Foto bij 1 || Aangepast

OST: Thousand Foot Krutch - War of Change

Wait, it's just about to break, its more than I can take,
Everything's about to change,
I feel it in my veins, its not going away,
Everything's about to change.

Ik liep rustig langs de rivieroever. Mijn tas hing over mijn schouder en de wind blies mijn nu loshangende haar zachtjes opzij. Het was een frisse bries. Eenmaal onder de brug ging ik naast het water zitten. Ik trok mijn schoenen en sokken uit en hing mijn voeten in het water. Ik hoefde niet bang te zijn dat iets van mijn kleding nat zou worden aangezien ik mijn schooluniform nog aan had. Ik pakte mijn boek uit mijn tas en begon te lezen. Ik had hier afgesproken met iemand die me wilde spreken, een oud klasgenoot om precies te zijn.
'Lillian.' ik keek op naar de oud klasgenoot van me. Jude Sharp. Jude had light bruin, gevlochten haar dat in een staart was gebonden en droeg een blauwe sportbril over zijn ogen. Hij was gekleed in een trainingspak van Raimon Jr. High met zijn rode cape over zijn schouders.
“Jude.” zei ik en legde mijn boek aan de kant zodat ik kon opstaan zonder in het water te vallen.
“Lillian, Hoe gaat het.”
Ik gaf hem een glimlach. “Stukken beter nu Dark weg is op Royal, De hele school staat achter je in de finale.” Jude zat eerst net als mij op Royal Academie, maar na een aantal gebeurtenissen is hij aan Raimon gaan studeren. De school was op het punt om de finale van het Football Frontier te spelen tegen Zeus Jr. High.
“Goed om te horen.”
Ik besloot het onderwerp te veranderen. “Hoe gaat het nu op Raimon?” Hij keek even achterom naar het team waarvan er een aantal aan kwamen lopen.
“We zijn druk bezig met trainen, aangezien we Zeus willen verslaan. We moeten ervoor zorgen dat we in topconditie zijn.” Zei hij terwijl zijn teamgenoten ons hadden bereikt.
“Hey Jude! wie is dit?” Een van de jongens keek me aan en kwam in mijn aura waardoor ik iets naar achter leunde. Zijn hele lichaamshouding straalde enthousiasme uit.
“Lillian.” Stelde ik me voor terwijl ik een stap naar achter zette, compleet oncomfortabel.
“Dit zijn een aantal jongens van mijn team. Mark, Axel, Kevin en Nathan.” Jude ging de jongens een voor een af. Ook al wist ik wie - wie was. Mark was de aanvoerder van het team, hij was de kleinzoon van Voetballer David Evans. Hij had bruin haar en donkerbruine, bijna zwarte ogen die bijna altijd wel enthousiast keken. Om zijn hoofd zat de karakteristieke oranje hoofdband. Axel was bij mij ook bekend. Met platinablonde haar en donkere ogen. Hij was eerst een aanvaller op Kirkwood maar is daarna Raimon gaan helpen.
Kevin keek me wantrouwend aan. Hij is sinds het begin aanvaller geweest voor het Raimon team. Hij had heel kort roze haar en ook donkere ogen.
Nathan was een verdediger die zich meestal meer met het middenveld bemoeide, Hij was snel en lenig, gezien zijn verleden in de atletiek. Zijn lange lichtblauwe haar was in een staart gebonden en zijn pony viel over zijn linker lichtbruine oog.
Ik keek iedereen even aan en richtte me toen weer op Jude. “Waarover wilde je me trouwens spreken?”
De jongen gaf me een knikje.
“Als het niet te veel gevraagd is zou je bij David en Joseph kunnen kijken voor me? Ik had beloofd om langs te gaan maar heb geen tijd meer.” Zijn blik was spijtig achter zijn bril en iedereen keek hem aan.
Ik knikte met een kleine glimlach “Natuurlijk. Moet ik nog iets doorgeven?” Vroeg ik. De meeste gaven me een rare blik. Ik snapte het wel, volgens de meeste mensen kwam ik koud over.
“Voornamelijk dat het me spijt dat ik niet kan komen.” Zijn stem was teleurgesteld en ik gaf een knikje terwijl ik de boodschap mentaal opsloeg. Mijn glimlach verdween weer en ik droogde snel mijn benen en voeten af met het jasje van mijn uniform voordat ik mijn sokken en schoenen aantrok.
“Ik ga morgen sowieso naar het ziekenhuis toe.” Legde ik uit. “Ik weet dat ik had beloofd naar het stadium te komen maar ik heb niets met die drukte en opwinding.”
“Had ik al wel verwacht.” In alle eerlijkheid was dat niet de enige reden. Ik was steeds meer afstand gaan nemen van de sport.
Mijn blik viel op mijn horloge.
“Oh Crap, ik moet gaan.” Ik pakte snel mijn tas van de grond.
“Succes met de finale jongens, en doe de groeten aan je zusje!” Met deze woorden rende ik snel weg, op weg naar wat ik thuis moest noemen.

Die avond lag ik al snel op bed, mijn “ouders” waren niet thuisgekomen en veel eten hadden we niet in huis. Ik staarde naar mijn plafond, geïnteresseerder in mijn plafondventilator dan dat ik zou moeten zijn.
In mijn handen was een oude foto, hij was ongeveer acht jaar geleden genomen, toen ik net zeven was. De foto was van mij en mijn broertje op onze verjaardag. Hij was enthousiast in de foto een spelletje aan het spelen met Isa en Dylan terwijl ik tegen de bank aan zat met een klein boek voor mijn neus. Kim zat naast me mee te lezen.
Ik sloot mijn ogen met een zucht. Ik wist niet hoe het nu met ze was, het deed pijn om niet bij hen te zijn. Weggaan was de grootste fout van mijn leven, maar ik kon er nu niets meer aan doen. Ik voelde de tranen in mijn ogen en stond op, pakte een voetbal en liep naar de tuin.
Ik legde de voetbal neer in het midden van de lege tuin en ging zo staan dat ik met mijn gezicht naar een ijzeren plaat stond.
Met gesloten ogen focuste ik al mijn energie op de bal, ik hoefde nu niet te zien wat er gebeurde. Ik kon alles voelen.
Terwijl ik de bal wegschoot fluisterde ik de naam van het schot.
“Dark Heart.”
De bal vloog weg, en ik voelde niets meer.

Reacties (1)

  • Luckey

    leuk verhaal!!
    abo
    snel verder please

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen