Foto bij 5 - Black Crows and Blood Spill

Zo, ik heb het de laatste tijd echt druk! Was gisteren amper thuis en nu moet ik weer de hele dag weg:X

      "Wat is dit...?!"
Commandant Antony stopte zijn paard, waardoor wij ook snel moesten stoppen, omdat we anders met ons paard op het zijne stortten. Ons paard steigerde en hinnikte luid, maar Christian kreeg hem met zijn kalme houding al snel rustig, waarna hij ons naast Antony bracht. Eventjes keek ik sceptisch naar zijn geschrokken uitdrukking, maar toen ik langs Christians rug keek, zag ik pas echt waar hij zo versteend door raakte. Voor ons lag een open vlakte, gevuld met demonen. Ik scande snel het hele gebied. Er was echt van alles, kleine trollen tot enorme harige olifanten met vlijmscherpe hoorns over hun hele lichaam. Ik keek Antony onzeker aan, maar hij zuchtte alleen maar en beet op zijn lip, "Er is geen omweg, Wayfort ligt middenin de demonencirkel. De laatste keer dat ik hier was, waren er echter niet zoveel lelijkerds... Mallowburne, jij en Latham gaan voorop. Ik zal jullie zoveel mogelijk proberen te beschermen, dus wat er ook gebeurt, stop niet. Zodra je je snelheid verliest, heb je geen kans meer tegen deze monsters. Normaal zijn er hier alleen klasse E en D demonen, maar nu zijn er zelfs klasse A's..."
      Hij pakte zijn eigen krystall en liet er een lange lans uit verschijnen. Zijn blauwe flux cirkelde rond schacht, waarna het een soort pluim onder de top vormde. Aan de onderkant van de schacht ontstond een blauwe steen die lichtjes gloeide met blauwe energie, waarna de commandant het wapen ronddraaide en iets steviger vastgreep. Hij keek naar de punt en haalde verwaand een wenkbrauw op, waarna er twee extra punten uit schoten, zodat het een drietand werd, "Dat is beter. Latham, ik wil graag dat jij je wapen als geweer gebruikt, ik zal niet in staat zijn iedere demon af te weren."
      "Begrepen."
Ik trok mijn eigen krystall tevoorschijn en liet mijn zwaard verschijnen, waarna ik op het knopje drukte om het in een geweer te veranderen. Ik hield mijn vinger alvast op de trekker, waarna ik wachtte op het teken van de commandant. Hij keek eventjes totdat hij een makkelijke route gaf, waarna hij naar Christian wenkte. Mijn vriendje trok gelijk aan de teugels en zorgde ervoor dat we direct langs de aangewezen weg galoppeerden.

      "Links!"
      Commandant Antony gaf me een teken, waarna ik mijn geweer op de vliegende demon richtte en schoot. In plaats van een kogel, kwam er een soort bal van mijn flux uit de loop, dus experimenteerde ik met de hoeveelheid kracht die ik erachter zette. De volgende schoot ik neer met een krachtigere bal van flux, en die daarna met een hele stroom, alsof ik een soort tovenaar was die met zijn staf een geweldige aanval deed. Ik glimlachte door mijn eigen kracht, maar Antony probeerde opeens mijn aandacht te trekken. Hij sprong van zijn paard af en gebruikte zijn flux als een soort ondergrond, om in de lucht te kunnen rennen, waarna hij naar mij toe sprintte, "Latham, je moet je flux niet zo erg gebruiken. Ik weet jouw niveau niet. Zodra je al je flux verbruikt hebt, kun je het een half uur niet meer gebruiken. Je wapen zal ook teruggaan naar zijn krystallvorm, dus wees alsjeblieft een beetje zuinig!"
      Mee dat hij het zei, kwamen er opeens enorme zwarte vogels uit de lucht op ons gedoken. Commandant Antony schreeuwde naar ons dat we door moesten gaan, waarna hij hoger de lucht in rende om de reusachtige kraaien neer te steken. Christian trok aan de teugels en liet het paard stevig door galopperen. Ik keek om naar commandant Antony om te kijken of hij oké was, maar toen schreeuwde Christian opeens, "Christine!"
      Ik reageerde te laat om mijn wapen te trekken, want mijn vriendje werd al door een kraai van ons paard getrokken. Ik gilde en wilde op de demonenvogel schieten, maar ons paard raakte in paniek en steigerde, waardoor ik eraf viel en mis schoot. Meteen rolde ik door, ook al was ik waarschijnlijk door mijn enkel gegaan, en begon ik angstig op de vogel te schieten. Mijn handen trilden en ik schoot gelijk weer mis. Ik richtte nogmaals, maar toen kwamen er opeens meer demonen op me af. Mijn ogen schoten wijd open en ik hyperventileerde, waarna ik probeerde zoveel mogelijk neer te schieten voordat ze te dichtbij kwamen. Zodra ze weg waren, keek ik snel om me heen om die vervloekte kraai te vinden, maar ik vond hem niet.
      Nee, nee, niet Christian. Het zou me weinig doen als er anderen verloren raakten, maar niet Christian. Niet mijn allerlaatste 'familie'. Ik voelde alleen maar dat mijn ademhaling onregelmatig werd. Vol shock staarde ik naar de lucht met tranen die over mijn wangen stroomden. Zo hoorde het niet te eindigen. Ik wist dat we in Freyfield moesten blijven. Waarom moest hij zich ook weer opgeven voor die kutaudities... Nee... Waarom moest ik me zo nodig opgeven?! Zonder mij was hij vast niet doorgegaan naar de audities en was hij gewoon teruggekomen. Shit, hij zou niet eens in die kar zijn gestapt. Waarom moest ik toch weer zo'n bemoeiende, vervelende, verpestende kutbitch zijn. Ik greep naar mijn voorhoofd en snikte. Zie je, dit was karma. Dit was gewoon wat ik verdiende door me zo te gedragen. Maakt mij het uit, het is niet alsof ik een speciale supersterke demonenjager ben. Beter gezegd, wie zou mij nog als jager willen hebben? 'Hier zien jullie onze eerste vrouwelijke demonenjager sinds jaren, huilend in het veld, afwachtend om compleet afgeslacht te worden, alleen maar omdat ze één vriend verloor. Gelukkig zijn jullie allemaal echte mannen!'

      "Latham!"
Toen ik geschrokken opkeek, zag ik Antony's speer door het torso van een stierachtige demon steken. Hij zuchtte en schudde het bloed van zijn wapen af, waarna de demon vervaagde.
      "Verdomme...! Wat zei ik? Niet stoppen, anders ben je de pineut." Hij deed de moeite om een medelijdende blik te geven en hielp me overeind, "Nou, kom op. We hebben dan geen paard, maar het is nog maar een klein stukje." Hij wees naar de glorieuze muren in de verte en gaf me een stevige klop op mijn schouder, "Je doet het geweldig. Er zijn jongens van jouw leeftijd die al in hun broek pissen als ze deze vlakte zien en jij slacht hier zo maar de ene na de andere demon af, en dat zonder dat je er moeite voor hoeft te doen. Mallowburne halen we wel terug, geen probleem, we moeten ons nu alleen op één doel richten. Je kan twee dingen in het water laten vallen, maar je kunt er maar eentje redden, anders val je in het midden en verdrink je voordat je een van beiden hebt. Dat is wat mijn vader me altijd vertelde, totdat hij stierf op een missie..." Hij beet even op zijn onderlip en keek me aan, "Ik zal nooit een van mijn krijgers laten sterven, vooral niet zo. Je moet meer in jezelf geloven, je hebt talent."
      "Commandant..." Ik wreef de tranen van mijn gezicht en knikte, "Ik zal het proberen."
      "Nee," Hij glimlachte en verbeterde mijn houding door me een beetje rechtop te duwen, "Je gaat het gewoon doen."
Ik glimlachte terug en knikte nogmaals, maar toen raakte ik opeens in shock. Een afgrijselijke, gitzwarte, humanoïde demon met enorme klauwen kwam op ons afgerend en ik gilde automatisch. Antony schrok van me en draaide zich direct om om te kijken wat mij zo bang maakte, maar voordat hij zijn lans kon trekken, zag ik de klauwen van het monster dwars door zijn torso heen gaan. Ik zag de geschrokken uitdrukking op Antony's gezicht toen hij met grote ogen naar de vlijmscherpe pinnen in zijn onderbuik keek. Hij perste zijn kiezen op elkaar, maar kon het niet voorkomen om wat bloed op te hoesten, waarna het monster hem aan de kant smeet. Ik keek toe hoe de commandant futloos over de grond rolde en daar grommend vocht om adem te halen. Toen het beest mij aankeek, trok ik mijn geweer en wilde ik schieten, maar toen ik de trekker overhaalde, kwam er maar één klein schokje uit voordat mijn wapen weer in een krystall veranderde. "Nee...!" Ik hield mijn armen als bescherming voor me en bereidde me voor op een klap van de demon, maar hij blies alleen maar naar me, als een boze kat, waarna hij gromde, "Shima... shimarus trungar...!" Hij deinsde achteruit en keek me nog een keer angstig aan, "Njerdorch, njerdorch!"

      Ik liet mijn armen langzaam zakken en deed voorzichtig een stapje vooruit, waarna de demon krijste en van me wegrende. De rest van de demonen om ons heen keken naar mij en gingen ook angstig aan de kant. Veel tijd om verward over dit hele gedoe te zijn, had ik niet. Commandant Antony kreunde en greep naar het gapende wond in zijn torso, dus rende ik meteen naar hem toe en keek ik panisch om me heen om te kijken hoe ik hem kon redden. Toen ik niets zag, oefende ik met mijn blote handen een druk op de wond uit, waarna Antony bloed ophoestte en me zwakjes bij mijn pols pakte, "Mijn... speer..." Hij draaide zijn hoofd moeizaam richting zijn wapen, waarna hij vocht om zijn mond opnieuw te openen, "Geef... kristal..."
      Ik kroop richting zijn speer en hield het kristal aan de onderkant in mijn hand, waarna ik het eruit trok en in zijn hand stopte. Hij krulde zijn vingers om het kristal heen en zuchtte, "Gelácne mec, min cristalla..."
      Een blauwe gloed ging via de bloedvaten in zijn arm door naar de wond in zijn borstkas, waarna het voor een deel genas en het laatste beetje energie de wond dichthield, waarna hij moeizaam opstond en wat botten liet kraken, maar toen werd hij weer bloedserieus, "Snel, we moeten naar Byport, mijn flux houdt dit niet snel vol als we ook nog moeten vliegen, kom!"
      "Maar-" Ik wilde vragen hoe het zat met Christian, maar ik snapte dat dat later kwam. Anthony was op dit moment mijn enige hoop en daarbij een geweldige krijger, hem kon ik niet verliezen door iets stoms als dit, "Goed, kan ik iets doen?"
Hij keek me verrast aan, waarna hij knikte, "Je hebt nog niets speciaals met je flux geleerd, maar als je je handen op dit schild houdt en probeert om er energie in te laten stromen, komt alles wel goed." Hij liet opnieuw zo'n blauw ondergrondje verschijnen en ging erop staan, waarna ik er ook op klom en mijn handen er tegenaan drukte. Anthony liet het schild al richting de kasteelmuren vliegen terwijl ik probeerde meer energie uit me te laten komen. De eerste keren lukte het niet, maar opeens voelde ik een soort kriebels in mijn borstkas die via mijn armen naar mijn handen gingen. Mijn handpalmen voelden opeens gloeiend heet aan, waarna er een soort licht uit ze kwam en ik het schild door de mengende kleuren langzaam aan paars zag worden.
      "Complimenten, je hebt een fijne flux, ik was al bang dat je de mijne eruit zou schieten." Opeens trok Anthony zijn flux uit het schild, waarna hij het gebruikte om de wegvagende energie in zijn onderbuik te herstellen, "Sorry, ik zit bijna aan mijn limiet, mijn kracht kost echt enorm veel flux. Kun je het tot de poort volhouden?"
      Ik keek naar de ophaalbrug die nog geen 600 meter van ons vandaan was, waarna ik knikte en probeerde nog meer flux in het schild te krijgen. Meteen probeerde ik ook nog wat sneller te gaan, waarna ik de brug dichter en dichterbij zag komen. Ik grijnsde en gaf nog wat extra vaart, maar een paar meter voor de brug, was mijn flux opeens weer op en donderden we bijna naar beneden. Bijna, want één van de wachters ving ons op met zijn flux en liet ons langzaam naar beneden zweven. Eventjes wilde hij mij om mijn identiteit vragen, maar toen zag hij hoe commandant Anthony eraan toe was, waarna zijn ogen wijd open schoten en hij naar de wachters in de hoge torens signaleren, "Open de poort! Merys is ernstig gewond!"
      Direct werd de enorme poort opgehaald, waarna ik voor het eerst de binnenplaats zag. Veel tijd had ik niet, want er kwamen meteen honderden genezers aan om de commandant te helpen en ik werd voor de zekerheid meegesleept, waardoor ik het zicht van de mooie straten net miste en alleen de barre buitenkant van het zogenoemde "geweldige Wayfort" kon zien.

Reacties (3)

  • Katalante

    Geweldig verhaal. Serieus, echt geweldig verhaal.
    Het staat nu al bij mijn favorieten en je hebt pas 5 stukjes gepost :')

    Snel verder, alsjeblieft. Ik kan nauwelijks zonder dit verhaal.

    7 jaar geleden
  • Lypophrenia

    Net als Lermanator: hoe halen ze Christian terug???
    Snel verder!!(als je tijd hebt;))

    7 jaar geleden
  • Jarnsida

    Dat was ook mijn vraag: Hoe gaan ze Christian terughalen?

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen