Foto bij Page 14

Door de warmte van de zon op mijn gezicht werd ik wakker. Nadat ik gaapte rekte ik me uit. Ik lag in het andere bed te slapen, het bed naast me was netjes opgemaakt, alsof er nooit iemand heeft geslapen. Heeft Ibrahim hier wel geslapen? Was het niet gewoon allemaal een droom? Nu pas viel het papiertje me op, wat op de hoek van het bed lag. Ik stond op uit bed om het te lezen. Je lag zo lief te slapen, dus ik heb je wekker maar uit gezet. Ik hoop dat je optijd wakker wordt en niet de bus naar het stadion mist (; x. Snel pakte ik mijn mobiel om te kijken hoe laat het was. Iets voor 10 uur. IETS VOOR 10 UUR. Ik deed snel mijn UGGS aan en rende in mijn pyjama naar beneden, naar de ontbijtzaal. Iedereen zat al te eten of was al klaar. Ze keken me aan toen ik rennend aankwam. 'Zo, heeft de koningin ook weer haar schoonheidsslaapje gehad?' Blijkbaar kon iedereen Huub verstaan want ze begonnen allemaal te lachen. Ibrahim keek me grijnzend aan. Ik gaf hem een boze blik. Ik was echt woest. 'Zorg ervoor dat je over 3 kwartier klaar bent'. Zei Huub. Terwijl ik mijn woede probeerde te onderdrukken liep ik met gebalde vuisten naar het buffet. Toen ik een glas jus d'orange perste kwam Ibrahim naast me staan. 'Lekker geslapen?' Ik gaf hem een boze blik want ik weet heel goed dat hij dit heeft gedaan om me te zieken. 'Je bent een lul'. Snauwde ik naar hem en richtte me weer op de jus d'orange. 'Oh echt waar? Jij was degene die mij midden in de nacht wakker maakte'. Met een harde klap zette ik het glas neer. 'Je hebt in mijn fucking bed geslapen'. Zei ik hard. Iedereen draaide zich om en de zaal viel stil. 'Je klopt om 4 uur aan mijn deur'. Zei hij even hard. 'Ja dus?! Dan nog hoef je deze kutstreek niet uit te halen'. Zijn blik veranderde in iets gemeens, als in echt gemeen. Duister. 'Ik wilde je er vandaag gewoon niet bij hebben'. Die grijns op zijn smoel maakte het af. Voor ik mezelf tegen kon houden gooide ik het glas jus d'orange in zijn gezicht. 'Ik haat je. Ik haat je zo erg. En het boeit me niet dat je mijn leven gered hebt. Ik zal nooit iets voor jou doen en het maakt me niet uit dat ik bij je in het krijt sta. Je bent een klootzak en ik hoop dat je vanavond je beide benen breekt'. Ik sloeg hem op zijn borst terwijl ik het naar hem schreeuwde. Ik was zo kwaad, zo woest, razend. Van binnen kookte ik. Deze jongen doet alles om mijn leven te verpesten. Hij hield zijn ogen dicht voor het sap en probeerde mijn polsen te pakken. Toen dat niet lukte duwde hij me hard tegen mijn schouders. Het maakte me niet eens uit, ik was zo boos dat ik gewoon verder ging met slaan. Slaan op zijn borst, in zijn gezicht, op zijn armen. Het duurde niet lang want Julian pakte me vast. Hij kon me niet in zijn eentje aan want ik was echt niet te houden, dus trok Lars me ook weg. Huub en Klaas-Jan duwde Ibrahim van me weg. In half Nederlands en Engels schreeuwde ik dat ze me los moesten laten, anders zouden hun het ook nog wel voelen. Ze hielden me alleen maar strakker vast en duwde me de eetzaal uit. Ik begon om me heen te slaan en te schoppen. Met moeite en een aantal klappen kregen ze me de trap op en in mijn kamer. Daar werd ik op bed geduwd maar sprong er weer af. Mijn wil om Ibrahim pijn te doen was zo groot. Helaas stond Lars voor de deur en hield me vast. Ze duwde me opnieuw op bed en Julian pakte mijn polsen, ging boven me hangen en zette mijn handen boven mijn hoofd. Na een aantal minuten stopte ik met tegenstribbelen en de woede vond plaats voor frustratie. Tranen van frustratie verlieten mijn ooghoeken en mijn spieren werden slap. Ik sloot mijn ogen, beet op mijn lip in de hoop dat er geen tranen meer kwamen maar helaas. Er kwamen alleen maar meer tranen. Julian zijn grip verzwakte ook. 'I'm sorry. I'm so sorry'. Zei ik door het huilen heen. Julian wenkte naar Lars dat hij kon gaan, omdat hij het wel in zijn eentje zou redden. Hij veegde de tranen weg maar ze bleven maar komen. 'Ssht, don't cry'. Hij rolde zich naast me en trok me een beetje naar zich toe. Zijn hand legde hij op mijn bovenbeen en die begon kalmerende vormpjes te tekenen op mijn huid. 'Don't cry, you're much more beautiful when you smile'. Door het huilen heen moest ik zachtjes glimlachen. Na een aantal minuten stopten de tranen. Met de rug van mijn hand wreef ik ze hard weg. 'I'm sorry if I hit you'. Diep in zijn ogen keek ik hem aan. 'Doesn't matter. I'm a real man, nobody can hurt me'. Ik moest lachen om zijn macho praat. 'I'm not sorry if I hit Ibrahim'. 'What happened between the two of you?' Ik vertelde hem het hele verhaal, inclusief de details van de fietstocht. Hoe hij bij me bleef slapen omdat hij de sleutel was vergeten, en wat hij allemaal zei en deed. Wat vervolgens dus allemaal een toneelstukje was zodat hij me kon zieken. 'I want to leave. I want to go home. Nobody likes me here. I'm fighting every day with Ibrahim. It is exhausting to be 24/7 with him. He makes me so tired'. Heel even was Julian stil. 'I like you. Klaas likes you. A lot of the boys likes you. The only one that doesn't like you is Ibrahim. You shouldn't let him win. Then he thinks he is the man, but hes not. He is just insecure'. 'But I'm done with all his games'. 'You should just ignore him. If you don't react on anything he will get bored and stop'. Ik haalde diep adem. Ik denk niet dat het zo makkelijk is. Als hij zich gaat vervelen gaat hij vast verder en over de grens. Julian ging recht zitten en keek op zijn mobiel. 'Anyways, you have exactly 20 minutes left to get ready. So I'm gonna leave you and you can do your thing'. Ik glimlachte naar hem, verontschuldigde me nogmaals en bedankte hem. Ik bedankte hem voor zijn woorden en dat hij me rustig heeft gemaakt.

Precies op tijd, overigens zonder make-up en mijn haar in een rommelige knot, zat ik in de bus. Ver weg van iedereen en met mijn muziek hard in mijn oren. Ik had geen zin in niemand en al helemaal niet in Ibrahim. Ik had hem een blauw oog geslagen. Nooit gedacht dat ik daartoe in staat was, maar ik heb mezelf onderschat. Zoals Julian zei negeerde ik hem. Ik negeerde zijn blikken en wanneer hij wat tegen me zei. Als hij wat tegen me zei draaide ik mijn rug naar hem om en liep weg. Het interesseerde me niet eens wat hij zei, boeide me ook vrij weinig. Toen we eindelijk na 2 uur aankwamen gingen de jongens zich omkleden. Wel nadat ze het veld gekeurd hadden. Ik bleef bij de staff, dat was ook mijn taak. Soms vergeet ik wel eens dat ik een deel ben van de staff. Ik ben een van de assistent trainers, wel het enige meisje. Zelfs bij de medische staff zaten geen dames. Soms was het frustrerend. Aan de andere kant ging alle aandacht naar mij, wat niet zo frustrerend was. Want zoals iedereen weet houd ik van aandacht. Na alle besprekingen en warmlopen ging de wedstrijd eindelijk beginnen. Ibrahim stond in de basis, wat ik wel fijn vond. Hierdoor hoefde ik minder naar zijn hoofd te kijken. Het was een saaie wedstrijd. Schalke stond na een kwartier al voor en voor rust was het al 0-2. Red Bull Salzburg was niet van hetzelfde niveau. Ze speelde vooral defensief en het had eigenlijk ook al 0-8 kunnen staan als Schalke niet zo slordig was in hun afrondingen. Huub was daardoor vooral geïrriteerd en frustreert. Eigenlijk wordt Huub vrij snel boos als het om voetbal gaat. Hij staat keihard te schreeuwen, niet om zijn spelers te bereiken, maar gewoon omdat hij boos is. Note to self: ik moet nooit zo worden want het is niet charmant. Hij kon niet stil zitten of staan want wanneer hij plaats nam naast ons in de dug out, was hij na 10 seconden alweer opgestaan. Na de rust speelde Salzburg wat aanvallender. Ze waren vaker in de 16 meter van Schalke te vinden als in de eerste helft. Uiteindelijk scoorden ze zelfs een goal. Dit was voor Huub het punt om nóg harder te gaan schreeuwen en nóg lelijker te worden. Onderuit gezakt bekeek ik zijn bewegingen en rolde met mijn ogen. Hoe kan iemand zo zijn. Rond de 80ste minuut werd onze dug out stil. Ibrahim werd getackeld en lag al een tijdje op de grond. Hij greep naar zijn enkel en beet zijn kaken op elkaar om tegen de pijn te vechten. Hij kon de wedstrijd niet afmaken en ging hinkend, hangend aan de schouders van 2 medische staffleden het veld af. Tja, uiteindelijk hoef ik niets te doen. Karma pakt haar eigen slachtoffers wel. What comes around goes around, Ibrahim. Julian's advies om hem te negeren was toch wel goed geweest. Ik kon een glimlach niet onderdrukken. Een blauw oog en een dikke enkel. Balen man.



jullie dachten dat er eindelijk liefde zou komen maar hell no, dat zou veels te snel zijn hahaha

Reacties (1)

  • Efflorescence

    Oh my god. Dat vorige hoofdstuk wow. Ik was zo verward. Ibrahim was verdacht aardig bezig. Key word, verdacht. En dat voorspelde niets goed. En nee hoor, meneer was gewoon schijnheilig bezig. wtf. That's not nice at all. Wat ik wel super grappig vond, is hoe Olivia Huub zat te beoordelen op zijn houding tijdens het toekijken van een wedstrijd. Haha omg. Oncharmant. Note to self. Wat een grapjas. Ibrahim is echt een ass. Dat kan ik officieel beamen vanaf nu. En ik hoop dat dat snel verandert, zeer snel zelfs. Okay. Ik ben erg benieuwd naar 't volgende stuk. x

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen