Foto bij Lost 1

Jennifer Ruiters

Met een rugzak, koffer en een handtas sta ik op de stoep van onze voordeur. Ik ben blij even weg te zijn van thuis. Van mijn ouders die over bezorgt zijn over school en weet ik nog allenmaal meer. Van mijn oma die niks, maar dan ook niks begreep en je dus alles 20 keer moest uitleggen en je stopte bij het moment dat je geen stem meer over had. Bij mijn broertje weg die mij alleen maar afkraakte om wie ik was. Vraag me niet waarom. Volgens mij denkt hij dat het bij broer en zussen hoort maar geloof me, er zijn genoeg zussen en broertjes die 'normaal' met elkaar om gaan. Nou zo relatie hadden wij totaal niet. Mijn vriendin Madelief daarin tegen wel. Integendeel, haar zus- die overigens 2 jaar ouder was dan haar en Anne heette- en zij hadden z'n beste vriendinnen relatie. Je kon er zo jaloers zijn als je kon -wat ik meestal was- ze bleven altijd bij elkaar. Nu ook. Madelief en ik droomde al sinds de eerste klas om samen op vakantie te gaan. Maar ja, dan krijg je mijn ouders in beeld. Vergeet het maar, tot mijn 19 mocht ik nergens 'alleen' heen. En ja, er zijn genoeg ruzies voorbij gevlogen. Ik ben zelfs tijdelijk uit huis geschopt, wat weer een ander verhaal was. Achter mij hoor ik mijn moeder huilen. Onee, plzz. "Lieverd, je weet het he? Geen gekke dingen doen." Snuift ze tussen haar tranen door. Ik zucht zachtjes. Dit heeft ze -ja ik hou dit soort dingen bij, nu weet je waarschijnlijk al meteen wat voor meisje ik ben- wel 102 keer gezegd binnen 2 dagen. Ik weet niet of het aan mij ligt maar ik vind dat verschrikkelijk veel. "Ja mam." Mompel ik door mijn lippen. "Ik ga je zo missen." Gaat mijn moeder jankend verder. Waar blijf Madelief nou met Anne? Even is mijn moeder stil. Ik weet precies wat ze wilt. Ze wilt dat ik het ook zeg. Ze wil dat ik zeg dat ik haar enorm ga missen, ze wil dat ik op mijn knieën ga en smeek of ik toch thuis mag blijven. Maar ik doe het niet, nee, integendeel ik ga haar alles behalve missen. Ik weet het wel, het blijf je moeder, maar deze niet, nee. Niemand zal mij ooit begrijpen, ook al zeg je van wel. Iedereen denkt altijd dat het niet erg is om een bezorgen moeder te hebben. 'Beter dan een strenge' zegt Madelief dan altijd. Maar die van mij is streng, zo erg ken je, je eigen moeder niet eens. Ik ben nog nooit verder geweest dan mijn eigen school, mijn moeder is bang voor wat daar achter ligt. Ik weet het wel, straten, straten vol auto's, huizen, mensen, kinderen. Ik ben nog nooit later thuis geweest dan 5 uur, Mijn moeder was bang voor iedereen die er rond die tijd was. 'jongelui' zei ze dan altijd. En ik, ik had het lef niet om verder te gaan, later thuis te komen, niet te eten als ik geen honger was, niet eens een onvoldoende te halen voor een toets. Nee, ik ben een enorme sukkel, watje, iemand die nooit, maar dan ook nooit een fout heeft gemaakt. Wat ik nog het ergste vind is, mijn moeder hypnoseert me. Bij alles wat ik doe ben ik bang. Het is mij vanaf kind af aan ingewreven dat dit niet mag en dat niet kan. Ik durf niet eens dingen te doen waar mijn moeder nooit achter zou komen. "Heb je zeker alles bij je?" Verstoort mijn moeder mijn gedachte. "Jaha." Zucht ik. "Doe eens aardiger tegen je moeder." Hoor ik achter me. Ja hoor, heb je mijn vader. Die doet niks, alleen als hij mijn moeder daar een plezier mee doet. Veder is hij een enorme luilak. "Waar blijft je vriendin nou? Ze is ook altijd te laat!" Hoor ik mijn moeder achter mij roepen. Mijn moeder had alles tegen Madelief, vraag mij niet waarom. 'Ze was te ruig' of te 'gevaarlijk'. Dat was het enige waar ik me tegen verzette. Ik had al niet zo veel vriendinnen en dus mag ze niet mijn enige weg halen.

Ineens zag ik een soort hippie bus aankomen rijden met graffiti, versieren en weet ik nog meer. Dat was de auto van Anne, iedereen herkende hem altijd van meters afstand, dit busje kon je nauwelijks missen. Met mijn knal oranje koffer lief ik ons huispaadje af. ik pleurde de rugzak en koffer achterin, zweide snel naar mijn moeder en stapte vervolgens achterin op de oude banken. "Welkom Jen in mijn Lief." Zei Anne vrolijk waarnaar ik een glimlach toverde. Hier voelde ik mij tenminste wel thuis. Ze noemde haar bus lief vanwege Madelief. Maar aangezien ze haar naam haatte mocht deze bus geen Madelief heette, vandaar lief. Vraag mij ook niet waarom je een auto een naam zou geven maar het was wel typisch iets voor Anne. Mijn moeder stond wild met haar arme te zweien voor aandacht maar ik probeerde het zo veel mogelijk te negeren. "Wat een moeder zeg." Hoor ik Anne zachtjes fluisteren. Madelief maakt een instemmend geluidje. Boven aan het raam komt mijn broertje Luke te voorschijn. "Dat er iets met je mag gebeuren!" Schreeuwt die zo hard mogelijk voordat we wegrijden en een nummer de auto vult. Rot kind.

na een tijdje komen we aan bij een tankstation. "Wie moet er naar de wc?" Vraagt Madelief vrolijk. Knippert open ik mijn ogen. Als ik omhoog kom voel ik mijn wang pijn doen, vast verkeerd gelegen. Hoe kunnen hun nog zo opgewekt zijn? Hoelang rijden we wel niet? "He, he, eindelijk wakker slaapkop? Je hebt een uur geslapen, zolang je vanavond maar wel met ons kan uitgaan he?" Ineens staat Madelief springend voor de autodeur. Voordat ik het weet word ik aan mijn arm getrokken naar buiten toe. Aangezien ik nog mijn gordel vast heb blijf ik haken maar struikel ik half de deur uit. "Doe jij een gordel om?" Hoor ik Madelief oprecht verbaast vragen. Ik rol onopgemerkt met mijn ogen. Natuurlijk heb ik dat. "Jij bent echt een gek kind wist je dat?" Ratelt ze vrolijk verder. Ik maak een 'o' geluidje en klik mijn gordel los. Net als ik buiten de deur sta en die heb dichtgeslagen pakt Madelief me bij de hand en rent op een gebouw af.

Madelief loopt direct naar de wc toe alsof ze hier al jaren komt en blijft staan voor een poortje waar je dan geld in moet gooien staan. "O fuck, geld vergeten." Hoor ik haar mompelen. Voordat ik nog kan zeggen dat ik wel terug ren is ze al onder het kinderpoortje gekropen. "Ma, wat doe je?" Vraag ik verbaast. Ik hoor haar zachtjes zuchten en zie hoe ze met haar ogen rolt. "Kom nou maar scheitert, hoe vaak heb je in je leven nou iets niet goeds gedaan? En moet je zien wat we doen, o o, we betalen niet voor de wc. Kom nou maar gewoon." De toon waarmee ze praat bevalt me niet helemaal maar dat ben ik inmiddels gewent. Een toon die zegt alsof ik gek ben, wat ze waarschijnlijk niet eens fout heeft. Maar altijd alles wat ze zegt op dat toontje is zo waar. Hinderlijk soms gewoon. "Kom nou!" Zegt Madelief ongeduldig. Snel buk ik en loop ik onder het poortje door. "Zie je, zo moeilijk is het niet." Zegt Madelief en met die woorden loopt ze de meisjes-wc in.

Na tien minuten zitten we met een broodje weer de bus in. Madelief is ondertussen naast me op de bank gekropen en heeft haar voeten op de middelste zit plek gewurgd. "Mijn plan is.." Praat Anne waarnaar ze even rust neemt om haar hap door te slikken. "Om nu gewoon door te rijden. Als we honger hebben dan zit er genoeg eten in de tas voor Madelief." Madelief en ik knikken instemmend en het geluid van de moter vult onze oren weer.

"Spanje here we come!"



En wat vinden jullie van het eerste echte hoofdstuk?
De spanning begint pas in Spanje, maar ik hoop dat jullie hier al een beetje begrijpen wie Jennifer is en wat haar dagelijks leven is:)
Wat vinden jullie van haar gezin? De moeder? Vader? Broertje?
En hierna komt het pov van Harry <3

Reacties (1)

  • SocialCxsualty

    Ooooh een vriendin van me heet ook Madelief:)
    Haar gezin is een beetje vreemd vind ik ;D

    Snel verder xx

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen