Foto bij Beach

Anouk - You & I

Met Charlie ging het behoorlijk goed, ook al nadat hij zijn vader niet meer zag. Hij zat ontspannen in de tuin in het gras,eraan te plukken, met Anne ernaast in een ligstoel, terwijl Robin in de keuken bezig was. Ikzelf stond in de deuropening geleund en liet de warme schemerzon op me vallen. Mijn armen had ik over elkaar geslagen.
‘Gaat ‘ie goed?’
Robin was naast me gaan staan en had zijn blik gericht op Anne. Vertederd en met een brok in mijn keel zag ik hoe zijn blik veranderde. Zijn mondhoeken krulden op en hij staarde duidelijk verliefd naar de vrouw.
Ik haalde haperend adem en keek weg. Een soort liefde waar ik alleen maar van kon dromen.
‘Het gaat prima, ja.’
Het bleef even stil. Robin had zijn hoofd teruggedraaid en keek me aan.
‘Wat dacht je van een kopje thee? Even lekker zitten?’
Ik glimlachte dankbaar naar de man en knikte toen. ‘Dat zou wel lekker zijn, ja.’
Binnen een paar minuten zat ik met Robin op de bank bij het raam. Ik had mijn handen om de mok gevouwen en blies zachtjes de stoom weg.
‘Hoe voel je je?’
Over de rand van de mok keek ik naar Robin. Hij had een kopje koffie in zijn handen en nam voorzichtig een slok. Ik kon mijn glimlach nog verbergen toen ik zag hoe een beetje schuim op de grijze stoppels van zijn snor bleef zitten.
‘Het gaat prima... alles is een beetje vreemd, maar het gaat prima.’
‘Ik vroeg niet hoe het ging. Ik vroeg hoe je je voelde.’
Ik fronste en keek Robin onbegrijpend aan. ‘Wat?’
‘Dat het prima gaat kan ik heel goed begrijpen, want je hebt je zoontje en je hebt Harry. De vraag is alleen hoe je je bij al deze heisa voelt. Kwaad? Bang? ... Verliefd?’
Ik kneep mijn ogen samen. ‘Hoe bedoel je, verliefd?’
Robin keek me even aan. ‘Zoals ik dat zeg.’
‘Nou, ik ben niet verliefd, hoor.’
Gek genoeg vond ik het niet fijn om dat te zeggen. Ik sloeg mijn ogen neer en blies stilletjes in de mok.
‘Hm...’
Ik bleef stil.
‘Wist je dat hij deze week al vrolijker was dan alle maanden, jaren hiervoor?’
Ik kneep mijn ogen dicht en glimlachte zwak. Harry.
‘Nee, dat wist ik niet.’
Robin glimlachte naar me en veegde de schuimsnor van zijn eigen af.
‘Ik hoop dat je blijft, Aibileen. Je bent altijd al een deel van onze familie geweest, en Charlie nu ook al helemaal. We kunnen je niet missen, en vooral Harry niet.’
Ik lachte zachtjes, mijn borst die even samentrok. ‘Nee, vertrekken ben ik voor een lange tijd sowieso niet van plan. En ik wil ook dat Charlie zijn vader nu gewoon heeft...’ Een brok ontstond in mijn keel. ‘H-heb je gezien hoe die twee met elkaar zijn? Gewoon fantastisch... het laat me afvragen waarom ik de afgelopen jaren zo stom ben geweest in Nederland te blijven. Harry en Charlie vangen elkaar zo goed op, sluiten zo lekker op elkaar aan, dat ik af en toe gewoon voel dat ik op dat moment helemaal niet nodig ben... J-jeetje.’
Ik kuchte en wreef met mijn vrije hand in mijn ogen.
‘Vind je dat een slecht iets? Dat Charlie af en toe alleen zijn vader wil?’
‘Nee, natuurlijk niet. Maar het laat me wel beseffen dat ik hem nu niet van Harry kan weghalen.’
‘Had je het wel gedaan als het kon?’
Ik sloeg mijn ogen op naar Robin en fronste.
‘Harry heeft je nodig, Aibileen. Dat laat hij misschien niet zo goed zien – of juist te erg, dat weet ik niet – maar hij heeft je wel nodig en jij hem duidelijk ook.’
Ik keek even weg en glimlachte zwak.
‘En jij en Charlie moeten ook blijven voor de bruiloft van mij en Anne.’
Bijna glipte de mok van schrik uit mijn handen. Mijn hart sloeg een slag over en met grote ogen en open mond staarde ik Robin aan, die juist begon te lachen.
‘W-wat?’
‘Over anderhalve maand,’ zei hij glimlachend. ‘En Anne en ik willen jullie er graag bij hebben.’
Ik kon het niet helpen dat ik zo emotioneel werd. Misschien was het feit dat twee naaste mensen een grote mooie stap zetten en dat ik daarbij Harry ontzettend miste dat ervoor zorgde dat de emoties hoog opliepen.
‘Hè... Rustig maar,’ zei Robin zachtjes terwijl hij naast me ging zitten en sussend over mijn rug wreef. Want ja, bij mij drupte de tranen in een rap tempo over mijn wangen.
‘Vind je het niet leuk?’
‘W-wat?! Gek, n-natuurlijk wel!’ snotterde ik terwijl ik met het uiteinde van mijn mouw onder mijn ogen wreef. ‘Het is gewoon zo... zo mooi om te zien dat jullie zo ver zijn gekomen in jullie leven. Jullie gaan nog dichter naar elkaar groeien en het zorgt er ook gewoon voor dat ik...’ Haperend haalde ik adem.
‘Dat je Harry nog meer mist,’ zei Robin toen kalm. Ik pruilde en knikte toen. ‘J-ja, nogal.’
Robin glimlachte en kneep me zachtjes in mijn schouder.
Voor een tijdje bleef het stil, terwijl ik langzaam rustiger werd.
‘Dus, hoe voel je je?’
Ik schoot in de lach en duwde Robin hoofdschuddend weg. ‘O, ga toch weg, man.’
Lachend stond Robin op. ‘Nou ja, dan niet. Al zou ik als ik jou was even Harry bellen. Hij zal het vast ook heel super vinden om je stem te horen.’
Ik rolde met mijn ogen. ‘We zien wel, Twist.’

Het was een dag verder en iets voor twaalven. De zon stond hoog in de lucht en ik zweette me rot. Hetzelfde gold voor Anne. Gemma was al ’s ochtends vroeg naar een vriendin vertrokken en Robin naar zijn werk.
‘Dit weer zorgt ervoor dat ik ontzettend veel zin heb om naar het strand te gaan, jeetje.’ pufte Anne terwijl ze het zweet van haar voorhoofd veegde.
‘Waarom doen we dat nu niet? Het is nog het begin van de dag en ik verlang echt naar een koele duik.’
Anne lachte zacht. ‘Het is wel twee uur rijden, hè?’
Ik haalde mijn schouders op. ‘Maakt niet uit, geen probleem, dan zijn we gewoon lekker een heel dagje op het strand! Stel je eens voor...’
Anne lachte om mijn blik. ‘Goed dan. Als jij dan ook Charlie klaarmaakt, maak ik het eten en drinken klaar.’
Na een halfuur zaten we met z’n drieën in de auto, op weg naar de kust. Charlie zat enthousiast achterin, met een hoedje op zijn hoofd en een kinderzonnebrilletje op zijn neus. In zijn hand hield hij stevig zijn schepje.
‘Zeg, ik hoorde gisteren iets van Robin...’
Anne grijnsde terwijl ze even van de weg naar mij keek. ‘O, ja?’
‘Ja! Ik schrok me rot!’ Anne lachte.
‘Sinds wanneer al?’
‘Al iets van twee jaar, eigenlijk. We hebben eigenlijk nooit vaste plannen gemaakt, mede door alle heisa rondom Tristan, maar Harry kwam op een gegeven moment zelf naar ons toe met de mededeling dat hij een datum had geprikt en dat “we nu maar eens gewoon moesten trouwen”.’
Ik glimlachte. ‘Dat is lief.’
Even keek Anne opzij en keek ze me aan. ‘Ja, dat is heel erg lief,’ zei ze tenslotte, terwijl ze toen even glimlachte. De rest van de rit bleef het – niet ongemakkelijk – stil. Alleen Charlie was te horen, die af en toe blèrde door de auto. Ik voelde mijn ogen prikken en glimlachte, terwijl mijn borst pijnlijk samentrok en mijn telefoon in mijn hand brandde.

‘Ja ja, Charlie! We zijn er! Rustig aan, lieverd,’ sussend draaide Anne aan het stuur en reed zo precies in een parkeerplek. Ik stapte uit en tilde Charlie even later ook eruit. Toen ik hem neerzette spurtte hij meteen naar het zand en duwde hij zijn schepje erin.
Binnen een kwartier hadden Anne en ik een plekje uitgezocht en zaten we nu onszelf en elkaar in te smeren. Ik had mijn zonnebril op en kon zo stiekem alle richtingen op kijken. Ook grotendeels om te zien of we herkend zouden worden.
‘Zeg, Anne...’
‘Ja?’
‘Hoe doet Harry dat met de media? Met Tristan, en zo? Ik bedoel, toen ik laatst met hem en Charlie in Manchester was en hij die afspraak met de rechter had, werd ik buiten door een fan herkend. En als ze dan Charlie zien...’
Anne bleef stil.
‘Teveel mensen in mijn en zijn omgeving weten nog niet eens van Charlie af. Ik zou het verschrikkelijk vinden als zij het via de media moesten ontdekken, en het liefst stel ik Charlie niet zo bloot... maar zoals nu, op het strand, kan ik hem toch ook niet zeggen dat hij zich moet verstoppen? Dat zou zo onmenselijk zijn.’
‘Je zou het daar eens met Harry over moeten hebben,’ zei Anne tenslotte. ‘Hij heeft wel voor Tristan enkele rechtszaken tegen de paparazzi gewonnen, maar het kan natuurlijk nooit echt genoeg zijn. Misschien zou je kunnen vragen of hij hetzelfde kan doen voor Charlie.’
‘Wat houden die in, dan?’
‘Nou, ze mogen bijvoorbeeld niet dichter dan tien of twintig meter bij Tristan komen, en überhaupt helemaal niet in de straat waar hij woont of bij de school waar hij zit. En als ik jou was zou ik Harry nú bellen.’
‘Wat? Hoezo?’
Anne, die op haar buik was gaan liggen en nu op haar ellebogen leunde, keek over haar zonnebril naar me en knikte toen naar rechts. Ik slikte toen ik zag waar ik op uitkwam. Drie meisjes van rond de zestien jaar keken ongelooflijk vaak onze kant op. Ik wist zeker dat ze Anne herkenden, en mij hoogstwaarschijnlijk ook. Over Charlie, die naast me in het zand zat te spelen, zouden ze alleen maar hoeven speculeren.
‘E-en nu? Moet ik Charlie... verstoppen?’
‘Nee. Bel Harry. Hij zal vast allang geland zijn, maar jullie moeten bespreken wat jullie met Charlie doen in situaties zoals deze. Dat kan ik jou niet vertellen.’
‘O, o-oké. Dan ben ik zo terug.’ Ik stond op en pakte mijn telefoon uit mijn tas. ‘Charlie, lieverd, ik ben zo terug, pas jij op oma?’
Meteen stond Charlie op en knikte hij. Toen ging hij naast Anne zitten en verspreidde daarbij een heerlijke laag zand over mijn handdoek.

‘Hallo, je spreekt met Harry.’
‘Harry?’
‘Aibileen?’
Meteen hoorde ik allerlei geluiden op de achtergrond.
‘Stil, jongens!’
Mijn hart sloeg een slag over. ‘Zijn... zijn dat de jongens? Liam?’ zei ik zacht, onthutst. Ik kon Harry zelfs aan de andere kant van de lijn horen ademen.
‘Ja... dat zijn ze. Wil je met ze praten?’
‘Nee, wacht! Ik bedoel... weten ze het al?’
‘Ja.’
‘Oké... zet maar op speaker.’
Even hoorde ik gekraak. Toen werd het stil.
‘Hallo?’
‘Aibileen?’
Ik sloeg een hand om mijn mond. ‘Liam...’
Het bleef even stil.
‘H-het spijt me, jongens...’
‘Het is oké. Als we Charlie maar wel heel snel mogen zien.’ hoorde ik Liam weer zeggen. Ik lachte en wreef in mijn ogen. ‘Dat is helemaal prima. In fact, we zien jullie deze week weer.’
‘Hè, wat?! Huh?’
Ik lachte weer.
‘Ja, dat leg ik nog wel uit, jongens. Praat later maar weer verder met haar,’ hoorde ik Harry mopperen. Weer hoorde ik gekraak, toen alleen Harry’s stem.
‘Je staat niet meer op speaker.’
‘Oké.’
Aan de andere kant van de lijn hoorde ik hem heen en weer lopen. Toen een deur die dichtging. Waarschijnlijk zocht hij privacy. Net zoals ik nu. Ik was naar een van de strandtenten gelopen en stond erachter, recht tegen de duinen en het riet aankijkend. Maar hier kwam dan in ieder geval nauwelijks iemand.
‘Gaat het wel?’
‘J-ja, natuurlijk! Het gaat prima. Met jou?’
‘Ook goed.’
Weer was het even stil. Mijn grote teen wrong ik in het zand.
‘Waarvoor belde je?’
‘Uh... ik, eh... ik had gewoon even behoefte om met je te praten... om je stem te horen.’ Gauw ging ik verder voordat Harry grapjes kon maken. ‘En om het over Charlie te hebben.’
‘Wat is er met hem? Heeft hij iets nodig?!’ Ik kon de bezorgdheid in Harry’s stem horen.
‘Nee nee, niet per se. Het is alleen... Hoelang kunnen we het nog stil houden? Ik bedoel, ook ik word herkend, en het jongetje aan mijn hand ontgaat dan natuurlijk niet en straks gaat dat overal rond op internet en wordt Charlie belaagd door fans en later ook door paparazzi en je weet dat die vaak niet zo vriendelijk zijn en ik wil Charlie niet ontmoedigen en ook niet bang maken en...’ Harry suste. Ik kon gewoon horen dat hij glimlachte. ‘Geen zorgen, Abs. Ik heb het de jongens en het management al verteld. Het is op zich oké. Ik ben een ongelooflijke stomkop genoemd, maar verder is het goed.’
Ik lachte en omklemde mijn telefoon steviger. ‘En nu? Wat hebben ze gezegd?’
‘Ze willen jullie zo snel mogelijk zien. En eigenlijk zelf aan de wereld bekendmaken dat ik nog een zoontje heb, zodat er niet teveel roddels kunnen ontstaan.’
‘Dan krijg je dus nog meer haat.’
‘Die haat krijg ik sowieso al, Abs. Bedankt voor je zorgen, maar ik kan het wel hebben. Ik wil het trouwens tegen mij hebben, niet tegen Charlie. Jij zal het ongeacht ook krijgen, maar ik zal je helpen.’
Een brok ontstond in mijn keel.
‘I-ik mis je.’
Het bleef even stil, al hoorde ik Harry wel ademen.
‘Ik jou ook.’
Ik slikte en gooide het gelijk over een andere boeg.
‘Zeg, ik hoorde dat Anne en Robin gaan trouwen?!’
‘Ja, leuk hè? Het werd wel eens tijd.’
Ik lachte. ‘En jij gaat gewoon, toch?’
‘Ja, natuurlijk. En jij?’
‘Ja, in principe wel. Charlie ook.’
‘Dat is fijn.’
‘En... Tristan?’
Het bleef even stil.
‘Dat weet ik niet. Het moet er maar net aanliggen bij wie hij is en in wat voor een bui hij verkeert, maar ik hoop maar gewoon.’
‘Dan moeten ze elkaar tegen die tijd wel kennen.’
‘Wie?’
‘Je zoontjes, Harry. Je weet wel, ons zoontje en jouw andere.’
‘Kan je dat nog eens zeggen?’
‘Wat zeggen?’
‘Ons zoontje.’
Ik voelde me warm worden en ik wist dat hetzelfde gold voor mijn hoofd.
‘Ons zoontje... we hebben een zoontje.’
Ik kon Harry horen glimlachen. ‘Precies.’
Ik lachte zacht.
‘Ik moet gaan, Abs. Ik zie je snel weer, oké?’
‘Ja, natuurlijk. Doei, Harry.’
Have a nice day, baby.’
Beduusd luisterde ik naar de lange piep, mijn telefoon in mijn hand geklemd.




Sorry, guys...
Het gaat/ging de afgelopen tijd niet zo lekker, en dat hebben jullie vast ook wel gemerkt...
Ik weet niet of ik nu weer volledig de draad op kan pakken, maar ik besloot het gewoon weer te proberen, en dit kwam eruit. Ik weet niet of dus gelijk weer binnenkort een nieuw hoofdstukje heb, maar ik zal kijken wat ik kan...
Overigens heb ik over een/twee weken mijn laatste schoolexamenweek en daarna vier/vijf weken later centraal examens, yes! Vooral in de meivakantie en waarschijnlijk ook daarvoor zal ik hoogstwaarschijnlijk géén tijd hebben (en ook niet willen, want ik wil graag slagen) om dan te schrijven, maar ik zal goed proberen in te schatten.
Love you guys <3 Echt, dat de meesten van jullie gewoon gebleven zijn <3 <3

Reacties (9)

  • Subdivisions

    Aw even een smelt momentje toen ik dat laatste las <3
    Heel veel succes met je examens
    Xx

    5 jaar geleden
  • AnkePayne

    Super geschreven!
    Veel succes met je examens!!!

    5 jaar geleden
  • LittleDecoyX

    Heel veel succes komende weken c:
    Het gaat je lukken! Dat weet ik zeker :3

    En we zien wel weer een stukje verschijnen
    En wederom zal ik dan weer genieten. Net zoals ik dat deed van dit hoofdstukje c:

    xx

    5 jaar geleden
  • biancadokkum

    super geweldig awesome geschreven <3

    heel veel succes met je examens <3!!!!
    en neem de tijd die je nodig hebt voor je examens en het leren daarvoor en alle andere dingen:)

    5 jaar geleden
  • Nisssie

    O wouw, ik word misselijk als ik er alleen al aan denk... een kind... van mij...
    Dit is volgens mij de reactie van een normale 16 jarigexD

    XxxSnelVerderXxx

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen