Foto bij Chapter 59

Louis William Tomlinson POV

Ik slik en duw de deur van de kamer open. Mijn ogen vinden gelijk het bed dat in de hoek van de kamer staat en ik zie dat ze er als een klein bolletje in ligt. Wanneer ze de deur open hoort gaan schiet ze overeind. Haar ogen staan angstig, maar die blik verandert al gauw als ze ziet dat ik het ben. 'Oh Louis!' verzucht ze terwijl ik snel naar haar toe loop om mijn armen om haar vermagerde lichaam heen te slaan. Een brok heeft zich intussen al in mijn keel gevormd en ik slik hem moeilijk weg. 'Jezus Scarlett. Je bent nóg dunner geworden.' Ik laat mijn handen even langs haar middel glijden waar duidelijk de ribben te voelen zijn. Ze kijkt me moeilijk aan en slaat dan haar ogen neer. Ik ga op de stoel naast haar bed zitten en pak haar hand vast. 'Hoe gaat het met je?' fluister ik. Het was niet zo zeer de bedoeling om te fluisteren, maar ik ben zó in shock van het beeld van dit magere meisje, dat er niets anders dan een fluistering uit mijn mond kan komen. Ze haalt haar schouders op. 'Ik weet het niet. Ik ben gewoon zó moe. Ik kan niet meer.' Ik schrik van haar woorden en grijp haar hand nog wat steviger vast. 'Scarlett, jij gaat je niet klein laten maken, je bent sterk. Jij slaat je hier doorheen. Het gaat goed komen. Hou nog even vol.' smeek ik haar terwijl ik wanhopig oogcontact met haar probeer te zoeken. Jammer genoeg staart ze somber voor zich uit en gaat niet in op mijn woorden. Verdrietig kijk ik naar hoe verloren ze erbij zit. De enorme blauwe plekken op haar lichaam en de helende wonden in haar hals maken het dat ze eruit ziet alsof ze zo uit een horrorfilm is komen wandelen. Ik duw mezelf omhoog van de stoel en ga naast haar op het bed zitten. Ik sla mijn armen om haar heen en trek haar dicht tegen me aan. Ik voel hoe ze zich aan me vast klampt en ik leg mijn hand in haar haren waar ik voorzichtig doorheen streel. 'Het gaat goed komen, ik beloof het je.' sus ik haar waarna ik een kus op haar kruin druk. 'Ik hoop het.' fluistert ze. Ze tilt haar hoofd ietwat naar me op zodat ze me aan kan kijken. 'Niemand gelooft me Lou.' Ik kijk haar verbaasd aan. 'Ze denken dat ik dit zelf doe.' piept ze. Ik schud mijn hoofd. 'Ik geloof je. Ik vertrouw je.' mompel ik terwijl ik haar dicht tegen me aan trek. Wat een onzin dat niemand haar gelooft. Waarom zou ze liegen over deze situatie? Als ze dood had gewild had ze zichzelf allang van kant van gemaakt. 'Fijn dat er nog iemand is die me gelooft..' mompelt ze.
Zo zitten we een hele tijd tegen elkaar aan terwijl er af en toe wat gezegd wordt.
Dan verbreekt Scarlett opeens de stilte. 'Bedankt.' Ik kijk haar verbaasd aan. 'Waarvoor?' Ze slikt even. 'Bedankt dat je mijn vriend bent..' Na het zeggen van deze woorden slaat ze ietwat beschaamd haar ogen neer en een kleine glimlach ontstaat er op mijn gezicht. 'Ik ben hartstikke blij dat ik jou een vriendin van me mag noemen. Ik had je niet willen missen in mijn leven.' Ze tilt haar hoofd weer naar me op en ook op haar gezicht is een glimlach te zien. Een glimlach die ik erg lang heb moeten missen. Té lang. De deur gaat open en de zuster komt de kamer binnen waarna ze me een boze blik blik schenkt. Ze wijst naar haar horloge. Verbaasd pak ik mijn mobiel er bij en kijk naar de tijd. Tien over twaalf! Ik maak een verontschuldigend gebaar naar de vrouw terwijl ik uit het bed van Scarlett spring. 'Sorry Scarlett, ik had om tien uur al weg moeten zijn!' Ze grinnikt terwijl ze de deken wat verder over zich heen trekt. 'Kom je gauw weer langs? Ik vond het gezellig.' vraagt ze me ietwat onzeker. Ik knik heftig. 'Tuurlijk! Hopelijk ben je hier over een tijdje weg, dan kunnen we wat leuks gaan doen.' Ik glimlach naar haar en druk een kus op haar wang. 'En ik ga dit voor je uitzoeken. Ik geloof je, en ik heb echt het gevoel dat er iets niet klopt. Nogmaals; het gaat goed komen Scarlett. Ik beloof het je.' Met deze woorden laat ik me meesleuren door de zuster die me een tik tegen mijn hoofd aan geeft waardoor ik haar verontwaardigd aan kijk. Nog voordat de deur dichtslaat hoor ik Scarlett vermakelijk grinniken.

Ik parkeer mijn auto voor ons appartement. Ik hoop niet dat Harry nog steeds zo boos is over wat er vanmiddag gebeurde in de studio. Maar hem kennende zal hij nog steeds chagrijnig zijn, of is hij weer dronken. Zuchtend stap ik de auto uit om mezelf een weg te maken richting de voordeur.
Ik zal Harry maar niet laten weten dat ik bij Scarlett ben geweest, zoals ik het alle andere keren ook niet verteld heb. Ik weet gewoon dat hij het niet erg op prijs zal stellen. De laatste paar keren toen we haar naam uit spraken werd hij gewoonweg woest. We hebben allemaal door dat Harry er nog steeds over in zit dat het klaar is tussen hem en Scarlett. Jammer genoeg raken wij ook hierdoor onze vriend kwijt. Bovendien brengt hij hiermee de band in gevaar. Het wordt tijd dat hij zijn leven weer oppakt en gelukkig wordt. Hij moet Scarlett vergeten. Hoe gemeen het ook van me klinkt, het is het beste voor hun allebei. Bij Scarlett durf ik Harry's naam ook niet uit te spreken, want als ik dat doe barst ze vrijwel direct in tranen uit, en is dan ook niet meer te stoppen. Vervolgens wordt ze boos en dan zijn we nog verder van huis.
Ik steek mijn sleutel in het sleutelgat waarna de deur piepend open gaat. Ik trek mijn wenkbrauwen op als een ranzige alcoholstank me tegemoet komt. Ik zucht terwijl ik mijn jas aan de kapstok hang. De jongens hadden ook al voorgesteld dat ik bij hen kon blijven slapen, maar ik was en ben nog steeds te bezorgd om Harry. Wie weet wat die gek zichzelf aandoet. Zodra ik in de woonkamer aankom verlaat een schreeuw van schrik mijn mond. De gehele woonkamer is overhoop gehaald. De salontafel ligt in duizend stukjes op de grond, in de bank zitten grote scheuren en de televisie hangt nog aan enkele draden aan de muur. Ik kijk de kamer rond terwijl de tranen in mijn ogen staan. Hoe durft hij het hele appartement kort te slaan? We hebben het nota bene van mijn moeder gekregen. Ik grijp het fotolijstje van mij en Harry van de grond wat aan diggelen ligt. Boos gooi ik het weer terug op de grond terwijl ik mezelf door de troep een weg maak naar de keuken, op zoek naar Harry. Als ik daar aan kom tref ik enkel een ravage aan, maar geen krullenbol. 'Harry!' brul ik door het appartement. Geen antwoord. Met grote stappen en een gezicht op onweer stamp ik de gang in richting de trap naar boven. Binnen drie grote stappen ben ik boven en sla ik woest de slaapkamerdeur van Harry open. Ik begin spontaan te hoesten bij het ruiken van een ongelooflijke wietgeur. Ik knijp mijn ogen even dicht omdat de rook in mijn ogen begint te prikken en knip dan het licht aan om de duisternis uit de kamer te doen verdwijnen. Ik kijk zoekend de kamer rond en mijn ogen versmallen zich tot spleetjes als ik Harry met zijn rug tegen de bedrand zie zitten terwijl hij door de deuren die naar het balkon leiden naar buiten staart. Met grote passen stamp ik op hem af en geschokt kijk ik hem aan als ik zie dat hij een enorme joint in zijn hand heeft en er een paar grote trekjes van neemt. Hij lijkt me niet eens op te merken, want hij blijft voor zich uit staren en gaat rustig door met waar hij mee bezig is. 'Waar denk jij in hemelsnaam mee bezig te zijn!' tier ik terwijl ik de joint uit zijn hand ruk. Ik trek de balkon deuren open en gooi de joint met een boog het balkon af. Dan pas lijkt hij zich te realiseren dat ik óók in de ruimte ben en hij springt op van de grond. 'Wat doe je verdomme!' gilt hij terwijl hij zijn handen in zijn haar zet. Ik grijp hem bij zijn schouders beet en knijp er hard in. 'Harry! Waar. Ben. Je. Mee. Bezig?' roep ik terwijl ik hem doordringend aankijk. Zijn ogen zijn bloeddoorlopen en de zwarte kringen eronder zorgen ervoor dat hij er uitgeput uit ziet. Zijn huid is grauw en hij heeft overal bultjes zitten. 'Laat me met rust Lou.' mompelt hij terwijl hij zich lostrekt uit mijn greep en zich op het bed laat vallen waarna hij de dekens over zich heen trekt. Oh nee daar komt niks van in. Hij gaat me nú uitleggen wat hier gaande is. In twee passen sta ik naast zijn bed en trek ik de deken van hem af waardoor deze op de grond belandt. Ik grijp hem bij zijn haar en sleur hem overeind waardoor piepende geluiden zijn mond verlaten. 'Harry, ik wil nu weten wat er met je aan de hand is.' Mijn woede heeft plaats gemaakt voor bezorgdheid bij het zien van een ingestorte Harry. Dan slaat hij zijn armen om zich heen waarna hij begint te klappertanden. Ik pak snel de deken van de grond en sla deze om hem heen. 'Kijk me aan.' fluister ik. Langzaam tilt hij zijn hoofd op en kijkt me moe aan. 'Wat heb je gebruikt?' vraag ik terwijl ik voor hem neer hurk. Hij schudt zijn hoofd en zucht. 'Harry, het is belangrijk. Wat heb je gebruikt?' vraag ik nu wat ongeduldiger. Weeral schudt hij zijn hoofd en voor ik er erg in heb grijpt hij naar zijn wang. Heb ik hem nou serieus een klap in zijn gezicht gegeven? Harry kijkt me geschrokken aan terwijl ik mijn gezicht in een plooi probeer te houden. Dan beginnen opeens de tranen over zijn wangen te stromen. Hij laat zijn gezicht in zijn handen vallen en zijn schouders schokken hevig. Ik ga naast hem op het bed zitten en trek hem tegen me aan. 'I-ik heb het w-weer gedaan Lou..' fluistert hij. Geschrokken laat ik hem los. Harry kijkt angstig naar me op terwijl ik hem geshockeerd aankijk. 'Pillen?' fluister ik terwijl ik in mijn hoofd een gebedje doe dat het niet waar is. Hij had me beloofd om er nooit meer aan te komen. Mijn hart breekt in duizend stukjes als ik zie dat hij knikt. Ik laat mijn hoofd hangen. Ik was verdomme zo trots op hem dat hij eindelijk van die troep af was. Maar we zijn gewoon weer bij af. 'Waarom?' piep ik terwijl ik mijn teleurgesteldheid niet kan verbergen. Harry slikt en kijkt me spijtig aan. Ik frons. Hier klopt iets niet. 'Wat is er Harry? Waarom heb je het gedaan?' vraag ik hem terwijl ik mijn hand bemoedigend op zijn schouder leg. 'Evi..' mompelt hij. Ik trek mijn wenkbrauwen op. Wat heeft dat mens hier nou mee te maken? 'Ze is zwanger.' piept hij dan. Mijn ogen worden groot. 'V-van jou?' stamel ik vol ongeloof. Hij knikt langzaam terwijl er een verloren traan op zijn hand druppelt.

'Yes, it's mine.'



Ik was zo geconcentreerd aan het schrijven dat ik helemaal niet door had dat het zo'n ongelooflijk lang stukje is geworden haha.
Nouja, veel plezier met dit stukje dan maar haha!
Voor de mensen die niet meer wisten wie Evi nou was; Evi is de ex van Harry die toen in de tourbus bij ze bleef slapen!
Hebben jullie al enig idee van wat er allemaal precies aan de hand kan zijn? Ben benieuwd naar jullie ideeën haha!
xxxxx

Reacties (22)

  • Dahlias

    WHAAA IK MAG JE NIET EVI KIJK WAT JE HAZZA AANDOET.

    7 jaar geleden
  • 1DbeterdanJB

    Dat haar dat louis op de foto heeft staat hem nietvind ik..

    7 jaar geleden
  • AmberEsmee

    OMG NEEE HAZZ!
    Ik heb dus zooo vaak gekeken of er een nieuw hoofdstukje was en het was er niet en nu moet je snel weer verder gaan hihi x

    7 jaar geleden
  • AngelicPower

    snel verder!!(Y)

    7 jaar geleden
  • louisharry

    Evi faket allesss, en k denk dat zij Scarlett die dingen aandoet

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen