Foto bij Hoofdstuk 10

Het tiende hoofdstuk al!(H)
Nog een bedankje voor mijn trouwe lezers lovelyreads en chiromeisje! Duizendmaal dank voor alle tijd die je gebruikt hebt om mijn story te lezen, ik hoop echt dat je blijft lezen, jullie zijn mijn motivatie om te schrijven!(H)
O, de soundtrack begint echt lang te worden, ik plaats die vanaf nu in de spoiler.
Cast;
Zachary "Zac" Leviz = Logan Lerman
Judy Maeson = Shailene Woodley
Breanna "Bre" Maeson = Mia Talerico
Lucine "Luce" Maeson (a.k.a. Judy's moeder) = Michelle Pfeiffer
Elliot Tere = Frank Lockwood

Soundtrack;
Just a Boy door Angus en Julia Stone
Rainbow On Fire door Elissa Franchessi
Near To You door a Fine Frenzy
I Wouldn't Mind door He Is We
Don't Let Me Go door Harry Styles
Little Bird door Ed Sheeran
Young and Beautiful door Lana Del Rey
Make My Day door Tiffany Giardina

How To Save a Life door The Fray

Nina

Where did I go wrong?
I lost a friend...
I wish I had known how to save a life...

- How To Save a Life door The Fray

Negen sms’en en vijf telefoontjes had ik van Zac genegeerd. Onderhand was het een halve week geleden dat ik hem gezien had en op welke manier dan ook, negeerde ik hem.
Met een zucht luisterde ik mijn voicemail af. “Jude, ik begin me echt zorgen te maken. Is de batterij van je gsm leeg? Ik… Ik probeer je al de hele dag te bereiken, ik maak me zorgen om je. Is alles oké daar? Als er iets is, je weet me te bereiken, ik ben hier en… Laat iets van je weten, alsjeblieft…”
Mijn gsm slingerde ik de hele kamer door, zodat hij met een doffe plof tegen de tapijtvloer belandde. Zijn bezorgdheid kon ik geen seconde langer meer aanhoren.
Ik hield van hem, natuurlijk, en ik miste hem ongelofelijk, maar… Ik wilde niet dat mijn hart opnieuw gebroken werd, ik wilde niet steentje voor steent

je opgebouwd worden en daarna opnieuw omgestoten.
Het deed me denken aan die duizenden zangers die depressief worden omdat ze, na de adrenaline en het geluk van op een podium staan voor duizenden mensen, eenzaam in hun kleedkamer zitten en het eerdere gevoel van geluk missen. Zo was het precies met mij; iedere keer als ik Zac zag, voelde ik héél even hoe het is om door en door gelukkig te zijn en als hij daarna weer vertrok, voelde ik hoe het was om eenzaam en ongelukkig te zijn.
Veel liever leefde ik een saai, leeg en eenzaam leven zonder Anna en zonder Zac, vrij van enige hoogtepunten of dieptepunten, zodat ik niet hoefde te voelen wat geluk ook al weer was.
Als ik geen geluk ervoer, hoefde ik ook niet bang te zijn om het kwijt te raken.
Mijn moeder liet me links liggen en negeerde me al twee dagen aan één stuk. Niet zomaar en opeens, ze negeerde me omdat ik de belangrijkste huisregel van ons gezin overtreden had; praat niet over Anna. Denk niet eens aan haar.
Het was iets wat in de doofpot gestopt werd om verder verdriet te voorkomen. Zelfs als Breanna, die pas vier was, de letters A-N-N-A in de mond durfde te nemen, werd daar gechoqueerd op gereageerd.
Alsof ze uit mijn gedachten gestapt was, verscheen Breanna in de deuropening. ‘Judy?’
‘Nu niet, Bre, ik ben moe.’ Het verdriet in mijn binnenste had een soort van loomheid in me opgewekt, iets wat maakte dat ik nooit meer uit mijn bed wilde] stappen.
‘Wil je niet voorlezen?’ Het grote boek dat behandeld werd als was het van goud, legde ze voor me op de grond, heel erg voorzichtig, alsof ze verwachtte dat ik spontaan in brand zou vliegen als ze een onverwachte beweging maakte. ‘Het verhaal van Judy de Zeemeermin en Prins Zac…’
‘Nu niet,’ fluisterde ik, maar mijn stem werd ergens in mijn keel gebroken en de woorden bleven steken achter mijn tanden.
‘Mama heeft gezegd dat je verdrietig bent,’ merkte ze op terwijl ze naast me kwam zitten. Haar fijne beentjes in kousenbroek bungelden over de bedrand. ‘Maar mama zelf is ook verdrietig.’ Heel even bleef ze stil, zelfs haar voetjes hielen één seconde lang op met dat eeuwige bewegen van haar. ‘Word je altijd verdrietig, als je groot wordt?’
‘Het is…’ Wat ik voelde, leek niet op verdriet. Het voelde als niets wat ik ooit eerder gevoeld had. Ik wist dat ik gelukkig hoorde te zijn, ik had een moeder, een vader, een zusje, een warme thuis, geld, een goede gezondheid, de hele zomervakantie die aan mijn voeten lag en ik had bovenal Zac. Het voelde alsof ik alle puzzelstukje van Het Geluk voor de toppen van mijn schoenen had liggen en ik ze alleen niet in elkaar leek te kunnen passen.
‘Is het Anna? Het gaat over Anna, niet?’
Schuchter maakte ik een sussend geluid. ‘Niet praten over Anna.’
‘Waarom mogen we niet over haar praten? Ik wil over haar praten, ze is mijn zus.’
‘Ze wás je zus,’ verbeterde ik haar zachtjes.
‘Dat is ze nog steeds.’
Het lijkt misschien niet heel erg logisch, maar op dat moment was Breanna verstandiger dan ik en mijn moeder bij elkaar. Het was een vreemde gedachte, aangezien ze niet oud genoeg leek te zijn om iets als de dood te begrijpen, maar misschien was dat niet hoe het werkte.
Misschien was ze net de enige die jong genoeg was om het te begrijpen.

Reacties (1)

  • xLenox

    Ok, I'm crying.. you did it.. *applaus*

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen