Foto bij × First move

Zarah Brown

Terwijl ik een poging deed om de overvolle kantine rond te kijken, luisterde ik ondertussen met een half oor naar het gefoeter van Aubrey. Blijkbaar waren er vandaag al een heleboel dingen voor haar misgegaan en was haar humeur daardoor nogal gezakt.
‘En dan heb je als kers op de taart ook nog eens een onverwachte overhoring!’ bracht ze gefrustreerd uit, haar hoofd schuddend. Haar lange, donkere haren deinsden hierdoor op en neer en raakten heel af en toe haar vrijwel foutloze gezicht. Ze had een gave huid en prachtige, donkere ogen. Ik voelde me af en toe echt als het lelijke eendje naast haar.
‘Hé, luister je wel!’ Ze gaf een dwingende por in mijn ribben, waardoor ik verschrikt opkeek en vervolgens maar knikte. Het had geen zin om nee te zeggen, want dan zou ze haar hele verhaal opnieuw beginnen en zou ik weeral na een aantal seconden de draad kwijt zijn. Normaal gesproken zou ik echt wel naar haar luisteren, maar vandaag waren mijn gedachten er gewoon niet helemaal bij.
‘O, ik zie het al,’ grijnsde ze vervolgens. Ze knikte subtiel naar achteren en wiebelde met haar wenkbrauwen. ‘Je zat natuurlijk met je gedachten weer bij Adam.’
Ik fronste mijn wenkbrauwen, keek langs haar heen en voelde mijn hart een slag missen toen mijn blik die van Adam kruisen. Eerlijk gezegd had ik hem nog niet eens opgemerkt, maar nu ik hem daar zo zag zitten, voelde ik me ineens weer een verliefd kuiken.
Mijn maag kneep enthousiast samen toen hij naar me knipoogde en met wangen als tomaten draaide ik me weer naar Aubrey. Ik was zo slecht in dat soort dingen. Daarbij was ik er niet altijd blij mee dat ik nu juist verliefd moest zijn geworden op Adam. Hij was namelijk zo’n beetje de populairste, knapste en charmantste jongen van de school. Allemaal pluspunten, zou je denken, maar niets was minder waar. Ik wist dat hij er het ene na het andere vriendinnetje op na hield en ik wist eigenlijk niet of ik wel zo wilde eindigen.
Ik zuchtte even en keek verward op toen Aubrey ineens verdwenen was. Zodra ik haar vanaf een afstandje naar me zag gebaren, voelde ik mijn hart opgelucht een slag overslaan en met grote passen beende ik naar haar toe.
‘Ik heb toch nog een plekje kunnen vinden,’ grijnsde ze tevreden, terwijl ze naar een tafel wees waar precies twee stoelen bij stonden. Ik glimlachte naar haar en nam plaats op een van de twee stoelen. Na al die jaren hier op school was ik nog steeds niet helemaal gewend aan het harde plastic.
‘O, alsof deze dag niet nog erger kon,’ kreunde Aubrey ineens, waardoor ik verward opkeek en mijn wenkbrauwen optrok.
‘Paul Lahote zit daar,’ verduidelijkte ze vervolgens met een vies gezicht. Ze gaf een knikje naar de tafel een paar meter bij ons vandaan en trok haar neus op. ‘Ik had eigenlijk gehoopt dat ik van mijn lunch zou kunnen genieten zonder dat ik naar zijn hoofd zou moeten kijken.’
Ik volgde haar blik en bekeek de enorme groep die rond de tafel zat. Waarom wist ik eigenlijk niet precies, maar iedereen leek ontzag te hebben voor het groepje. Misschien waren het hun uitstralingen en toch misschien hun gedrag.. Ik wist het niet.
Vervolgens liet ik mijn blik naar Paul Lahote glijden. Hij zat nonchalant onderuitgezakt op zijn stoel en keek toevallig ook onze kant op. Ik kon niet ontkennen dat hij best een leuke jongen was om te zien: hij was lang, gespierd en had zo'n beetje de mooiste kaaklijn die ik ooit gezien had. Zijn ogen waren zo donkerbruin dat het soms leek alsof ze zijn omgeving konden hypnotiseren en zijn lach.. Ja, wat viel daar eigenlijk over te zeggen?
Niet dat het technisch gezien wat uitmaakte, want hij was nu eenmaal Paul Lahote en dat was blijkbaar, als ik Aubrey mocht geloven, onoverkomelijk.
Ik slaakte een zucht en wendde vervolgens onverschillig mijn blik weer af. Eigenlijk maakte het helemaal niet zoveel uit hoe Paul eruit zag, want er was al iemand die nog veel meer mijn aandacht wist te trekken en dat probleem was eigenlijk al groot genoeg zonder Paul erbij.
Snel wendde ik mijn blik af toen ik mijn gedachtes weer wist te verdrijven en ik opmerkte dat Paul nog altijd naar me keek. Ietwat ongemakkelijk schraapte ik mijn keel en haalde een keer onverschillig mijn schouders op toen Aubrey sceptisch haar blik over mijn gezicht liet glijden.

Reacties (4)

  • xEloquence

    Paul! paul! paul! paul! paul! Ik hou van paul hehe.
    Snelverdeeeeeer(flower)

    7 jaar geleden
  • Kieran

    Geweldig geschreven! Ik vind het nu al heel leuk. (: Ga je snel verder? X

    7 jaar geleden
  • Maheegan

    Ik mag die Aubrey wel:Y)

    7 jaar geleden
  • Bloodstreams

    Paul(H)

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen