Foto bij Hoofdstuk 3

Dit is al het derde hoofdstuk!
Ik wil natuurlijk chiromeisje bedanken, volgens mij is zij de enige die dit leest.xD
Laat me weten wat je vindt, als jij mijn story leest, lees ik de jouwe.

Cast; Zachary "Zac" Leviz = Logan Lerman
Judy Maeson = Shailene Woodley
Breanna Maeson = Mia Talerico

Soundtrack; Just a Boy door Angus en Julia Stone
Rainbow On Fire door Elissa Franchessi
Near To You door a Fine Frenzy




“I only know that I am better where you are, I only know that I am better where you are… I only know that I belong where you are. You and I have something different, and I’m enjoying it cautiously. I’m battle scarred… Near to you, I am healing…” - Near to You door a Fine Frenzy

‘Ik ben thuis!’ Aan Breanna’s hand huppelde ik de deur door, een stukje neuriënd uit Singing In The Rain. Mijn jas wierp ik over de kapstok, mijn laarsjes schopte ik uit in de gang voor ik zingend de keuken binnenliep.
Mijn moeder stond me al op te wachten aan de keukentafel, bij wijze van ontvangstcomité. Met opengezakte mond en opgetrokken wenkbrauwen, alsof ik haar net verteld had dat ik net getrouwd was in Las Vegas, gaapte ze me aan. Opflikkerend als een computer die uit de slaapstand komt, knipperde ze een paar keer met haar ogen. ‘Judy… Je bent…’
‘Ik ben wat?’ Met een vrolijke boog hief ik Breanna op het keukeneiland.
‘Niets, gewoon… je bent zo… blij. Gelukkig, bijna.’ Ze ze het alsof haar eigen woorden haar verbaasden. ‘Dat ben ik niet meer van je gewend sinds Anna…’
Al zou ik er onderhand aan gewend moeten zijn, deed het pijn om Anna’s naam te horen vallen sinds haar overlijden. ‘Is het verboden om gelukkig te zijn of zo?’
‘Nee, nee, nee…! Natuurlijk niet, ik ben zo, zo, zó blij dat je…’ In een gehaast soort gelukkigheid, liet ze haar blik naar de gang rennen. ‘Peter, kom eens!’ riep ze mijn vader, alsof het een bezienswaardigheid was dat ik lachte. Eigenlijk was het dat ook zo’n beetje. Normaalgezien zou ik me er aan geïrriteerd hebben, dat ze zo overdreef, maar Zac’s gezicht brandde nog na in mijn hersenen zodat ik er ongelofelijk mildgestemd van werd. ‘Kijk dan, onze Judy is helemaal blij en opgewekt!’ Aangenaam nerveus draafde ze door de keuken. ‘Ik maak je lievelingseten, Jude. Spaghetti?’ Haar blonde haar danste om haar gezicht terwijl ze een pak pasta uit de kast trok. ‘Vertel, wat heeft jou zo gelukkig gemaakt?’ Onderzoekend, alsof een uiterst interessante documentaire op mijn voorhoofd werd geprojecteerd, staarde ze me aan, haar schattig ronde kin rustend op haar handen.
‘O, niets in het bijzonder.’ Mijn vingers kruiste ik achter mijn rug, want wel degelijk had iemand in het bijzonder me gelukkig gemaakt. Zac, Zac, Zac, Zachary, Zachary met de mooie ogen die groener zijn dan zomergras dat je voetzolen streelt en rust onder een fijne laag dauw in de prille warmte van de ochtend. Zac van de speelhal, Zac van Elliott, Zach van Zachary en Judy.
‘Zac.’
Ik denk dat ik opveerde tot aan het plafond, al was de plafonnering in onze keuken minder laag dan die in het springkasteel van eerder. Het was bijna alsof de drie letters uit mijn gedachten ontsnapt waren, tot ik me realiseerde dat Breanna degene was geweest die haar babymondje voorbij had gepraat.
‘Zac,’ klapte ze nog een keer, haar mollige handjes in elkaar slaand. ‘Zac!’
Mijn moeder liet haar pasta bijna met verpakking en al in het kokende water vallen. ‘Zac? Een jongen?’ Nóg meer prettig verbaasd dan eerst, keek ze me aan over haar ronde schouder. ‘Van waar ken je hem?’
In de hoop het gesprek terug te kunnen brengen op spaghetti, maakte ik een wegwuifgebaar.
‘Zac,’ schaterde Breanna opnieuw de keuken door. ‘Hij was in het springkasteel en hij heeft Judy gered!’ Met een gezicht vol opgewonden lacherigheid, klapte ze nogmaals in haar babyhandjes. ‘Za…Zachu…’ Met de drie lettergrepen van Zachary bleef ze worstelen tot ze het uiteindelijk als “Zakullie” uitsprak. Hoewel het eerder een soort van uitschreeuwen was.
‘Echt, Jude?’ Het tikkende geluid van de pasta die landde in de aluminium kookpot, was het enige wat ik secondenlang hoorde terwijl mijn moeder me aankeek alsof ik een schilderij was. ‘Ken je hem van de speelhal? En wat zei Bre, iets over redden…?’
‘Het is niets, mam.’
‘Wie hij ook mag zijn, ik denk dat ik hem wel mag,’ knikte ze terwijl ze de kookplaat instelde en de geur van spaghetti de keuken vulde. ‘Hij moet wel een leuke jongen zijn als hij je zo aan het lachen maakt.'

Toen ik de trappen op was gezweefd en ik mijn kamerdeur achter me gesloten had, plofte ik neer op mijn bed, zozeer dat de matras van de lattenbodem veerde.
Zac.
Zac.
Zac.
Was ik verliefd? Alsof het plafond zou antwoorden, bleef ik het langdurig gadeslaan. Nee toch? Ik was nog steeds Judy Maeson, ik was de andere helft van de Maesontweeling, de ene van de twee die nog overbleef. De ene die zich niet meer compleet voelde sinds de dag dat ze haar zusje niet meer iedere dag kon horen zingen in de hal.
Nóóit meer, dacht ik, ga je je tanden samen met je tweelingszus poetsen. Nooit meer kan je naar school lopen als de ene helft van de Maesontweeling. Nooit meer gaat een leraar je naam op de lijst zien staan en daarna vragen: “Maeson? Zus van Anna Maeson?” Nooit meer. Anna Maeson was immers niet langer meer in leven.
Het verdriet dat Zac van me af genomen had, kroop terug omhoog langs mijn ruggengraat en beklemde me de ziel. Onregelmatig ademend, probeerde ik het terug te vinden, het gevoel dat Zac me gegeven had, maar mijn hart voelde onomkeerbaar zwaar aan en het alom bekende gemis vulde me opnieuw.
Zie je wel, zei een klein stemmetje in mijn hoofd. Zie je wel dat je niet verliefd bent? Anders zou je je nu toch niet zo vreselijk voelen?
De waarheid was echter dat ik wel degelijk verliefd op hem was, ik had hem vreselijk nodig.
Zuchtend maakte ik de knoopjes van mijn blouse los om mijn kleren over mijn bureaustoel te gooien. Verslagen stapte ik uit mijn rok. Dit zou nooit ophouden, het verschrikkelijke gevoel dat ik gekregen had op de dag dat Anna overleden was, of wel? Nee, zei het stemmetje dat in mijn hoofd woonde. Nooit houdt het op.
Op het moment dat ik mijn oeroude rok die al vier jaar oud was en sowieso nooit in de mode was geweest, over de stoel wilde werpen, zag ik een vierkant stukje licht karton door de kamer slingeren. Vragend raapte ik het op, me realiserend dat het uit de zak van mijn rok gevallen was.
Een bierviltje, dat was het, van dun karton gemaakt en met het logo van één of ander bier op de voorzijde. Toen ik het tussen mijn vingers een halve slag draaide, herkende ik een jongenshandschrift op de achterkant.
“Beste Jude, het is lang geleden dat ik zo gelachen heb. Nog eens afspreken? Elliott is dol op Breanna. En wel, ik… ik ben best wel dol op jou.:)Zachary”
Grinnikend volgde ik met mijn vingertoppen de lijnen balpen. Omdat hij blijkbaar hard op zijn pen drukte, was iedere letter als een reliëf in het kaartje gekrast. Toen pas zag ik de reeks nummers op de voorkant staan.
Omdat ik het nóóit meer wilde vergeten, mompelde ik het telefoonnummer voor mezelf uit tot ik het nog in mijn slaap zou kunnen opzeggen, al had ik hem al in mijn contacten opgeslagen. Het kaartje zelf, dat Zac op de één of andere manier in mijn zak gekregen had zonder ik het merkte, schoof ik onder de kast. Mijn moeder zou er een complete toeristische bezienswaardigheid van maken voor de familie.
Over familie gesproken.
Net op dat moment hoorde ik razendsnelle, trippelende stapjes door de gang trekken. Breanna. Zachtjes zong ze een liedje dat ze kende van school terwijl haar voetjes vertraagden voor mijn kamerdeur. Haar guitige oogjes verschenen achter de deur. ‘Judy?’
‘Ja, Bre?’ Mentaal bleef ik Zac’s telefoonnummer herhalen en herhalen en herhalen zodat ik het nooit of te nimmer meer zou vergeten.
‘Ben je…’ Met een meisjesachtig giegheltje, maakte ze samenzweerderig oogcontact met me. ‘…verliefd op Zac?’
‘Natuurlijk niet, Bre,’ loog ik. ‘Ik ken hem amper.’
Van achter haar rug haalde ze een boek dat er zwaarder uitzag dan zijzelf, tevoorschijn. ‘Wil je voorlezen?’
Assepoester 2, las de titel, waarop ik me afvroeg wat er mis was met het gewone oorspronkelijke verhaal waar ik mee opgegroeid was. Sommige dingen zijn op zichzelf al zo goed dat ze geen opvolger nodig hebben.
Glimlachend ging ik op het voeteneinde van mijn bed zitten. ‘Natuurlijk. Waar waren we de vorige keer gebleven?’ Aarzelend zocht ik de bladwijzer, die als altijd van tussen de bladzijden verdwenen was omdat Breanna er graag mee speelde. ‘Toen Prinses Assepoester gekozen werd als leidster bij de organisaties van het feest?’
Haar poppengezichtjes vleide ze tegen mijn bedovertrek om me zijlings aan te kijken. ‘Begin daar maar.’
‘Omdat Prinses…’
Alsof ik op het punt stond om vreselijk te gaan schelden, legde Breanna haar mollige handje over mijn mond heen om me het zwijgen op te leggen. ‘Niet Prinses Assepoester.’
Met een vragende frons draaide ik de kaft naar haar toe. ‘Maar het is het boek van Assepoester. Kijk…’ Als een volleerd gids wees ik naar de cover met grote bewegingen. ‘”Assepoester 2; Dromen Komen Uit.”’
‘Kan je het voorlezen met jouw naam?’ Dat vroeg ze vaker, of ik de namen kon veranderen. Al meermaals had ze gevraagd of ik het verhaal van Breanna de Kleine Zeemeermin of dat van Breanna en het Beest kon voorlezen, maar dat ze mijn naam wilde horen in haar geliefkoosde sprookjesverhalen, was nieuw.
Ze keek nooit echt op naar mij. Waarom zou ze? Sinds de dood van Anna had ik bijna nooit meer gelachen, ik had geen hobby’s meer, ik kleedde me als een vogelverschrikker en was dag in, dag uit slechtgehumeurd.
‘Prinses Judy?’ Een nieuwsgierige blik liet ik neerdwarrelen op haar gezicht. ‘Bedoel je niet Prinses Breanna?’
‘Nee, nee,’ jammerde ze, ‘ik wil het verhaal van Prinses Judy horen.’ Even leek ze daarmee gesprek afgehandeld te hebben, maar na een paar seconden opende ze haar mond wederom. ‘En van Prins Zac.’
‘Prinses Judy en Prins Zac,’ glimlachte ik voor me uit. ‘Dat klinkt als een mooi verhaal.’

Reacties (5)

  • MacGyver

    Ik vind je verhaal heel mooi en leuk. De details die je beschrijft en de uitleg die je erbij geeft, vind ik geweldig. Alleen heb ik wel een puntje waar ik een beetje moeite mee heb. Je zegt dat Breanna vier jaar is en op haar derde ongeveer begon met praten. Ik loop stage op een kinderdagverblijf en weet dus dat kinderen van rond de twee al echt kunnen praten oftewel meerdere woorden kunnen uitspreken. Dus dat klopt niet helemaal. Want anders zou Breanna nu ze vier is, nog niet zo goed kunnen praten.

    5 jaar geleden
  • xLenox

    Je hebt een nieuwe Abo ;3

    5 jaar geleden
  • lovelyreads

    Wauw wat een goed verhaal! Je hebt er een abo bij!:)

    6 jaar geleden
  • niniwa1

    O, bedankt, dat is echt heel erg lief! Jij bent letterlijk mijn enige lezer, dus ik ben heel erg dankbaar dat je dit leest!xDIk ga mijn best doen om zo snel mogelijk verder te schrijven. Er komt normaalgezien binnenkort ook nog een trailer voor dit verhaal.
    Ik ben nog niet heel zeker over Anna's overlijden, ik vind het zoiets belangrijks in het verhaal dat ik vind dat het echt goed moet zijn. Dat is eigenlijk het enige waar ik nog niet zeker van ben. Ik dacht aan anorexia, omdat er al duizenden verhalen zijn over meisjes met kanker. Wat denk jij?
    Nog een keer bedankt voor het lezen!
    :)Nina

    6 jaar geleden
  • lily_luna

    Snel verder. Ik heb een vragje
    Mag ik vragen hoe haar zus is gestorven?? Je schrijft echt goed en mooi!

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen