen, waarna we direct van het pad afweken en door de bossen reden, om na een paar duizend meter pas weer te stoppen.
      Commandant Antony stapte als eerste van zijn paard af, waarna wij het zelfde deden, en keek ons serieus aan, "Oké, dit is wat er gebeurd is. Tijdens het beslissen van de 'winnaars', hoorde ik iemand iets over jou zeggen, Mallowburne. Je bent blijkbaar een speciaal iets en er zijn een aantal mensen, wezens, die je willen hebben. Ik sprak dan zelf misschien over experimentjes, maar je bent dus echt in gevaar. Het schijnt dat Byport helemaal vol zit met spionnen, omdat ze wisten dat je daarheen kwam om te trainen. De reden dat ik jullie nu expres heb laten falen voor de test en jullie heb meegenomen, is omdat ik jullie mee wil nemen naar Wayfort. Het is een heel stuk vanaf hier en we komen zeker demonen tegen, maar het is een stad voor alleen de beste demonenjagers. Een soort Lightfield twee. Je komt niet binnen zonder dat je een echte naam hebt, dus ik weet zeker dat jullie daar veilig zijn. Er zijn vreemde dingen aan de gang en je moet niemand vertrouwen." Hij keek Christian aan, waarna hij zijn stem een beetje verhief, "Niemand, ook geen broodjesmeisjes. Zijn er nog vragen?"
      "Ja."
Christian deed een stap naar voren, waarna hij Antony opeens volop op zijn neus sloeg. De commandant greep met grote ogen naar zijn nu bloedende neus, waarna hij zijn mond opende om iets malicieus te roepen, maar Chris was eerder, "Dat was omdat je aan mijn vriendin zat!"

      Antony fronste alleen maar, waarna hij zijn neus afveegde met een doekje en moeizaam knikte, "Goed dan, die verdiende ik. Zijn er nog andere vragen? Trouwens, Mallowburne heeft geen wapen, omdat dat met zijn flux-niveau gewoon niet mogelijk is. Daarom moeten jullie ook naar Wayfort, daar maken ze speciale wapens of passen ze je wapens aan aan je flux-niveau en algemene vaardigheden in het vechten."
      Zodra hij het zei, liet ik mijn vinger zakken, waarna hij glimlachte en opnieuw op zijn paard sprong, "Laten we gaan voordat het donker wordt, demonen zijn krachtiger als het nacht is."

      Ik klauterde weer bij Christian achterop, waarna we verder door het bos reden, richting Wayfort.

Christine's wapen is gebaseerd op een gunblade, vooral bekend van de Final Fantasy games
Aantal voorbeelden van het mechanisme erachter: 1 2 3
Ik heb zelfs filmpjes gevonden voor de ambitieuzere onder onsxD: Transformatie in slowmotion en hier de gunblade in gebruik:)

Reacties (4)

  • Hiromi

    Nice!:)

    7 jaar geleden
  • Helvar

    Hahaha, quite awesome ^^
    Curious, curious :')

    7 jaar geleden
  • Jarnsida

    Final Fantasy is zo leuk!

    7 jaar geleden
  • Lypophrenia

    Nice wapen!
    Snel verder!

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen