Foto bij Chapter 60

Unknown POV

Ik staar tevreden naar mijn spiegelbeeld. Een zelfvoldaan gezicht kijkt me aan terwijl er langzaam een grijns op verschijnt. Ik draai me om terwijl ik de kamer in loop. Ik laat mezelf neerzakken aan de keukentafel waar ik mijn notities nog eens goed doorneem. Ik tik langzaam met mijn vingers op het houten tafelblad terwijl ik aandachtig mijn perfect lopende plan bekijk. Ik hoef nog maar één stap te doorlopen, en dan ben ik zo goed als klaar. Ik kijk glimlachend op van mijn stapel papierwerk als ik voel hoe Kitten langs mijn benen loopt. Ik schuif mijn stoel naar achteren en trek de pluizige, witte kat op mijn schoot. Ik kijk haar vertederd aan terwijl ik een kusje op haar neus druk. 'Vanaf morgen zal alles anders zijn.' fluister ik in haar oor waarop ik een "mauw" terug krijg.
Ik kijk op mijn horloge. Tien voor vijf. Om half zes gaan de zusters en doktoren eten. Ik heb nog tien minuten om mezelf voor te bereiden voor de laatste stap voor ik moet vertrekken. De laatste stap voordat ik eindelijk kan gaan genieten van mijn leven. Ik zet Kitten weer op de grond neer waarna ik opsta en naar mijn slaapkamer loop waar ik de witte doktersjas uit mijn kast trek. Ik laat mijn armen door de witte stof van het jasje glijden en zet de pruik op mijn hoofd Ik kijk tevreden naar mijn spiegelbeeld. Perfect.

Mijn gedachten dwalen af naar het meisje die ik al die jaren heb bewonderd maar tegelijkertijd heb verafschuwd.
Zou ze me nog kennen?
Nee, natuurlijk kende ze me niet meer. Ik ben nooit opgevallen voor haar. Zelfs niet toen ik haar nog tegen kwam tijdens de tour die ze een paar maanden geleden maakte. Altijd was zij de ster tijdens dansen. Altijd had zij alle aandacht. Nooit heeft ze me opgemerkt tijdens dansen. Ik zat nota bene bij haar in het team. Altijd was ze maar aan het lachen met die vriendinnen van haar. Ze had het leukste vriendjes, en was het mooiste meisje op school. Ja. Helaas zat ik ook bij haar in de klas. Op een gegeven moment kon ik het niet meer aan om een grijze muis te zijn. Ik verdiende óók aandacht. Ik had óók recht op een leuk vriendje en gezellige vriendinnen. Maar door Scarlett haar prachtige vertoning werden mijn kansen altijd weer verpest. Als ik dan eindelijk een keer in gesprek raakte met een leuke jongen, dan liep zij weer langs, en zo snel als ze langs liep, zo gauw als de aandacht die ik kreeg weg was. Jaren lang heb ik in een kwelling geleefd. Totdat ze op een dag de liefde van mijn leven van me af nam. Hij was weliswaar niet mijn vriendje, maar ik was hopeloos verliefd op hem. Ze pikte Matthew zo voor mijn neus in. Ik kon niet meer, ik hield het niet meer. Ik ben van school af gegaan, naar een nieuwe school in Holmes Chapel. Daar kreeg ik vrienden, en ook eindelijk een vriendje. Maar ik wilde meer. Ik wilde niet alleen hém, ik wilde alle jongens. Natuurlijk kon dit niet, dus had ik het ene vriendje na het andere. Ik genoot van de aandacht. Eindelijk had ik het gevoel dat ik beter was dan Scarlett. Tot ik erachter kwam dat ze weer meer geluk had dan ik. Iets wat ik niet uit kon staan. Het was míjn beurt om gelukkig te zijn en te kunnen stralen. Zij heeft haar tijd gehad. De woede is toen in me omhoog geborreld, en daarbij kwam ook mijn plan. Na al die jaren van kwelling zal ik eindelijk van haar af zijn. Na al die jaren zal ík eens een keer gelukkig kunnen zijn.
Met deze gedachte stap ik in mijn auto terwijl ik richting de psychiatrische inrichting rij waar ik eindelijk mijn geluk terug ga halen.
Mijn auto zet ik zoals iedere keer op de hoek van de straat terwijl ik snel de witte doktersjas die ik aanheb gladstrijk. Ik haal mijn handen even door de pruik met zwarte lange haren. Alles zit perfect. Ik open de deur die zich aan de achterkant van het gebouw van de inrichting bevindt. Een maand geleden heb ik de sleutel te pakken weten te krijgen van een dokter. Het enige wat ik ervoor hoefde te doen was verleidelijk met mijn ogen knipperen en glimlachen. Binnen tien minuten lag hij bovenop me in een bed in de kamer van een patiënt die even lunchen was. Ik kan nu niet zeggen dat hij geweldig was, maar ik heb de sleutels te pakken gekregen. De arme man heeft me nog honderd keer op mijn mobiel gebeld, die ik niet op heb genomen natuurlijk. Ik had wel andere dingen aan mijn hoofd. Sinds dien deed ik me iedere keer voor als dokter, en geloof me, het ging makkelijker dan je denkt. Ik hoefde enkel op het lunch en diner rooster te kijken waar ik al gauw ontdekte dat de doktoren zusters om half zes dineren, wat voor mij dus betekende dat ik iedere keer van half zes tot zes uur vrij spel had in de kamer van Scarlett. Ik had niet verwacht dat het zo makkelijk zou gaan. Vrijwel iedere keer sliep ze, en dan gaf ik haar wat extra slaap- en verdovingsmiddel zodat ze niet wakker zou worden of iets zou voelen. Zo kon ik vrolijk mijn gang gaan. Een enkele keer was ze wakker, maar aangezien ze me toch niet kende dacht ze dat ik een dokter was. Ik had haar een grote dosis slaapmiddel in haar sinaasappelsap gegeven, en binnen enkele minuten kon ik mijn gang weer gaan. En vanavond maak ik het af. Ik wandel op mijn gemakje door de lege gangen van het gebouw en zodra ik aan kom bij haar kamer open ik de deur zo voorzichtig mogelijk.

Zo zachtjes mogelijk zet ik mijn tas naast het bed neer op de grond en ik haal vluchtig de naald met het goedje erin uit de zak van de doktersjas. Gelukkig ben ik overal op voorbereid en heb ik het goedje er van tevoren in gestopt. Het zou nog een aardig geklungel kunnen worden om het er nu in te stoppen in deze kamer met het weinige licht dat ik hier heb.
Ik leg mijn hand op haar arm en zet de spuit er tegenaan. Langzaam duw ik de naald in haar arm waarna ik het goedje in haar arm spuit. Tevreden haal ik de naald er weer uit terwijl ik op mijn horloge kijk. Over tien minuten moet het spul volledig werken, dus dan maak ik haar over vijf minuten wakker. Dan zal ze alles kunnen meekrijgen van wat ik bij haar ga doen, maar ze kan enkel toekijken.
Na vijf minuten schud ik haar ietwat ruw door elkaar. 'Wakker worden mens. Ik heb een verassing voor je.' Mijn stem klinkt kil, maar dat is ook precies hoe ik me nu voel. Slaperig opent ze haar ogen en ik zie dat ze schrikt. Dat kind is zo bang als het maar kan. Ik glimlach schijnheilig naar haar. 'Lekker geslapen Scarlett?' vraag ik terwijl ik een bruine lok van haar haren tussen mijn vingers beetneem en deze om mijn vinger heen wikkel. Ik laat haar lok los en grabbel in mijn tas waarna ik het mes eruit haal. Ik grijns tevreden naar het object terwijl ik bij Scarlett op bed kom zitten. Mijn duim laat ik langzaam over de scherpe rand van het mes heen glijden terwijl haar ogen angstig op het glimmende voorwerp gevestigd zijn. 'Ken je me nog?' Haar ogen schieten van het mes naar mijn gezicht en ik zie hoe ze met moeite fronst. Het spul werkt al bijna maximaal, dat is te zien. Ik trek een bedroefd gezicht. 'Natuurlijk ken je me niet. Je hebt nooit naar me gekeken. Altijd liep je straal langs me heen alsof ik een stuk vuil was.' Ik spring op van het bed terwijl ik haar woest aankijk. Mijn ogen spuwen vuur en ik voel hoe mijn duim vocht verliest. Ik kijk naar mijn duim en een spottend lachje verlaat mijn mond. 'Kijk eens hoe boos je me maakt Scarlett.' Ik houd mijn bloedende duim omhoog zodat ze deze kan zien. Uit woede heb ik net iets te hard in het mes geknepen waardoor mijn duim nu bloed, maar dat deert me niet. Ik ben hier voor andere zaken. Ik leg het mes even weg en ga weer op de bedrand zitten.
Angstig kijken haar ogen me aan. Een schamper lachje verlaat mijn mond. 'Je kan niets, je kan enkel toekijken hoe ik een einde maak aan je sprookje. Alhoewel het de laatste dagen niet meer zo op een sprookje leek, of wel?' Geen antwoord, maar dat had ik ook niet verwacht na de dosis Botulinetoxine die ik haar gegeven heb. Wat ben ik mezelf toch dankbaar dat ik mijn schei- en natuurkunde goed heb afgerond. Alleen hierdoor wist ik welk gif en welk middel ik nodig had om dit te kunnen bereiken. Ik kijk op mijn horloge. Ik schrik als ik zie hoe laat het al is. Ik zal moeten opschieten. Straks is het middeltje uitgewerkt en kan ze weer bewegen. Dat moeten we niet hebben. Tenminste, niet nu ik hier nog ben. Zodra ik straks weg ben zal ze doodgebloed zijn en zullen de doktoren haar aantreffen met het mes in haar hand. Iedereen zal denken dat ze zelfmoord gepleegd heeft, en ik zal eindelijk mijn leven kunnen leiden zoals ik dit altijd al heb gewild. Ik zie hoe een eenzame traan over haar wang rolt. Ik buig me wat voorover en veeg de traan met mijn duim weg waarna ik bewonderend naar de kleine druppel op mijn duim kijk. Ik veeg de kleine hoeveelheid aan vocht af aan mijn broek en vestig mijn blik weer op het meisje in het bed. 'Je hoeft niet te huilen. Dat is nergens voor nodig. Het gaat geen pijn doen, je bent toch verlamd.' sus ik haar waarna er meerdere tranen over haar wangen beginnen te kruipen. Ik aai even over haar haren heen waarna ik mijn mes er weer bij pak. Ik hou het mes even omhoog zodat Scarlett goed kan zien wat ik van plan ben. Ja, het is misschien gemeen, maar ik ben al die tijd door haar gekweld, nu is het mijn beurt om te lachen. Ik glimlach nog even geruststellend naar haar wat niet blijkt te werken want de angst in haar ogen is niet normaal groot. Ik schud lichtjes mijn hoofd terwijl ik het scherpe mes tegen haar keel aan zet. Ik laat mijn vinger even over haar wang glijden. 'Ik ben altijd al jaloers op je geweest..' fluister ik

'Slaap zacht Scarlett.' fluister ik voordat ik het mes door de tere huid van haar nek druk.




Hier hebben jullie weer een stukje omdat ik twee dagen niet geschreven heb!
Beetje een creepy stukje misschien, maar het komt goed, dat beloof ik jullie!
Ik hou zelf namelijk ook niet van sad endings!
Wie denken jullie dat het is? (:
xxxxxx

Reacties (32)

  • AmberEsmee

    GA NOU VERDEERRRRR

    7 jaar geleden
  • Summerday

    Guys please ik weet wie het is...
    Sowieso niet Evi want dat denkt iedereen en iedereen verwacht het maar een verhaal is juist facking gaaf als er dingen gebeuren die mensen echt niet verwachten...
    Evi is de dader zegt iedereen
    Maar ik verdenk Noa ook
    Stacey (misschien...)
    Wie nog meerrr....

    7 jaar geleden
  • Summerday

    DIT KAN NIET HET EINDE ZIJN GA VERDER JE MOET SCHRIJVEN NIKS MOET ALLES MAG? NEE JIJ MOET DIT WAAAAAAAAAAAAAAAAAA IK WIL HET WETEEEEEEEN GRRR

    7 jaar geleden
  • Summerday

    Is dit dan echt het einde:(

    7 jaar geleden
  • Cliffidiot

    1: Het is iemand die ze al eerder op de tour is tegekomen.
    2: Ze ging naar een nieuwe school in Holmes Chapel waar ze een vriendje kreeg, en aangezien Evi Harry's ex is...

    Alles verwijst naar Evi! Evi is dus de moordenaar, en ze is niet zwanger van Hazz, maar van een een of andere vage dokter! Ik heb het! Het is EVI:))))) xxx

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen