Foto bij Darkness 12.

There are some things you can't share without ending up liking each other, and knocking out a twelve-foot mountain troll is one of them.
- J.K. Rowling, Harry Potter and the Sorcerer's Stone

Nieuwsgierig trippelt Aya naar de enorme gedaante die ze gevloerd heeft. Ze buigt zich over zijn gezicht heen. Hij heeft lange wenkbrauwen en een vreemde baard, besluit ze. Als hij met zijn ogen knippert, springt de halfelf geschrokken naar achteren.
Ze zoekt steun en bescherming aan een tafelpoot, omdat ze vreest dat ze hem, nu hij er op voorbereid is, hem geen tweede keer kan tegenhouden. Een enorme hand grijpt naar haar lichaam.
'Beorn! We verwachtten je al.' De vingers stoppen enkele duimen voor Aya's gezicht, en worden dan aarzelend teruggetrokken. 'Gandalf. Jij hier.'
Aya voelt zich gerustgesteld door de aanwezigheid van de tovenaar, en piept met haar hoofd langs de rand van de tafel. Beorn heeft de beweging onmiddellijk in de gaten en tilt het meisje op alsof ze een pluisje is.
'Wat is dit, Gandalf? Ik geloof dat ze me tegen de grond geslagen heeft, en toch is ze nog kleiner dan een doorsnee elf.' Hij schudt Aya heen en weer, en de halfelf maakt een verontwaardigd geluid. 'Zet me neer!' Aya probeert zich los te trekken, maar dat mislukt jammerlijk. Gandalf grinnikt: 'Neem geen aanstoot aan haar gebrek aan manieren, Beorn. Ze is een deel van mijn gezelschap. Je hebt vast wel eens van haar gehoord, ze heet Aya-'
'Faënonighean, Gandalf?' bast een stem uit de schaduwen, 'En wanneer was je van plan mij daarvan op de hoogte te brengen?' Beorns vingers verliezen hun grijpkracht en Aya dondert als een steen op de grond als Thorin in het maanlicht stapt.
'Een dwerg? In mijn huis?'
Zodra Aya aanvoelt dat Thorins toorn op haar gericht is, hoopt ze bijna dat deze reus Beorn hem buiten gooit voor Thorin haar iets aandoet. 'Het zou een eer zijn als een nazaat van Durin zich onder mijn dak bevindt.' Hoewel Beorn niet helemaal overtuigd lijkt van zijn eigen woorden, voelt Aya zich slap worden van angst.
Thorin besteed geen moment aandacht aan de huidveranderaar. Hij bekijkt de halfelf alsof ze een uitzonderlijk lelijke en gemene ork is. 'Gandalf! Bij Durin, je wist dit al van bij het begin, niet? Aya Faënonighean is gek. Ze heeft iemand van haar eigen volk vermoord, met haar blote handen, bijna voordat ze kon lopen!'
Gandalf schuift naar voren, zodat hij de halfelf aan Thorins zicht onttrekt.
'Onthoud wat ik je heb gezegd, Thorin Oakenshield. Zeg geen domme dingen, nu, in het midden van de nacht. Ga slapen, het daglicht zal een nieuw licht op deze kwestie werpen.'
Thorin stapt naar voren, Aya voelt hoe de toenemende woede als kronkelende mistflarden de hele ruimte in beslag neemt. Ze vraagt zich af of Gandalf het niet kan voelen, aangezien deze hier uitzonderlijk kalm onder blijft.
'Gandalf. Dit... wezen kent geen zelfbeheersing. Het is tegennatuurlijk. Het doodt ons in onze slaap, in plaats van ons te beschermen.' Zijn stem is vervult met zo'n haat, dat Aya zich helemaal misselijk voelt worden.
'Thorin, jij dwaas!' Gandalf stampt met zijn staf op de grond, en de dwergenkoning wankelt achteruit. Aya zet een voorzichtige stap opzij, zodat ze kan zien hoe de dwerg zijn aandacht verlegt op de tovenaar.
'Dit is een van je meest vreselijk ideeën, Gandalf. Ik heb geen idee wat je ermee wenst te bereiken. Ik ben hier niet me akkoord, dat zal je wel nog merken.' Gandalf lijkt een zwarte aura uit te stralen als hij een stap naar voren zet. Zo krijgt Thorin Aya Faënonighean weer in het oog. 'Jij. Als ik ook maar merk dat je een vinger naar mijn neven, of ook maar één ander lid van mijn groep uitsteekt, zal je een vinger minder hebben. Begrepen?'
Aya, die zich normaal gezien wel kan redden uit deze situaties, kan geen woord uitbrengen. Zijn woorden komen aan alsof hij zijn bijl over haar gezicht heeft gehaald. Haar onderlip trilt. Het is alsof ze de Duisternis door deze ruimte kan zien kronkelen. Hij steekt zijn tentakels naar haar uit en-
'Thorin! Dit is genoeg!'
Gandalf draait zich om met wapperende mantel en legt zijn hand op Aya's schouder. Ze knippert met haar ogen, de Duisternis is plots verdwenen. Haar opluchting is zo groot dat ze zich helemaal week voelt. Gandalf leidt haar weg van de dwergen, van de dwerg. 'Jij kan ook wel wat rust gebruiken, Aya', hij klinkt zo bemoedigend en vaderlijk, iets wat Aya nooit gekend heeft, dat ze niet veel later voelt hoe de tranen over haar wang rollen.
'Beorn, zou jij deze avond een oogje op haar willen houden? Vanavond kan ik niet voor haar bescherming instaan.'
Beorn volgt haar, en helpt haar op een hoge balk klimmen. Als hij wegloopt, trekt Aya haar knieën op en leunt er met haar voorhoofd tegen. 'Hier.' Voor haar houdt Beorns reusachtige hand een lap stof vast. Ze neemt het voorzichtig aan. 'Bedankt.' Ze haat het hoe iel en zwak haar stem klinkt.
Als ze het begrip in de ogen van de huidveranderaar ziet, voelt ze een dankbare rilling over haar rug lopen.
'Het spijt me dat ik je zo hard geslagen heb. Het was niet echt mijn bedoeling was om je bewusteloos slaan.'
Beorn grinnikt, wat klinkt als een grom en ploft met een daverende dreun onder Aya's balk neer op de grond.
'Verontschuldig je nooit voor een geschenk dat je van de Valar heb gekregen, elfenmeisje. Gebruik het in je voordeel.'
Als de Valar, die gelijk staan aan Licht, haar uitverkoren zouden hebben en haar daarom deze gave hebben geschonken, waarom wil de Duisternis haar dan hebben?

Reacties (2)

  • LynnBlack

    awh Aya huilt hoe erg is dat wel niet! Thorin you badass!

    5 jaar geleden
  • DeroGoi

    Zo Thorin, dat is niet erg lief van je xo gelukkig is Beorn dat wel wat ^^ snel verder! x

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen