Foto bij • Chapter 17 •

Ik heb het verhaal grotendeels uitgeschreven! Yay:DEn ik heb al weer een andere Hobbit-story in mijn hoofd +_+ SAVE ME

Veel leesplezier:D

‘Een morgul-pijl?’ vraagt Fili haperend. Nog voordat ik antwoord kan geven, trapt Thorin tegen de houten planken die de rand van de boot vormen. Hij geeft een harde schreeuw van frustratie.
‘Die worden niet meer gebruik toch?’ zegt Balin dan. Ik kijk de oude dwerg even aan, voordat ik me weer op Kili richt.
‘Er is een duistere macht in dit land. Een macht die vele malen erger is dan Smaug.’ Ik slik even en leg dan mijn handen op Kili’s wond. Ik begin in een snel tempo genezende woorden in de elventaal te zeggen. ‘Ik heb het proces vertraagd,’ is het enige wat ik zeg. Een aantal dwergen knikken me vriendelijk toe, maar de meesten staren wanhopig om zich heen. Fili is naast zijn broer gaan zitten en heeft een arm om hem heen geslagen. Ik zucht en ga staan. Ik loop naar de voorkant van de sloep waar niemand staat. Ik leun tegen de reling aan en kijk naar het water. Er drijven ijsschotsen langs de boot heen. Mijn huid reageert op de kou. Ik ril even en trek dan de kap van mijn tuniek over mijn hoofd heen. Zo is mijn gezicht bedekt en bevriezen mijn oren niet.

Ik sta al een tijdje voor me uit te staren als ik op mijn schouder word getikt. Het is Thorin.
‘Dankjewel,’ zegt hij zacht, ‘Voor alles dat je voor Kili hebt gedaan. En voor het feit dat je ons bevrijd hebt. Ik glimlach naar hem.
‘Geen dank,’ zeg ik dan, ‘Het is ook een beetje mijn schuld dat jullie er in terecht kwamen. Ik had jullie nooit in het bos achter mogen laten.’ De dwergenprins grinnikt even.
‘Ach, wij luisterden niet naar je.’ Hij fronst. ‘Maar dat komt door die toverkracht die daar zit.’
Ik knik. ‘Klopt.’ Ik adem even diep in. ‘Wat wil je precies gaan doen als we in Laketown zijn?’ Thorin bijt op zijn lip. Ik zie aan zijn houding dat hij nog geen idee heeft.
‘Weet jij iets?’ vraagt een andere stem dan. Het is Dwalin. Ik trek even een gezicht.
‘Natuurlijk weet ik iets. Maar dat iets dat ik weet hoeft niet dat ene te zijn dat jullie willen weten. Het kan ook iets heel anders zijn. Iets dat hier niks mee te maken heeft,’ antwoord ik. Dwalin staat met zijn mond vol tanden.
‘Typisch elven,’ zucht Thorin. Ik grijns.
‘Ik heb wel een idee,’ zeg ik dan serieus. ‘Wat je niet moet vergeten is dat de Meester van Laketown erg afhankelijk is van mijn vader. Ik denk niet dat ze daar weten dat jullie uit Mirkwood gevlucht zijn. Ik kan dus doen alsof ik als vertegenwoordiger van mijn volk mee ga naar Erebor.’ Ik zie meteen de zwakke plekken in mijn plan. ‘Jullie moeten je eerst verstoppen in Laketown. Vraag aan Bard een plek om te overnachten.’
‘Bard?’ vraagt Bifur. ‘Wie is Bard?’ Ik rol met mijn ogen.
‘Onze schipper,’ zegt Bilbo dan. Bofur kijkt de hobbit fronsend aan.
‘Hoe weet jij dat?’ vraagt de dwerg. Bilbo zucht.
‘Ik heb het gevraagd,’ zegt de halfling dan. Ik grinnik zachtjes. Ik zie hoe Balin net zijn mond open doet om iets te zeggen, als Bard ons onderbreekt.
‘Jullie moeten nu betalen,’ zegt hij dwingend. ‘Er is verderop een controlepost.’ Ik hoor hoe de dwergen ruzie maken over iemand die nog niet betaald heeft. Zodra ik de contouren van Laketown kan onderscheiden trek ik de kap nog verder over mijn hoofd heen tot ik er zeker van ben dat niemand zo mijn gezicht kan zien. We naderen de controlepost en de dwergen verstoppen zich in de tonnen. Het volgende moment gooit Bard allemaal vis over hen heen. Hierna gebaart de schipper me om in een hoek van de sloep op een krukje te gaan zitten. Ik hoor mensen praten.
‘Bard!’ roept een stem uit. ‘Ga maar verder hoor, ik stempel dit wel.’
Ik glimlach, dit gaat gemakkelijker dan verwacht.
‘Niet zo snel,’ zegt dan een andere, slissende stem. Ik zie hoe een gebochelde man naar Bard toeloopt en het papiertje uit de schipper zijn handen trekt.
‘Toestemming om lege tonnen vanuit Mirkwood naar Laketown te vervoeren,’ leest hij voor. Ik heb al een gevoel waar dit heengaat. ‘Maar deze tonnen zijn niet leeg,’ gaat de man verder. Hij loopt naar de sloep toe en kijkt dan in de tonnen. ‘Deze zijn vol met vis, en daar heb je géén toestemming voor.’ Dan kijkt de man naar mij. ‘En je hebt een passagier,’ zegt hij dan nieuwsgierig. Ik reageer niet en de man geeft het bevel om de tonnen leeg te gooien en daarna mij te identificeren. Ik zie hoe een groep soldaten zich over de tonnen heen buigt. Ze beginnen ze leeg te gooien in het kanaal. Bard protesteert maar de mannen luisteren niet.
‘Stop,’ roep ik dan. ‘Ik beveel het jullie!’ Ik merk de enorme hoeveelheid gezag die er door mijn stem heen klinkt en schrik er zelf van. Tot mijn verbazing stoppen de soldaten inderdaad met het leeggooien van de tonnen. De gebochelde man wijst naar mij.
‘En wie ben jij?’ spot hij. In een vloeiende beweging trek ik mijn kap omlaag.
‘Minayaer, dochter van Thranduil. Vrouwe van het woud,’ zeg ik, en ik kijk de man strak aan. Zijn ogen worden groot. Hij herkent de kroon op mijn hoofd en kijkt naar mijn puntige oren.
‘Vrouwe,’ zegt hij hakkelend. Ik knik.
‘Deze vis is een geschenk van mijn vader aan de bevolking van Laketown als dank voor de vele jaren van goede handel die we gehad hebben,’ lieg ik. De man knikt snel. ‘Waarschuw je Meester dat ik straks met hem wil spreken.’ Na dit gezegd te hebben maak ik een gebaar met mijn hand wat aanduidt dat het gesprek voorbij is. De man knikt en laat ons dan doorgaan. Ik adem even opgelucht uit.
‘Vrouwe van het woud,’ hoor ik Thorin dan vanuit zijn ton zeggen. Ik grinnik even en geef dan een trap tegen zijn ton aan. Hij vloekt zacht in Khuzdul, maar houdt dan zijn mond.

Reacties (11)

  • vampkitty

    snel verder

    5 jaar geleden
  • DeroGoi

    Haha geweldig deeltje, zeker het laatste deel xd snel verder he ! X

    5 jaar geleden
  • Trager

    Hahahahahah Thorin :')!

    5 jaar geleden
  • Gisborne

    HahaahahhahahaxD
    Thorin ook echt he =P
    Snel verder! <33333333

    5 jaar geleden
  • Alden

    Jeeeh, Lake Town! Blijf leuk :')
    Zo jammer dat hij bijna is afgelopen... D:

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen