Foto bij [40] What?! I'm the little sister of one of those gays?! Please kill me...

Vlug dit deel erop en dan moet ik maar eens beginnen aan het binas-verslag o_O

Bedankt voor jullie reacties <3


“Nee, we zijn sowieso vanochtend teruggekomen. Nu hoef je je dus ook niet speciaal te voelen. Want voor jou heb ik tegenwoordig echt niks meer over!”
“Wat ben jij een ongevoelige piemel! Wacht maar tot Megan hiervan hoort.”
“Oh, die heeft al genoeg over jou gehoord!” We kijken elkaar vijandig aan.

“ANOUK!” Vrolijk komt Myrthe op me afgestormd. Georg duwt ze ruw aan de kant. Pete en Koen volgen haar. Ze werpen een vuile blik op Georg en komen dan glimlachend op me af.
“Hé!” zeg ik vrolijk. Brutaal steek ik mijn tong naar Georg uit, die meteen de kamer verlaat. Hij kan zeker niet tegen te veel écht leuke mensen.
“Hoe gaat het? Ik hoorde het en ik was zo bang!” roept Koen hyper. Ik moet lachen. Stiekem is het toch echt wel een sul, maar wel tof.
“Het gaat goed, maar kijk uit: ik kan domme dingen gaan doen door al die pijnstillers. Ik voel me echt helemaal wow…” Pete moet lachen. Maar hij moet altijd lachen.
“Oh, je moet echt snel weer helemaal beter worden! Dan kunnen we weer verder gaan met ons plan! Volgens mij heb ik Dawn al een beetje aan het twijfelen over haar relatie met onze beste vriend,” ratelt Myrthe met een wenkbrauwiebel.
“Wat heeft zij op?” vraag ik aan Pete, die haalt zijn schouders op.
“Volgens mij heeft ze wat Red Bull en Dextro op, meer niet.” Ik zucht.
“Hallo, ik sta hier!” gilt zijn zusje stuiterend.
“Weet ik, daarom juist,” grijns ik. Ze kijkt me beledigd aan. Op dat moment komt mijn moeder de kamer weer in. Ze kijkt vies naar mijn gasten. Koen steekt zijn armen in de lucht en ruikt onder zijn oksels.
“Stink ik?” merkt hij droog op en hij duwt zijn oksel richting Pete.
“Gadverdamme, gast!” roept die en duwt hem op de grond. Ik moet lachen, maar stop algauw als er een pijnscheut door mijn borst schiet. Myrthe komt langs me op bed liggen.
“En daar zit ik nu dus mee opgescheept,” zucht ze. Weer moet ik lachen. Mijn moeder tikt ongeduldig met haar voet op de grond. Zij mag mijn vrienden blijkbaar echt niet. Zeker te veel van die lieve broer gehoord. Myrthe rolt van mijn bed af en gaat op de grond liggen.
“Volgens mij is ze een mier aan het pletten,” zegt ze droog en kijkt naar de voeten van mijn moeder. Die kijkt haar beledigd aan.
“Hé, een rolstoel!” roept Pete vrolijk en hij komt aanrijden. “Anouk, zit!” Ik moet lachen en trek het infuus uit mijn arm, net als alle andere kabeltjes. Mijn moeder maakt protesterende geluiden, maar ik negeer haar gewoon, net als altijd. Ik zet me vrolijk in de rolstoel.
“Karren maar!” lach ik. Pete duwt de rolstoel de kamer uit, op de voet gevolgd door Koen en Myrthe. Op de gang kijkt Georg verbaasd op.
“Wat…?” begint hij, maar Pete rolt de rolstoel in zijn richting zodat ik hem in zijn kruis kan trappen.
“Klootzak!” gil ik vrolijk terwijl Georg naar zijn kruis trapt. Dit is leuk. Pete en Koen joelen. Georg kijkt boos op. Zijn wangen zijn al een beetje rood gekleurd. Vlug slaan we op de vlucht. Met een rotvaart vliegen we door de bochten. Ik wil ook een rolstoel thuis.
“STOP!” gilt iemand opeens. Pete stopt zo abrupt dat ik voorover uit de rolstoel val.
“Oeps,” zegt hij droog.
“Stomkop,” grom ik en vlug krabbel ik overeind. Een dokter en een zuster komen op ons afgelopen.
“Wat denken jullie dat jullie aan het doen zijn?!” roept de dokter boos. Ik moet lachen.
“Wat leven hier in dit dode ziekenhuis brengen?” probeert Myrthe met haar allerliefste glimlach.
“Jullie vertrekken nu en dan brengen we jou terug naar je kamer!” zegt de dokter streng. Koen wil er duidelijk iets tegenin brengen, maar ik trap hem tegen zijn schenen. Algauw druipen ze af.
“Zit,” gebiedt de zuster me. Met een zucht gehoorzaam ik. Rustig rijdt ze me terug naar mijn kamer. De dokter loopt langs ons.
“Krijg ik nu wel een ijsje?” vraag ik met een kinderstemmetje. Ze kijken me donker aan. “Dan niet, chagrijnen!” Ik sta op uit de rolstoel en ga in mijn bed liggen. Ligt wel lekker. Vlug sluiten ze de kabeltjes weer aan. Waar zijn die dingen eigenlijk allemaal voor.
“Anouk, je moet weten dat je toch wel ernstig gewond was. Er kunnen nu altijd nog complicaties optreden, dus je moet rustig aandoen,” zegt de dokter duidelijk maar streng. Met tegenzin knik ik. Zeikvent dat het is. Mijn moeder komt de kamer weer ingelopen.
“Lieverd, ik moet nu echt naar huis toe. Ik kom morgenavond weer langs. Gedraag je, oké?” Ze schaamt zich werkelijk dood voor mijn acties, geweldig!
“Ja, doei,” zeg ik verveeld. Ik kijk haar doordringend aan en ze loopt de kamer weer uit.
“Misschien is het ook wel een goed idee als je eens een keer met de psycholoog gaat praten,” oppert de dokter. Ik kijk hem doods aan.
“Nooit van mijn leven,” grom ik.
“Ik bel wel even,” zegt de zuster en loopt de kamer uit. Heb ik hier nu serieus niks meer te zeggen?!

Reacties alsjeblieft? [á]

Reacties (20)

  • LadySansa

    je verhaal is goed(Y)

    1 decennium geleden
  • Inviolable

    “STOP!” gilt iemand opeens. Pete stopt zo abrupt dat ik voorover uit de rolstoel val.
    “Oeps,” zegt hij droog.


    hahaha dat stukje is echt geweldig! xd

    1 decennium geleden
  • Ecee

    Suuuuuuuppppppppppeeeeeeerrrrrrrrr

    1 decennium geleden
  • Tethan

    awesome =D
    Gast ik wil ook een rolstoel x]
    Lijkt me leuker dan die ene keer met de winkelwagentje door de stad krossenxD
    Snel verderrr <3

    xoxo

    1 decennium geleden
  • abcd

    Aaaaaaaah zooo geweldig xd

    <3

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen