Foto bij Chapter 61

Scarlett Lucie Cowell

De ijzerachtige smaak van bloed proef ik in mijn mond. Vaag zie ik het gezicht van mijn moordenaar nog voor me, en dan verdwijn ik in het zwart.

Ik heb geen idee hoe lang ik al in het zwart ronddool, maar ik weet dat dit niet de hemel is. Ook ben ik er zeker van dat ik me niet in de hel bevind, dat was sowieso een stuk onprettiger geweest. Maar nu ik me al een tijdje in het zwart bevind, begin ik het toch zat te worden. Ik mis mijn vrienden, ik mis mijn vader. En hoe erg ik het ook vind; ik mis de jongen die mijn hart een paar maanden geleden gestolen heeft en deze niet meer teruggegeven heeft.

Louis William Tomlinson POV

Ik wandel op mijn gemakje richting de kamer waar Scarlett nu zeker een half jaar in "woont". Ik kijk blij naar de kaart die ik in mijn hand heb. De kaart waar iedereen een berichtje voor Scarlett op achter heeft gelaten. Iedereen behalve Harry natuurlijk.. Aangezien niet iedereen langs kan komen vanwege onze drukke levens hebben we besloten om een mooie kaart met z'n allen te maken en deze aan haar te geven. Althans, ík geef het aan haar. Wanneer ik bij haar slaapkamer aan kom word ik zo ongeveer omver gerend door een groep artsen die een brancard voor zich uit duwen. Een brancard waarop Scarlett ligt. Geschokt kijk ik het tafereel na en hoe ze in de verte in een ambulance geduwd wordt. Ik grijp een gehaaste zuster bij haar arm. 'Wat is er allemaal aan de hand?' 'Het meisje haar keel is doorgesneden, ze is in kritieke toestand. Ze verliest veel bloed, daarom gaan we nu naar het Princess Grace ziekenhuis. We hopen haar daar te kunnen redden.' In haar haast weet ze me nog een medelevende blik te schenken waarna ze achter de brancard aan de ambulance in verdwijnt. Als verlamd staar ik de ruimte in waar Scarlett zojuist uit weggehaald is. Mijn oog valt op een object dat naast haar bed ligt. Het ziet er nogal bloederig uit. Geschrokken laat ik de kaart uit mijn handen vallen waarna ik op het object af been. Zodra ik in de gaten heb wat het is voel ik hoe mijn maaginhoud naar boven komt, maar gelukkig kan ik het net op tijd wegslikken. Huiverend kijk ik naar het bebloedde mes dat op de grond ligt. Scarlett zou dit toch niet zelf gedaan hebben? Hoe zou ze aan dat mes gekomen moeten zijn? Ik trek mijn wenkbrauwen op als ik wat vage, bloederige vingerafdrukken op het mes zie zitten. Ze zouden van Scarlett kunnen zijn, maar ik heb het idee dat hier meer achter zit. Zoekend kijk ik om me heen. Ik wandel op de kapstok af en gris er een tas vanaf. Met de deken die op het bed ligt pak ik het mes en werp het in de tas. Ik zou dit voor haar gaan uitzoeken, dat heb ik beloofd. Of ze dit nou overleeft of niet. Ik kijk nog één keer om in de kamer voordat ik deze verlaat waarna ik als een gek naar mijn auto ren om naar het ziekenhuis te racen.
Ik grijp naar mijn mobiel in toets het nummer van Harry in.
Na drie keer gebeld te hebben geef ik een harde klap tegen mijn stuur. 'Verdomme Hazz.' sis ik terwijl ik het nummer van Niall in toets. Hij neemt echter na enkele minuten wel op tot mijn opluchting. 'Ni, je moet nu naar het Princess Grace ziekenhuis in Marylebone komen.'

Amber Felecity Stewards POV

Lachend spring ik op Niall's schoot. 'Wat gaan we vanavond eten?' Een kreun ontsnapt er uit zijn mond als ik met mijn gewicht op zijn buik leun. 'Je wordt steeds zwaarder.' grapt hij terwijl hij me bij mijn middel grijpt en omver trekt waardoor ik liggend op de bank beland. Een verontwaardigd geluidje verlaat mijn mond terwijl ik naar mijn buik grijp. 'Zeg je nou gewoon dat ik dik ben?' gil ik. Niall grinnikt waarna hij een kusje op mijn neus drukt. 'Nee, je bent prachtig. Waar laat je al dat eten toch?' Een giechel verlaat mijn mond. Dan trekt hij een bedenkelijk gezicht. 'Wat dacht je van Nando's?' Ik schiet in de lach. 'Alweer? We hebben al drie keer deze week bij Nando's gegeten. Hij haalt zijn schouders op. 'Pizzahut dan?' Ik laat lachend mijn hoofd op zijn borst vallen. 'Wat jij wilt.' Inmiddels wonen Niall en ik al een maand samen en we hebben zo'n twee keer gekookt, en de andere keren hebben we eten afgehaald of zijn we uit eten geweest. Ik kijk naar hem omhoog terwijl mijn hoofd nog steeds op zijn borst rust. Ik ben er vrijwel zeker van dat hij degene is waarmee ik de rest van mijn leven wil spenderen. Sinds Scarlett werd overgeplaatst naar Londen is alles tussen Niall en mij erg snel gegaan. Aangezien we allemaal erg veel steun van elkaar nodig hadden door de situatie van Scarlett zijn we alleen maar closer geworden, en hierdoor is het ook tot stand gekomen dat ik bij Niall ben ingetrokken. Ik kreun geïrriteerd als ik voel hoe Niall's mobiel afgaat in zijn broekzak. Ik voel hoe hij krampachtig onder me beweegt om op te kunnen nemen. 'Laat die stomme telefoon gewoon.' murmel ik tegen zijn buik aan. 'Nee sorry schatje, ik moet deze even opnemen. Het is Louis, misschien moet ik naar de studio komen.' Zuchtend hijs ik mezelf overeind en ga ietwat nukkig aan de andere kant van de bank zitten. Het enige nadeel aan het hebben van een beroemd vriendje is dat hij absurd vaak weg moet voor opnamen, interviews etc. Ik kijk Niall fronsend aan als ik zie hoe zijn gezichtsuitdrukking van neutraal in geschokt verandert en hij op zijn nagels begint te bijten. 'Oké, Lou. We komen er direct aan.' Hij springt op van de bank en trekt me aan mijn arm omhoog. Een kreetje verlaat mijn mond wanneer ik half van de bank af val door zijn lompe beweging. 'Niall, wat is er allemaal aan de hand?' Hij raced naar de hal en komt binnen een seconde weer terug met onze jassen. 'We moeten nú naar het ziekenhuis. Er is iets ernstigs met Scarlett.'

Harry Edward Styles POV

Mijn ogen worden groot. 'Sorry, je wilt wát?' Ik luister maar half naar het verhaal dat aan me verteld wordt en wend mijn gezicht af. Ik klem mijn kaken op elkaar. Dit gaat me echt te snel. 'Curly, we moeten het proberen. Alleen op deze manier kunnen we straks een perfect gezin zijn. Denk aan de baby.' Ik zucht. Evi pakt met haar lange, slanke vingers mijn gezicht beet en draait mijn gezicht haar richting op zodat ik haar wel aan móet kijken. Ze trekt een vies gezicht. 'Harry, heb je gedronken?' Ik haal mijn schouders op. Doet dat er wat toe? Ze kijkt me teleurgesteld aan. 'Ik dacht dat je met Louis had afgesproken om van de alcohol af te blijven.' fluistert ze erachteraan. Ik hoor hoe mijn mobiel begint te zoemen in mijn jaszak en ik wil opstaan om deze op te kunnen nemen, maar Evi houdt me tegen. 'Hazz, het is belangrijk dat wij nu deze grote stap maken. Alleen hierdoor kunnen we onze baby straks het beste geven.' Ik wrijf over mijn voorhoofd en besluit om haar maar haar zin te geven, mijn leven kan toch niet veel erger worden dan dit. 'Oké, we gaan samenwonen.' Ik voel hoe Evi een kus op mijn wang drukt. 'Ik kom morgen weer langs, dan kunnen we samen voor huizen kijken, goed?' Ik knik wazig terwijl ik voel hoe de misselijkheid die de alcohol met zich meebrengt naar boven komt, maar ergens weet ik ook dat het misselijkheid is omdat ik zojuist heb ingestemd om mijn leven te laten verpesten. Ik kijk Evi na terwijl ze opstaat en aanstalten maakt om de kamer te verlaten. Het valt me op dat haar kapsel wat warrig zit. En dat terwijl ze normaal minstens twee uur in de badkamer staat om haar make-up en haar te doen. Zodra ik de deur in het slot hoor vallen loop ik geïrriteerd naar mijn jas toe waar ik mijn mobiel uit haal. Als ze me niet tegen had gehouden dan had ik gewoon mijn mobiel kunnen opnemen. Ik kijk op het schermpje en zie dat ik drie gemiste oproepen van Louis heb. Ik zucht en rol met mijn ogen waarna ik mijn mobiel weer terug gooi in mijn jaszak. Whatever, zo belangrijk kan het niet zijn.

Scarlett Lucie Cowell

Harde piepen en schreeuwen om me heen maken het dat ik weet welke richting ik op moet lopen in het zwart. Ik loop gewoon op het geluid af. Misschien dat ik dan ergens kom. Ik wil nog niet dood, ik wil leven. Er zijn nog zo veel leuke dingen die ik zou willen doen. Ik wil het opnieuw proberen met Harry, dat is één ding wat ik zeker weet. Ik wil uitvinden wie de persoon is die mij van het leven heeft proberen te beroven, en laten we hopen dat het diegene niet is gelukt en ik dit gewoon overleef. Ik wil later kinderen krijgen en ze zien opgroeien. Ik wil niet dood. Ik wil niet dood. Ik wil niet dood! Een pijnscheut schiet er door mijn lichaam heen en het zwart maakt plaats voor wit. Heel veel wit. Ik knijp met mijn ogen. Ik zie nog steeds niets meer dan wit, maar ik heb het gevoel dat het goed zit, dat ik de goede kant op ga. Ik ga vechten, het laatste drempeltje overwinnen, en dan ben ik terug.

I want to live.



HEEEE DARLINGS,
Sorry dat ik zo abnormaal lang niet meer heb geschreven, maar ik heb het echt niet normaal druk met school.
Het spant er namelijk om of ik over ga of niet, en ik wil wel graag over haha..
Maargoed, vanaf nu ben ik weer back en zal ik weer zo veel mogelijk proberen te schrijven!
Dus enjoy het stukje en nogmaals sorrrrry!

xxxxxx

Reacties (15)

  • Dahlias

    Het is gewoon één of andere creepy fan ofzo.
    Alhoewel, dit is niet echt een fan te noemen.
    Oké, eigenlijk heb ik geen idee, en ik twijfel of het ook wel een fan is, maarja.
    Man dat vorige stukje was echt niet normaal spannend:O

    7 jaar geleden
  • AngelicPower

    snel verder!!(Y)

    7 jaar geleden
  • Plumeria

    MY GOOOOOD Snel verder !!!

    7 jaar geleden
  • AmberEsmee

    OMGGGG WOOOOWWWW

    7 jaar geleden
  • cutethings

    Welcome back!!!!!
    Snel verder!!!! Xxx

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen