Foto bij [2]my future is my past

Ik open mijn ogen en zie dat ik nog steeds op de zelfde plek zit, in het grote groene bos, als voor ik mijn ogen sloot. Ik klop mijn bruine jurk af en loop een richting in die mij het meest aan spreekt. Ik bijt op mijn lip om te voorkomen dat ik in tranen uit barst. Er moet gewoon een verklaring voor zijn. Ik kan hier niet zo maar belanden. En als ik dat wel kan wil ik ook gewoon weer zomaar terug kunnen gaan. Ik zit hier misschien pas 10 minuten ik heb nu al een gevoel als of ik al meer dan een uur aan het rond dwalen ben door dit bos. ‘MARIE! Dit is niet leuk! Kom te voorschijn!’ Mijn stem klinkt wanhopig en vol met angst. Ik duik in elkaar als ik aan de linkerkant geritsel hoor. Tussen mijn armen kijk ik door naar het beetje struik dat heen en weer beweegt. Vol opluchting haal ik adem als ik zie dat het gewoon een konijn is. Als het konijntje mij ziet rent hij er gouw van door. Langzaam klim ik weer overeind en loop door. ‘MARIE!!!’ de tranen stomen over mijn wangen terwijl ik hopeloos de naam van mijn beste vriendin schreeuw. Ik begin te rennen in de hoop ik hier sneller uit kom. Zo snel als ik kan zonder tegen een boom aan te lopen ren ik door het bos heen. ‘Moeder? Vader?!!’ Roep ik af en toe, terwijl iets in me al zegt dat het nutteloos is, blijf ik toch door lopen. Weer hoor ik geritsel en kijk onder het rennen automatisch naar rechts waar het geluid vandaan kwam. ‘Auw!’ Schreeuw ik als ik lang uit op het mos kom te liggen. Ik trek mezelf zo snel mogelijk overeind en kijk of er niet nog meer geritsel is. Ik denk dat mijn gil hem heeft weggejaagd. Ik kijk naar mijn lichaam en zie dat ik alleen een wondje heb op mijn onderarm. Met een stukje jurk maak ik het een beetje schoon en ren dan weer door.
Verslagen stort ik in elkaar tegen een boom. Dit is zinloos. Ik trek mijn knieën op, vouw mijn armen er om heen en leg mijn hoofd er op. Ik zucht en laat mijn tranen de vrije loop gaan. Dit heb ik gewoon verdient. Dit kon niet anders. Anders had ik hier allang uit moeten zijn. ‘Moeder? Vader?’ Snik ik tussen het huilen door. Het is al donker en veel te gevaarlijk om te gaan lopen nu je niks kan zien. ik kijk naar de wond op mijn onderarm en zie dat er al een korstje op zit, dat is maar goed hoor. Je weet nooit wat voor dieren er in deze tijd leven. Ik wieg mezelf heen en weer en probeer een beetje in slaap te komen, in de hoop dat ik straks wakker word en in mijn eigen bedje lig naast me zus, wetend dat mijn ouders in de kamer er naast liggen en dat Marie in het andere huis slaapt. Haal me alsjeblieft uit deze nachtmerrie.
Het licht schijnt tussen de bomen als ik mijn ogen open doe. Ik wrijf met mijn handen over mijn buik en heb vreselijke honger en dorst. Ik wrijf het slaap uit mijn ogen en sta op. Ik kreun van de pijn, door de koude nacht en de benarde slaap positie ben ik helemaal stijf. Op een rustig tempo loop ik verder het bos in terwijl ik schuchter om me heen kijk. ‘MARIE??’ Probeer ik nog eens maar weer geen reactie. ‘moeder? Vader? Jet?’ vraag ik in de hoop dat een van hun drie wel antwoord. Maar niks. Alleen mijn stem die terug keert en het geruis van de wind door de bomen heen. Ik moet er hier toch op een manier toch uitkomen. De hele wereld is toch niet bezet door bomen? En anders moet ik toch huisjes tegen komen? Of zijn de mensen echt uitgeroeid en ben ik de enigste mens op deze aarde. Mijn ogen vullen zich weer met tranen als ik er aan denk. Ik adem even diep in en uit en begin weer te rennen. Ik wil niet nog een nacht in dit enge bos door brengen.

Reacties (8)

  • PigeonKevin

    hahahaha
    ik dacht ff dat ik perssoon emmet was
    ik dacht al klop mijn bruine jurk

    8 jaar geleden
  • MoonLove

    Whaha kijk mijn reacties nja ik doe het gewoon ja iemand moet het doenxDhaha xXxx HVJ NEXT:P

    9 jaar geleden
  • Dicembre

    Wat zíelig!(huil)
    Ik ga snel verder lezen.:9~

    9 jaar geleden
  • Vancha

    OMY god VETxD

    9 jaar geleden
  • Headhunterz

    Geweldig =]

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen