Foto bij Art 53

Dusss, mijn broer is bijna jarig... Aankomende week heb ik 5 deadlines, de week erop heb ik tentamenweek en PFOEEEEE... Das druk dusxD...
Mja..
LONDON WAS FREAKING AWESOMEEEEEEE
Ik ga zeker volgend jaar terug voor mijn stage:).
WHOOOOO
EN JUDITH (mijn beste vriendin die mee was) EN IK ZAGEN NIALLL
op de bus... weetjewel zo'n our moment advertxD....
we hebben wel een vriend van mij de stuipen op het lijf gejaagd omdat hij m flipte toen we sms'te dat we Niall hadden gezien.. Hij heeft een crush op die Irishman :p.

Het mooie was dat ik niet eens mijn ogen open hoefde te doen om te weten dat hij niet gelogen had. Ik wilde mijn ogen niet eens open doen, veel te bang dat dit moment dan voorbij zou gaan. Niall had zijn armen om me heen geslagen en zijn borst gebruikte ik als een kussen. Niet bepaald hoe we waren gaan slapen, maar mij hoorde je niet klagen. Zijn oneven ademhaling verraadde dat hij niet meer sliep en zijn blik voelde ik op mijn huid branden, maar ik vond het niet erg. De rust die in het moment -in de kamer- hing, was als een soort warme deken terwijl het koud buiten was. Heerlijk dus.
'Goodmorning, Beautiful,' hoorde ik Nialls schorre ochtendstem zeggen. Wist hij dat ik wakker was geworden? Langzaam opende ik dan toch maar een oog, om daarna hetzelfde te doen met de andere. 'Goodmorning,' mompelde ik terug. 'How did you know I was awake?' vroeg ik hem nieuwsgierig. 'I didn't,' was zijn simpele antwoord, waardoor ik zachtjes grinnikte. Charmeur. Maarja, ik was weer gek genoeg om ervoor te vallen en niet zo'n beetje ook. Een antwoord gaf ik hem niet meer, maar dat hoefde ook niet. De stilte was precies wat mensen beschreven als een van die gemakkelijke stiltes, waarin niemand iets hoefde te zeggen om zich comfortabel te voelen. De zon scheen lichtjes door de kier van Niall's gordijnen heen. Gisteravond was het nog koud en bewolkt geweest, maar daar leek nu niets meer van over te zijn gebleven. Een rommelend geluid, wat als hevig protest uit Nialls buik klonk, liet me grinniken waarna ik besloot om toch maar op te staan. Ook deze actie zorgde voor protest van Niall, dit keer alleen niet uit zijn buik, maar verwoord met letters. 'Hey?' 'Come on, I'm gonna make you breakfast. I'm proving you that I can actually make good breakfast too.' Ik had nog maar een keer voor hem gekookt, wat avondeten was. En dat terwijl Niall mij nu al verschillende keren een ontbijt had gemaakt. 'On one condititon,' sprak hij tegen. 'And that is?' In plaats van een verwoord antwoord, pakte hij mijn hand en trok me terug het bed op. Zo snel als hij mijn hand had gepakt, drukte hij zijn lippen op de mijne voor een paar seconde. 'Now I'm good,' zei hij tevreden. Een paar weken terug had ik dit soort acties heel anders gezien dan nu. Misschien had ik me dan ook een klein beetje weten te openen naar hem toe. Ongemakkelijk rond om hem was ik dan ook totaal niet meer en het idee dat ik hem uit moest sluiten, dat ik gisteravond nog wel had, was compleet verdwenen. Als ik gister was weggelopen, was dit ook niet gebeurd.

Londen was zoals altijd druk, maar op zo'n manier dat druk niet precies het juiste woord was. De ene straat stond vol met mensen, terwijl de aanliggende straat weer compleet leeg was. Meestal stond ik er niet zo stil bij, maar nu had ik daar mooi de tijd voor. Ik probeerde mijn gedachten zo veel mogelijk bezig te houden, om maar niet aan mijn moeder te denken. Ze had me gevonden, dat was zeker. Hoe lang ze al wist waar ik was, had ik geen benul van. Ook wist ik niet hoe lang het gevoel van onveiligheid en achtervolgd worden, al waar was. Misschien was het al maanden zo en was ik toch niet zo paranoïde als ik dacht. Vanaf het moment dat Niall en ik zijn appartement uit stapte had dat onveilige gevoel mijn goede humeur weer overschaduwd. Iets wat Niall ook merkte, waarna hij zijn hand in de mijne legde met de onuitgesproken boodschap dat ik niet alleen was.
Snel genoeg kwamen we in de bekende straat waar mijn appartementencomplex stond. Mick zou vandaag vrij zijn, omdat hij van mening was dat vrijdag toch echt een vrije dag mocht zijn. Verder stond ook nog een andere bekende auto in de straat, eentje die ik niet kon plaatsen. Was die van mijn moeder? Het gevoel probeerde ik zoveel mogelijk te negeren terwijl Niall en ik richting het gebouw liepen, hand in hand. 'What if someone sees us?' vroeg ik Niall. 'Depends on who,' antwoordde Niall om een fatsoenlijk antwoord uit te kunnen stellen. 'Papz, fans, people with bad or weird intentions,' verfijnde ik mijn vraag, zodat hij er niet meer omheen kon. 'That's up to you Henly. What do you want?' 'I ehhh.' Mijn woorden kwamen er niet uit. Ik wist wel wat ik wilde zeggen, maar hoe was een groter probleem. 'I am a mess. If someone finds out about my family and associates that with you. Well ehh that would just be bad for your reputation,' probeerde ik mijn standpunt uit te leggen. 'And I honestly don't care. They probably won't find out anyway. It's up to you wether you want to be in the picture or not.' 'Well just see what happens,' besloot ik uiteindelijk. Technisch gezien hadden we geen relatie en eigenlijk had ik wel grotere problemen. Inmiddels waren we bij de bekende voordeur gekomen, die ik met mijn sleutel open maakte. Beide probeerde we zachtjes te zijn aangezien het nog geen 10 uur was en Mick dus nog kon slapen. Niall volgde me de keuken in waar ik misschien wel haast de schrik van mijn leven kreeg.
'What!?'

Reacties (9)

  • fiemone17

    Zo leuk verhaal. Ga snel verder

    6 jaar geleden
  • TheBlueJay

    ARRGHHHH CLIFHANGER

    6 jaar geleden
  • HaZaLiLoNi

    WAAROM stop je HIER???????????,,!!!!!!!!!!!!! xx

    6 jaar geleden
  • Plumeria

    FUCK zeg !! Ik ben vandaag begonnen met deze story te lezen, en nu blijkt het dat ik er al ben, OP ZO'N CLIFFHANGER DAN NOG WEL damn haha ! Snel verder
    nieuwe abo ;')

    6 jaar geleden
  • LittleDecoyX

    Ja en nu ga je snel verder ook he!
    ECHT
    (A)

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen