Foto bij  Chapter 43

Veel leesplezier! Misschien dat jullie vanavond na paardrijden nog een stukje krijgen:)

'Ik kan het nog altijd niet!' Geïrriteerd smijt ik de steen het bos in. Mathiël zucht.
'Je strest te veel,' zegt hij rustig. Ik mompel hem wat verwensingen toe ik het Khuzdûl.
'Natuurlijk stres ik,' ga ik er op in. 'Mijn vrienden en familie zijn met elkaar in gevecht, en in plaats van ze te helpen zit ik me te concentreren op een steen. We rijden niet eens verder, terwijl we toch al zo weinig tijd hebben.' Ik schud moedeloos mijn hoofd.
Mathiël had een pauze ingelast. Het is nu in de middag en de zon staat aan de hemel, fel schijnend met zijn stralen op mijn ontblote huid. Ik zweet ook erg. En het lijkt ook nog eens alsof het erger wordt naar mate we doorrijden. Dit klopt natuurlijk ook, aangezien we richting het zuiden rijden en het in het zuiden altijd warmer is. Mathiël had besloten dat dit een goed moment was voor mij om te oefenen met het concentreren van mijn gedachten.
'Ik wil iets anders proberen.' Zijn stem doet me opschrikken. 'Denk aan je moeder.'
Ik frons. 'Wat?'
'Ik wil dat je, je cocentreerd op hoe je jouw moeder gekend hebt. Misschien dat zij je wel kan helpen.' De laatste paar woorden versta ik nog net. Ik knik, en sluit mijn ogen. 'Denk aan de goede momenten!' zegt Mathiël nog dringend.
Ik heb zo veel herinneringen aan mijn moeder. Ik zoek voor deze opdracht bewust de vrolijkere uit. Hoe mijn moeder me leerde koken. Dat we samen op jacht gingen. Haar warme armen om me heen, de geur van haar huid. Ik voel hoe de tranen in mijn ogen opwellen.
'Denk nu aan de slechte momenten.' Mathiël klinkt alsof hij heel ver weg staat. Alsof er muren tussen ons inzitten. Ik doe wat hij zegt.
Ik zie hoe mijn moeder ruzie heeft met mijn vader. Hoe ze tegen elkaar schreeuwen. Ik zie hoe ze Mirkwood binnen komt rijden met een orkpijl door haar arm. Hoe ze keer op keer haar leven op het spel zette, zonder ook maar te denken hoe het voor Legolas en mij zou zijn als ze zou sterven.
Ik ben precies zoals mijn moeder.
Nu ik me dit besef, vliegen mijn ogen open. Ik heb mijn moeders dood nooit een plekje kunnen geven. Dat is wat me al de tijd in de weg heeft gestaan.
Ik wil iets tegen Mathiël zeggen, als ik zie dat ik in het niets zit. Overal om me is het een bepaalde kleur grijs. En dan zie ik er bewegingen in.
Verschillende mensen uit zowel het verleden als uit de toekomst rennen voorbij. Sommigen lachen, anderen vechten.
Een bepaald meisje trekt mijn aandacht. Ze lacht uitgelaten, maar de lach bereikt haar ogen niet. Ik focus me op haar, en langzaam verdwijnen alle andere herinneringen naar de achtergrond. Alleen het meisje blijft scherp.
Ik zie hoe ze opgroeid. Ze lacht nog altijd, maar deze lach blijft nep.
Ik ben het meisje.
Ik heb al mijn verdriet over mijn moeder zo lang opgekropt, dat ik haar na ben gaan doen. Ik was niet ik, maar ik was haar. Dat moet ik los laten, of het gaat mijn dood worden. En dat wist mijn moeder.
'Ik draag dit op aan mijn vlam van het woud. Maak niet dezelfde fouten die ik gemaakt heb.' Zachtjes zeg ik de woorden hardop, die ook onderaan mijn moeders brief in Erebor stonden.
En dan wordt alles zwart.

Ik word wakker door het geluid van regen dat op een dak klettert. Langzaam open ik mijn ogen. Ik moet meerdere maken knipperen, voordat ik alles kan onderscheiden. Ik lig op een bed in een kleine kamer. Aan de andere kant van de kamer staat een stoel, waar Mathiël een boek op zit te lezen. Ik kuch even en hij kijkt op.
'Je bent wakker,' zegt hij vriendelijk. Zijn ogen twinkelen. 'We zijn in een herberg, in een nederzetting bij het punt waar de twee rivieren samen komen.'
Ik frons. 'Hoe ben ik hier terecht gekomen?' De laatste keer dat ik nog wakker was hadden we nog zeker een halve dag te reizen tot dit punt.
'Ik heb je op je paard getild en ben doorgereden. Toen ik eenmaal hier was heb ik een kamer voor één persoon gehuurd, en je daarna stiekem meegesmokkelt.' Hij zucht. 'Daarom is er ook maar een bed.'
Ik glimlach. 'Dankjewel.'
Mathiël knikt. 'Geen dank.' Hij pakt een kaars die naast hem op de grond staat, en zet deze voor mijn neus neer. 'Oefenen jij,' zegt hij plagend.
Ik ga er goed voor zitten en concentreer me op het vlammetje alleen. Het valt me meteen op dat het veel makkelijker gaat dan eerst. Eigenlijk zit ik in het algemeen veel beter in mijn vel nu ik mijn moeders dood geaccepteerd heb en ik weer mezelf ben. Ik voel me herboren.
Ik hoor een zachte plop, en ineens zie ik voor me wat er allemaal met deze kaars is gebeurd. Ik zeg het allemaal hardop.
'De kaars komt van de Iron Hills, en is hier achtergelaten door een handelaar die op doorreis was. Hij heeft altijd in deze kamer gestaan. Jij hebt hem net vij minuten en drie seconden geleden opnieuw aangestoken, nadat het door een briesje uit is gegaan. Dit briesje kwam door een van de vele kieren heen die huer in de muren zitten.' Ik stop met praten. Mathiël begint te applaudisseren.
'Goed zo,' lacht hij. 'Het is goed dat ik je, je liet verdiepen in je moeder. Je had haar dood nooit verwerkt en daardoor was je niet volledig jezelf.' Hij schudt met zijn hoofd. 'En dat hield je al de tijd tegen.'
Ik glimlach naar hem. 'Bedankt. Zonder jou had ik er nog altijd mee gezeten.'
Hij haalt zijn schouders op. 'Daar zijn we familie voor.'
Ik slik.'Jij hebt in deze week meer voor mij gedaan dan mijn vader in mijn hele leven. Je hebt me gered van de dood, me geholpen en je geeft om me.'
Mathiël kijkt me begrijpend aan. 'Heb je lekker geslapen?' vraagt hij dan. Ik knik, niet wetend waar hij heen wil gaan.
'Mooi,' zegt hij, terwijl hij gaat staan. 'Ik ga de paarden alvast zadelen. Zorg dat je niet opvalt als je naar beneden komt.' Hij loopt naar de deur toe.
'Mathiël!' roep ik hem na. Hij kijkt om in de deuropening. 'Waar gaan we heen?'
Hij trekt een gezicht. 'Wat denk je? We gaan zo snel mogelijk die ring halen zodat jij je vrienden in Erebor kan helpen!'

Reacties (4)

  • Frerin

    spanndend snel veder! ik weet niet maar ik zou een pov van thorin wel leuk vinden weeten hoe verdrietig hij is enzo
    super snel veder!

    5 jaar geleden
  • Gisborne

    Snel verder! <3333333333

    5 jaar geleden
  • Lermanator

    Goooooooooo Thorin moet weten dat ze nog leeft, dus snel vindt de ring!

    5 jaar geleden
  • Vibes

    Oeehhhh awesome!!!
    Snel verder (h)

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen