Foto bij × Second move

Zarah Brown

De rest van de pauze had ik een beetje onwennig met mijn lunch gespeeld, niet zo goed wetend hoe ik op het getier van Aubrey moest reageren. Ik was het namelijk niet volledig met haar eens, maar ik wilde haar ook niet afvallen. Soms was het gewoon beter om te zwijgen, tenminste, dat dacht ik.
‘Wat ben jij stil zeg! De hele pauze heb je nog geen half woord gezegd!’ klonk Aubrey dan ook al snel verontwaardigd. Ik keek op van het broodje dat ik nu al een tijdje vast had en trok een wenkbrauw op.
‘O, eh, hoezo?’ vroeg ik nogal van mijn stuk gebracht.
‘Weet ik veel hoezo!’ antwoordde Aubrey. Ze schudde haar hoofd en zuchtte vervolgens een tikkeltje theatraal. ‘Nou ja, maakt ook niet uit.’
Ze veegde haar haren over haar schouders en gooide het overgebleven klokhuis van haar appel in het prullenbakje dat op tafel stond.
‘Hè, gatver, Lahote zit naar je te kijken,’ mompelde ze vervolgens met een zuur gezicht. Ik wierp een vluchtige blik achterom en voelde mijn hart een slag missen toen Paul’s blik inderdaad de mijne kruiste. Een smalle glimlach drukte zijn mondhoeken omhoog, maar ik lachte niet terug. Snel, en vooral heel ongemakkelijk, draaide ik mijn gezicht terug naar Aubrey en zag tot mijn verbazing dat ze al was opgestaan. Ze viste haar dure schoudertas van de grond en wierp vervolgens een blik op haar gemanicuurde nagels
‘Kom je? Hij heeft mijn eetlust volledig verpest,’ mompelde ze, waarna ze even naar Paul blikte met een blik die hem meer dan duidelijk maakte dat ze hem niet mocht en vervolgens weer naar mij keek. ‘Daarbij gaat de bel toch zo.’
Ik wierp een blik op mijn horloge en stond op van mijn stoel. Met een ruk trok ik mijn bruin lederen schoudertas van de grond en hing deze losjes over mijn schouder.
Zonder Paul of de tafel nog een blik waardig te gunnen, beende Audrey de kantine uit. Ik moest moeite doen om haar bij te houden, maar wist haar na enkele seconden toch nog in te halen.
Nogal gefrustreerd morrelde ze aan het slot van haar kluisje en smeet haar tas van haar schouder toen het haar niet helemaal lukte om haar kluisje binnen een seconde open te krijgen. Ik wist dat Aubrey ongeduldig was, maar ze wist me iedere keer weer te verrassen.
‘Aubrey?’ begon ik uiteindelijk maar, toen ze haar kluisje dan eindelijk open had gekregen en ze haar boeken om kon ruilen.
‘Hmm?’ antwoordde ze.
‘Waarom haat je Paul eigenlijk zo?’ Ik beet op mijn lip en hield het hengsel stevig tussen mijn vingers gekruld. Ik wist namelijk wel het een en het ander over Paul en Aubrey, maar ze had me nooit alles verteld. Altijd had ik maar een beetje lopen vissen naar antwoorden, om uiteindelijk alsnog te blijven gissen naar de waarheid.
Een geïrriteerde, nogal verontwaardigde zucht weerklonk al snel door de gang van de school, waardoor ook ik zachtjes zuchtte.
‘Maakt dat wat uit dan?’ vroeg ze na enkele seconden. ‘Ik mag hem gewoon niet. Je weet wat je moet weten, en dat is alles.’
Het luide, schelle geluid dat de schoolbel produceerde, overstemde al gauw Aubrey’s stemgeluid en liet een vlaag van teleurstelling door mijn lichaam gaan. Waarom vertelde ze me nu niet gewoon de waarheid?
‘De les begint,’ stelde ze vervolgens nukkig vast, voordat ze naar de gang gebaarde en haar kluisje weer dichtsmeet.

Reacties (4)

  • simplyme

    Je moet verduuuuuuuuur

    7 jaar geleden
  • LilyRose

    Snel verder!

    7 jaar geleden
  • xEloquence

    Ik ben het helemaal eens met xxSummerxx!
    SNEL VERDEER!

    7 jaar geleden
  • Bloodstreams

    Aubrey noet de waarheid vertellen:8

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen