Foto bij Hoofdstuk 1

Bedankt voor het klikken op mijn story!
Dit is het eerste verhaal van me dat ik deel op het internet, dus ik het zou echt waarderen als je me zou vertellen wat je ervan vindt. Als je een reactie schrijft, schrijf ik er ook één voor jouw stories.
Als ik twee reacties krijg, schrijf ik verder.:)

Cast; Zachary "Zac" Leviz = Logan Lerman
Judy Maeson = Shailene Woodley
Breanna Maeson = Mia Talerico
Soundtrack; Just a Boy door Angus en Julia Stone

‘Judy,’ riep mijn moeder me na. ‘Judy, Breanna is uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje. Zou jij met haar mee willen gaan?’ Het was een vraag, zinsbouwkundig gezien, maar mijn moeder had het heerlijke talent om een o-zo-vriendelijke vraag te doen klinken als een glashard bevel.
‘Mam, ik…’
Met een kortdate schudbeweging van haar hoofd, legde ze me het zwijgen op. ‘Je gaat met Breanna mee, punt uit. Je bent al in geen dagen meer buiten geweest.’
Een smekende glans vulde mijn lichtgroene ogen. ‘Het is een kinderfeestje, mam, je weet toch ook hoe vreselijk die zijn? Gemorst sap, hysterische vierjarigen, stomme spelletjes…’ Ik hield van mijn zusje. Breanna was een schat. Haar kleine kleutervriendjes met hun plakkerige handjes en grote ogen vol kattenkwaad, waren dat niet.
‘Je gaat, Jude. Punt uit.’ Soms kon je ook gewoon op een zaterdagavond horen dat mijn moeder advocate van beroep was. ‘Einde discussie.’
Mijn armen liet ik hangen langs mijn romp, mijn hoofd kantelde ik voorover tot ik er zo rouwig uitzag als dat maar kon.
Mijn moeder hoefde niet eens te kijken om mijn poging om haar te vermurwen met mijn zielige uiterlijk te onderscheppen. ‘Dat werkt niet, ik ken je al zeventien jaar,’ bitste ze. ‘Ga Breanna halen, ze komt niet graag als laatste.’
‘Ze is vier, ze begrijpt niet eens wat te laat zijn is…’ jammerde ik terwijl ik mijn jas van de overbelanden kapstok griste. ‘Hoe lang gaat de marteling…’ Toen ik haar nijdige blik ving, verbeterde ik mezelf. ‘Ik bedoel… hoe lang gaat het feestje duren?’
‘Oh, een uur of drie.’ Ze zei het alsof een drietal uren zo in een vingerknip voorbij vlogen.
‘En ik moet de volle drie uur op een stoel zitten aan de kant om te wachten tot ze het springkasteel vernietigd hebben en iedereen naar huis wordt gestuurd?’ Verslagen trok ik de rits van mijn oude jas dicht met een vloeiend gebaar.
‘Ik zie je over drie uur, Jude.’

‘Ik wil niet, Bre, ik ben te oud voor het springkasteel.’ Zo doorgringend mogelijk, staarde ik recht in Breanna’s hoogblauwe ogen. ‘Ik ben zeventien.’ Voor de duidelijkheid stak ik eerst tien en daarna zeven vingers op. ‘Dus ik ben te oud voor het springkasteel.’
‘Wie zegt dat?’ piepte ze. Soms klonk ze als een klein, irritant vogeltje uit een tekenfilm.
‘Eh…’ Vluchtig keek ik om me heen, op zoek naar een bordje met de tekst “verboden voor kinderen boven de 10”. De speelhal leek geen medelijden te hebben met zeventienjarigen die op het springkasteel moeten en bleek vrij te zijn van alle verboden-voor-kinderen-boven-de-tien-bordjes. ‘Ik zeg het,’ besloot ik dan maar.
‘Maar…’ Als Breanna triest keek, voelde je je hart smelten als één van de poolkappen. Haar lichtroze onderlip trilde bedroefd en haar ogen vulden zich met verdriet. ‘Maar… Maar… Mama heeft gezegd dat je mee zou spelen met mij…’
Je moeder. De vrouw die je het leven gegeven heeft en je het leven zuur probeert te maken. ‘Oké dan, heel even.’ Geagiteerd schopte ik mijn enkellaarsjes uit. Ze kaatsten even omhoog tegen het azuurblauwe tapijt van de speelhal voor ze op de grond bleven liggen, bewegingsloos als katten in de zon. ‘Eén minuut maar.’
‘Kom, kom, kom, kom…’ Breanna’s kleine, mollige vingertjes klemden zich om mijn wijsvinger en sleurden me richting het afgrijselijk lelijke gevaarte dat het springkasteel was. Het bestond uit verschillende lappen plastic van de verschrikkelijkste kleuren, varierend van afgewassen geel tot fluorecerend rood. Omdat een machine het kasteel in leven moest houden door er doorlopend lucht in te blazen, klonk de hele speelhal als een indoor-windhoos. ‘Kom, sneller lopen, sneller lopen, Judy…’ Breanna leek elke seconde van haar één-minuut-op-het-springkasteel-met-haar-oudere-zus te willen benutten en trok me de hele ruimte door.
Bijna struikelde ik over een berg kleuterschoenen. ‘Rustig, Bre…’
‘Nee, nee, néé…!’ Onstuimig klauterde ze op de plastic ballon die een springkasteel moest voorstellen. ‘Méékomen!’ Op haar kleine kousenvoetjes stuiterde ze op en neer over het kasteel, doorlopend botsend tegen andere kleuters.
Tegen mijn zin, zette ik voet op het kasteel. Omdat het niet berekend was op mensen van mijn lengte en gewicht, zakte het kasteel twintig centimeter omlaag op de plek waar ik ging staan. ‘Oké, Bre, ik ben in het springkasteel. Nu blij?’
‘Springen!’ riep ze. Zelf kaatste ze als een stuiterbal tussen het plafond en de plastic ondergrond, onoverwinnelijk energiek dankzij een kinderfeestjespannenkoek en haar eigen lichaamsgewicht in snoepgoed.
Ikzelf veerde zachtjes op mijn voeten, echt springen was theoretisch gezien onmogelijk. Mijn hoofd stond tegen het plafond van het kasteel aan, zelfs als ik niet stuiterde, en daarbovenop had ik ook nog eens een rok aan. In stilte vervloekte ik mijn moeder.
Ze bedoelde het goed, dat wel. De laatste tijd was ze van mening dat ik de laatste tijd geen gelukkig persoon meer leek en er vaker uit moest, zelfs al was dat naar een kinderfeestje voor vierjarigen. Ik had geen behoefte aan geluk en vrienden, de laatste tijd. Al was het onderhand al meer dan vier maanden geleden, na het overlijden van mijn zus was ik nooit meer opgestaan met een glimlach op mijn gezicht en een zin in plezier maken.
‘Hoger springen, hoger springen, Judy!’ Op de duur begon Breanna er uit te zien alsof ze een video was die versneld werd afgespeeld. Met een haast bovenmenselijke snelheid stuiterde ze over het kasteel.
‘Ik kan niet hoger springen, het plafond is te laag en ik…’ Demonstratief legde ik mijn handen tegen de plafonnering van het luchtkussen. ‘Zie je? Ik kán niet springen, ik raak het plafond als ik probeer te springen.’
‘Springen!’ kwetterde ze desondanks opnieuw. Hoeveel suiker kan ze op hebben, vroeg ik mezelf. Vroeg of laat moet ze uitgeput raken, energie is beperkt. ‘Springen, springen, springen, springen, springen…!’
“Je maakt veel lawaai,” wilde ik zeggen, maar toen realiseerde ik me dat Breanna nog geen duizendste deel van het lawaai hier was. Ik kon mezelf amper horen denken. ‘De minuut is voorbij,’ riep ik over het geluid heen. ‘Ik wacht naast het kasteel.’
‘Nee, nee, Judy. Niet weggaan!’ Het verdrietige Breanna-gezicht stuiterde voor mijn ogen op en neer. Mijn hart kon ik bijna voelen kraken in mijn borstkas. ‘Nee…!’
‘Breanna, ik ben hier echt te…’ Nog steeds lichtjes verend op mijn voeten, stuiterde ik mezelf achteruit, richting de uitgang. Mijn voet zakte echter weg in het kussen en ik tuimelde achterover tegen iemand aan.
Eén seconde lang vreesde ik dat ik een vierjarige geplet had, maar toen voelde ik twee grote handen die me langs mijn bovenarmen overeind hielden.
Toen ik opkeek, was het eerste wat ik zag een stel donker-, donkergroene ogen in de kleur van wild gras. De ogen lachten naar me en hun eigenaar ook. ‘Hey,’ glimlachte hij.

Reacties (7)

  • _ephemeral_

    OMG: Fangirl momentje! Geweldig begin!

    4 jaar geleden
  • LisaSchrijft

    Ik deel mijn mening met die van @WenseKronik! Ik vind The Fault in Our Stars en Shailene Woodley geweldig maar je loopt het gevaar dat je personages helemaal niet van jou komen. Ik neem wel een abo want het lijkt me een leuk verhaal!

    5 jaar geleden
  • WenseKronik

    Mag ik een kleine tip geven, maak je personage's eigen. Beschrijf ze want nu hebben mensen direct een plaatje van hoe die persoon is + een bepaald karakters (van bijvoorbeeld een film/serie waar ze in speelde) hierdoor maak je breuk in je eigen personage!
    Dat is zonde want je moet trots zijn op je eigen personage's:)

    Btw leuke cover (:

    5 jaar geleden
  • pandaC

    Het is echt perfect ga meteen verder lezen.

    5 jaar geleden
  • niniwa1

    @chiromeisje Dankjewel voor je reactie!:)Het volgende hoofdstuk schrijf ik vandaag nog als ik tijd heb.:)

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen