Foto bij Page 17

Met Ton en Klaas-Jan naast me nam ik plaats op de stoelen voor de persconferentie. Ik was zenuwachtig maar probeerde niet één emotie te laten zien. Terwijl ik mijn gezicht in de plooi probeerde te houden keek elke verslaggever me. Voornamelijk mannen, af en toe een vrouw. De mannen keken me bekritiserend aan, ik kon hun gedachtes al lezen. "Dit wordt nooit wat" "Waarom doet Schalke zichzelf dit aan?" "Willen ze degraderen dat ze haar hier neerzetten?" Ja, dat vraag ik mezelf ook af. De vrouwen keken me goedkeurend aan, bijna trots. De persconferentie begon. Een man begon in het Duits een heel lulverhaal op te noemen. Ton wilde alles net gaan vertalen toen ik de microfoon pakte. 'English please'. Zei ik cooltjes. De man rolde met zijn ogen en begon opnieuw maar nu in het Engels. 'What is the line up for the match? Any surprises?' Ton schoof een papiertje naar me toe met de opstelling. Ik liet het briefje liggen maar las het wel op. 'Färhmann, Uchida, Fuchs, Santana, Matip, Kolasinac, Farfan, Draxler, Meyer, Neustädter and Huntelaar. For me not really suprising'. De man knikte als antwoord en ging weer zitten. Een vrouw stond op. 'What do you expect from the match?' Ik friemelde aan mijn duim toen ik opzoek was naar een antwoord. 'I think we're better and that we can easily win this'. 'Well, we also think Hannover is a good team. It can be an excited game'. Ton vulde me aan. Met opgetrokken wenkbrauw keek ik naar hem. Nee, dat denken we niet. Wij zijn gewoon de betere partij en ik denk dat we dit makkelijk kunnen winnen. Ik denk eigenlijk dat we minimaal 3 keer moeten scoren. Wat nou "spannende wedstrijd", mijn kont is ook spannend. 'So how is Ibrahim Afellay doing? You think you can let him play soon'. Vroeg een andere man. Ik haalde mijn schouders op. Hoe moest ik dit nou weten? 'I don't know'. Mompelde ik en de man zuchtte diep. Klaas-Jan schraapte zijn keel en iedereen keek hem aan. 'I talked with Huub Stevens about this and I think he can be in the selected squad next week'. Oh zo snel al. Jammer. Een andere man stond op. 'Are you even interested in doing this?' Verbaasd maar arrogant keek ik hem aan. 'Excuse me? If this wasn't interesting would I be here? No, I don't think so. I want the team to win but I'm sick of all you judging asses who think I can't do this. That's why I act like this. Maybe if you all start showing some more respect I would enjoy answering your stupid dumb ass questions'. Boos sprak ik de man aan die me eerst met open mond aan keek, maar daarna grijnzend. 'I think this press conference is over'. Zei Ton en stond op, om me vervolgens aan mijn arm mee te trekken. Klaas-Jan volgde ons. Toen we de zaal uit waren trok ik me kwaad los. 'Waar sloeg dat op?!' Vroeg hij boos. 'Kijk hoe hij me behandelde! Wacht verwacht hij nou'. 'Je zat daar ook arrogant en ongeïnteresseerd antwoord te geven dus ik snap zijn vraag wel. Waarom geef je dan een nóg arroganter antwoord?' Vragend keek hij me aan. Klaas-Jan knikte. 'Ik ben het met Ton eens'. Verbijsterd keek ik hem aan. 'Oh echt waar? Waarom doen jullie dit dan niet lekker zelf?! Ik heb hier ook niet om gevraagd hoor'. Boos stampte ik weg van Ton en Klaas-Jan.

Mijn persconferentie was al heel het land, Europa en door heel de wereld heen gegaan. Ik had het zelf nog eens bekeken, en misschien was ik een tikkeltje bijdehand en arrogant. Oké, misschien een beetje te erg. Dit zou slecht kunnen uitpakken voor de club. Ik weet wel dat ze publiciteit wilden, maar waarschijnlijk niet deze. Dus besloot ik om eerst maar mijn excuses te maken aan Ton. Hij accepteerde mijn excuses, maar snapte nog steeds niet waarom ik zo moest reageren. Het team was aan het warmlopen en de wissels waren een beetje aan het overschieten. In mijn eentje zat ik in de kleedkamer, na te denken. Misschien had Ibrahim wel gelijk, en ben ik arrogant. Of moet ik in ieder geval de dingen gaan waarderen zoals hij zei. Want ja, ik zie deze baan als een straf, maar zo is het me ook opgegeven. Ik weet wel dat andere mensen een moord zouden plegen voor deze baan, maar ik quote mijn vader weer eens "je moet ontnuchteren want we zijn je verwende gedrag zat. Zie het maar als rehab". En in mijn ogen is rehab een straf. Tenzij je er zelf voor kiest, maar ik kies hier niet zelf voor. Misschien moet Ibrahim Afellay zich maar een keer verplaatsen in míjn schoenen. Ha, hij zou het nog niet eens één dag met mijn ouders uithouden. Dus het is leuk dat mensen mijn werk ook heel graag willen doen, maar ik zit hier niet omdat ik het vrijwillig wil. Als ik hier vrijwillig zat was het een ander verhaal. Dan was ik niet zo ongelukkig, minder arrogant en misschien zelfs wel aardig tegen Ibrahim. Alsof ik het over de duivel had kwam hij de kleedkamer binnen gelopen. Hij zat deze wedstrijd nog op de tribune vanwege zijn enkelblessure. Hij had een zwart leren jasje aan, grijs shirt met V-hals en een donker grijze spijkerbroek. Het stond hem eigenlijk wel goed. Hij begon te rommelen in een tas. 'Wat doe je?' Vroeg hij zonder mij een blik te gunnen. Vooralsnog haalde ik mijn schouders op. 'Nadenken'. 'Over?' Waarom was hij opeens zo geïnteresseerd. 'Onder andere jouw woorden'. Hij begon te lachen, wat ik een beetje raar vind eigenlijk. 'Dat dacht ik al. Je persconferentie ging niet zo goed, huh?' Ik beet mijn kaken op elkaar. 'Bovendien hebben Ton en Klaas-Jan je ook verteld dat ze je arrogant vonden. Viel zeker niet in goede aarde?' Hij ging op de bank tegenover me zitten en keek me grijnzend aan. Ik negeerde zijn woorden en blik. 'Ik vind het oneerlijk dat jij tegen me zegt dat ik deze baan meer moet waarderen'. Vragend keek hij me aan. 'Tegen mij is namelijk gezegd dat ik hierheen moet om te ontnuchteren, minder verwend te gedragen. Ik moest het zien als rehab. Als dat tegen jou gezegd wordt, waardeer jij je baan dan?' Hij was voor een lange tijd stil en ik kon zien dat hij aan het nadenken was. 'Nee waarschijnlijk niet. Maar dan nog hoef je niet zo'n arrogante houding te hebben'. 'Dat is hoe ik ben opgegroeid. Mijn ouders keken amper naar me om. Als mijn haar en kleding maar goed zaten. Het enige wat mijn vader interesseerde was mijn voetbal. Deed ik wel genoeg mijn best? Scoorde ik wel genoeg? Gaf ik wel het uiterste? Toen ik hem vertelde dat ik ging stoppen stoorte zijn wereld in. Nu kon hij zijn vriendjes niet meer vertellen dat ik gewonnen had. Hij begon meteen te bellen naar zijn netwerk, en ik kreeg tientallen hele mooie aanbiedingen van topclubs. Maar ik wilde niet meer voetballen. Ik vond het niet meer leuk, elke dag laten zien dat ik in de basis stond. Want als ik niet in de basis stond moest ik maar 200% gaan geven op de trainingen. Ik heb elke aanbieding afgeslagen maar van mijn vader moest ik beslist in de voetbalwereld blijven. En toen werd ik hier gedropt. Ik wil helemaal niet in de voetbalwereld werken en daarom waardeer ik deze baan niet. Al zouden ze me een miljoen per dag geven, ik wil hier gewoon niet zijn of blijven. Snap je nu waarom ik zo doe en ben?' Ibrahim keek me heel de tijd met dezelfde gezichtsuitdrukking aan, en ik kon niet plaatsen wat het was. Toen er na een tijdje nog niets gezegd werd besloot ik om te gaan. Toen ik langs hem heen liep pakte hij plots mijn hand. 'Wacht'. Hij trok me op de stoel naast zich en hield nog steeds mijn hand vast. 'Ik wist niet de reden waarom je hier zat. Ik dacht dat Huub je had gevraagd en dat je daarom hier was. Ik vind het erg voor je dat je het thuis zo moeilijk hebt'. Ho, wacht even. Hij vindt het eigenlijk erg voor me dat ik het thuis zo moeilijk heb? Hij had mijn hand nog steeds vast en begon langzaam met zijn duim over de rug van mijn hand te wrijven. 'Het is vervelend als je bijna gedwongen wordt om iets te doen wat je niet wilt doen. Het spijt me, als ik een beetje hard tegen je ben geweest'. Een beetje? Wat gebeurd hier? Is hij nou eigenlijk echt zijn excuses aan het maken? Is dit een droom? Ik snap het niet. Dit is raar. Hij heeft nog steeds mijn hand vast, wat nog raarder is. 'Maar misschien moet je ook gewoon proberen wat minder arrogant te doen? Misschien, als je je open stelt, ga je de leuke dingen van deze baan zien. Misschien vind je het wel heel leuk'. Is hij me nou wijze levenslessen aan het geven? 'Misschien'. Mompelde ik. 'Het zou sowieso al iets leuker zijn als er niet heel de tijd iemand commentaar geeft op alles wat je doet en zegt'. Met een opgetrokken wenkbrauw keek hij me aan. 'Ik zal mijn best doen, zolang jij mij geen blauwe ogen meer slaat'. 'Ik zal ook mijn best doen'. Ik moest een glimlach onderdrukken maar het lukte niet, dus liet ik mijn hoofd maar naar beneden kijken. 'Waarom lach je nou?' Vroeg hij ook lachend. 'Niks'. Ik vond mezelf zo grappig dat ik nu hardop moest lachen. 'Zeg nou'. Hij klonk een beetje geïrriteerd maar ik wist dat hij het ook grappig vond. 'Nou ik vraag me af hoe het eruit heeft gezien toen ik die sap in je gezicht gooide en je vervolgens overal begon te slaan en uit te schelden'. Hij grinnikte. 'Dat zag er vast heel... histerisch uit'. Als antwoord knikte ik. 'Ik denk het ook want ik heb Lars en Julian ook nog een paar klappen verkocht toen ze me naar mijn kamer brachten'. We lachten allebei hardop. 'Het was trouwens wel je eigen schuld, want dat van die wekker vond ik echt niet leuk'. Zei ik serieus toen we uitgelachen waren. 'Ja, heb je gelijk in. Volgens mij heb ik daar nog steeds niet mijn excuses voor aangeboden'. Ik schudde mijn hoofd. 'Maar jij hebt nog steeds niet je excuses aangeboden voor het blauwe oog. Ik moest smoesjes verzinnen want mijn vrienden vroegen wat er was gebeurd, en ik ga niet zeggen dat een meisje me in elkaar heeft geslagen'. Ik kon het niet laten om te glimlachen maar daarna boden we allebei onze excuses aan. Misschien is het beter zo, en ging ik inderdaad het werk iets meer waarderen. We werden verstoord door het team dat binnen kwam. Ze gaven ons verschillende vragende blikken maar zeiden verder niets.



IK HEB GISTEREN AVOND SPECIAAL EEN LIVE STREAM OPGEZET VAN FC BARCELONA - MALAGA WANT IBI ZAT OP DE BANK EN RAAD EENS, HIJ HEEFT EINDELIJK NA 1,5 JAAR, 624 DAGEN OM PRECIES TE ZIJN SINDS ZIJN LAATSTE WEDSTRIJD VOOR BARCA, ZIJN RENTREE WEER GEMAAKT. HOE. MOOI. IS. DAT. MIJN FAVO SPELER IS WEER TERUG OP HET VELD JONGENS EN HET ALLERMOOISTE WAS DAT ELKE SPELER VAN BARCA EEN FOTO VAN/MET HEM OP SOCIAL MEDIA ZETTE EN IK WEET NIET OF JULLIE BARTRA/AFELLAY ZAGEN MAAR W A U W. TOO MUCH HOTNESS. HET WAS IN IEDER GEVAL EEN HELE MOOIE VOETBAL ZONDAG IK BEN ZO BLIJ VOOR HEM. EN VOOR MEZELF MET AL DEZE CUTIE FOTOS EN GIFS OP TUMBLR EN TWITTER. LIFE IS GOOD.

Dit was mijn appreciation message. Als jullie me op twitter zouden volgen dan waren jullie gisteren avond helemaal gek geworden want ik was aan het fangurlen till the limit

Reacties (4)

  • nightqueen

    Benieuwd naar meerr!
    En super happy voor Ibi ^^

    7 jaar geleden
  • Efflorescence

    Beseft Olivia wel dat ze al meer van haar levensverhaal aan Ibrahim heeft verteld dan aan wie dan ook daar in het team? Well... dat is mij in ieder geval al opgevallen, dat - dat het geval is. Maaaar. Ik vertrouw Ibrahim en zijn lieve acties nog niet honderd procent. Na wat er de vorige keer is gebeurd, moet ik eerst maar eens zien of hij het echt meent of dat het wederom een of andere zielige act is, you know. Anyway, ik ben erg benieuwd naar 't volgende stuk.

    7 jaar geleden
  • Meile

    Helaas gemist:(
    Rot tentamens:(, heb wel de foto's voorbij zien komen!

    7 jaar geleden
  • Safi

    Ik had het gezien!
    Zo blij als ik was de hele kamer door dansen, natuurlijk met de oogjes gericht op de tv;)
    x

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen