Foto bij 001 - Cassie Dashnell

Hey, dit is het eerste hoofdstuk:) Ik weet dat ik zei dat ik later pas zou beginnen, maar ik wilde jullie even wat meer geven:) dusss, hoe vinden jullie het?

'CASSIE!'
De drie mensen op mijn computerscherm schreeuwen zo hard dat ik mijn volume lager moet zetten. Lachend zwaai ik.
'Hey guys,' grijns ik.
'And girl,' zegt Mia quasi-verontwaardigd.
'Nah. I'm keeping to hey guys.' Haar gezicht vertrekt, en ik lach. 'I'm joking, you idiot. It's good to see you.'
Mia gaat verzitten, en het skype-beeld trilt. Mijn drie beste vrienden zitten in haar kamer in Middlewich, een dorp van ongeveer 4 huizen (oke dat is overdreven) in de buurt van Manchester. Het lijkt op dit moment zo ver weg van Utrecht.
'We miss you,' roept Noah. 'It's boring without you.'
'I know,' zucht ik. Door de scheiding van mijn ouders woon ik al jaren in Nederland, maar ik ga nog steeds elke vakantie naar mijn vader in Engeland. En de zomervakantie is net afgelopen. 'I had forgotten how boring Holland was.'
'How's school?' vraagt Isaac. Altijd geïnteresseerd.
Ik draai mijn computer zo dat ze de enorme stapel boeken op mijn bureau kunnen zien. 'I think that says it all,' zeg ik beteuterd.
'Aww, poor you,' lacht Noah.
'Not funny, No. I've already got loads of homework.' Ik draai mijn computer weer terug. 'I had to write a freaking four page long essay yesterday. It's the fucking first week of school,' scheld ik. Ik weet dat het heel erg meevalt, maar ik vind het altijd leuk om te overdrijven.
'That's nothing. We have two test next week. It's horrible,' zucht Mia. Zij en Noah hebben echt een bloedhekel aan alles school-related. Isaac is heel slim en heeft er dus nooit zo veel last van, maar hij is ook niet de grootste fan van school. Vooral hun school. Ik begrijp echt niet waarom ze die school hebben gekozen.
'Cassie, het eten is klaar!' roept mijn moeder van beneden.
'What did she say?' vroeg Isaac. Geen een van mijn vrienden kan Nederlands, maar dat verwacht ik ook niet van ze. Ze zijn niet tweetalig opgevoed, zoals ik.
'Dinner's ready. Gotta go, guys,' zucht ik. Ik mis ze nu al. Alleen al het feit dat ik al drie jaar in Nederland woon en dat we nog steeds beste vrienden zijn, maakt al duidelijk dat we echt de beste band ooit hebben. Ik heb ook hele lieve vrienden in Nederland, maar zij zijn toch anders. Ze zijn naast mijn vader de enige verbinding met mijn geboorteland.
'Bye, Cass,' zegt Noah, en Mia en Isaac zwaaien. Ik klik op het rode knopje en sluit skype af. Dan donder ik de trap af en ga alvast aan tafel zitten, terwijl mijn moeder de laatste pan de woonkamer in draagt.
Mijn moeder schuift aan en schept op. 'En, hoe gaat het met ze?'
'Goed.' Ik voel me altijd een beetje down als ik afscheid van mijn vrienden heb genomen, en dus ben ik ook nu niet heel spraakzaam.
We eten (ik schuif mijn eten meer naar binnen) en dan ren ik de trap weer op, maar ze zijn al offline. Met een zwaar gevoel laat ik me op mijn bed vallen. Morgen weer een nieuwe dag.



Begin is altijd slecht toch? Don't worry, Harry komt er snel in:) En het is een beetje kort, maar ze worden wel langer. Dit is een beetje inleidend spulxD

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen