Foto bij Hoofdstuk 11

Hallo daar!
Zoals altijd weer een bedankje voor lovelyreads en in het bijzonder voor chiromeisje, die tot nu toe de enige is die alle hoofdstukjes hiervan gelezen heeft. DANKJEWEL, echt, ik ben superdankbaar dat je dit leest. Ik heb ook al vijf kudo's, wat echt een record is! Dankje voor iedereen die me een kudo gegeven heeft, mijn doel van het hebben van 5 kudo's heb ik bereikt. Op naar de 10 nu!xD(H)
Cast;
Zachary "Zac" Leviz = Logan Lerman
Judy Maeson = Shailene Woodley
Breanna "Bre" Maeson = Mia Talerico
Lucine "Luce" Maeson (a.k.a. Judy's moeder) = Michelle Pfeiffer
Elliot Tere = Frank Lockwood

Soundtrack;


Just a Boy door Angus en Julia Stone
Rainbow On Fire door Elissa Franchessi
Near To You door a Fine Frenzy
I Wouldn't Mind door He Is We
Don't Let Me Go door Harry Styles
Little Bird door Ed Sheeran
Young and Beautiful door Lana Del Rey
Make My Day door Tiffany Giardina
How To Save a Life door The Fray

I See Fire door Ed Sheeran
Nina

And I hope you remember me...
- I See Fire door Ed Sheeran




Eén keer, één keer kwam ik buitenshuis in een hele week, en precies in dat halve uurtje dat ik op straat liep, wist Zac me tegen het lijf te lopen. Wáárom kom je altijd nét die mensen die je niet wilt zien, tegen?
Mijn hart maakte een vreugdevol sprongetje toen het hem in de verte kon zien staan, maar mijn hoofd schreeuwde dat het niet goed was om bij hem te zijn. Ik wilde niet gelukkig meer zijn na wat er met Anna gebeurd was. Ik wilde niet meer houden van mensen. Mensen gaan dood.
Nijdig klemde ik het brood dat ik in opdracht van mijn moeder gekocht had, tegen me aan en probeerde ik mijn gezicht te verstoppen door op te gaan in de massa. Hij zou me nooit opmerken, ik was het soort persoon dat nooit opviel, waar ik ook kwam. Hoe dan ook, slaagde ik er altijd in om onzichtbaar te zijn. Zelfs de mensen waarmee ik onderhand al vijf jaar op school mee zat, leken me nog nooit eerder opgemerkt te hebben.
Waar was hij nu? In het gedruis was ik zijn donker-, donkergroene ogen kwijtgeraakt, wat me een paniekerig gevoel bezorgde. Als ik hem niet vond in de massa, kon hij me toch ook niet vinden, of wel?
Hij wist niet eens dat ik hier was, het was…
Een halve meter veerde ik de lucht in toen ik zijn handen op mijn heupen voelde. ‘Judy! Ik begon al te vrezen dat je dood was, echt, ik was al bijna naar je huis toe gereden om te…’ Toen pas vonden zijn ogen mijn gezicht, vertrokken van complexe ideeën en gevoelens die ik niet van mezelf begreep. ‘Gaat het wel?’
‘Natuurlijk.’ Doorlopen, doorlopen, doorlopen, doorlopen… Zoals de hoofdrolspeelster van de film wegloopt bij de jongen die haar bedrogen heeft, liep ik weg van bij de jongen die alleen maar het beste met me voor had. Mijn ogen begonnen droog aan te voelen en toen ik steeds overnieuw moest knipperen, voelde ik de tranen branden. Niet huilen. Niet nu. Niet hier.
‘Judy, negeer je me?’
Ik doe mijn best, dacht ik. Mijn hart wilde blijven waar het was, maar enkel mijn hoofd kon mijn benen besturen en deed ze de straat uit marcheren.
Zowel voorzichtig als krachtig, nam hij me beet bij mijn elleboog om me terug in zijn richting te trekken. ‘Jude, wacht dan toch…!’ Tussen de mensen door, slalommend tussen de onverstoorbaar spelende kinderen, van links naar rechts schietend alsof hij Subway Surfers aan het spelen was met mensen in plaats van treinen. ‘Ik… Sta stil, ik wil met je praten…!’
Behendig dook ik tussen de mensen door, meter voor meter in de richting van het einde van de straat schuivend.
‘Judy…’ Tot mijn verassing gaf hij niet op, maar hij staakte de achtervolging wel. De hele massa bevroor en keek om toen hij zijn stem verhief. ‘Judy, verdomme, ik wil gewoon met je praten, kan je niet even één seconde stil staan?!’ Van ieder woord droop de gekwetstheid af.
Alsof mijn bloed in mijn aderen bevroren was, veranderde ik in een wassen beeld, me op geen enkele manier dan ook omdraaiend.
‘Kijk me tenminste aan, Jude! Shit zeg, mag ik dan tenminste weten wat ik verkeerd gedaan heb?!’ Nog steeds klonk hij als een pijnlijke mix van verdriet en wanhoop.
De volle dertig man om ons heen, leek zijn adem in te houden. Inclusief ik. ‘Zac, ik wilde je niet ontlopen… Oké, misschien wel, maar ik heb mijn redenen, ik…’
‘Mag ik die redenen kennen? Dan laat ik je met rust, ik wil gewoon weten… Waarom, Jude? Vorige week was fantastisch. Of ben ik de enige die dat vindt?’
Alsof ze naar een pingpongwedstrijd aan het kijken waren, draaiden de hoofden van de menigte zich afwisselend van mij naar Zac, geamuseerd door deze straatvoorstelling.
Op mijn hielen draaide ik me om in zijn richting, terwijl ik de starende blikken van de omstaanders voelde branden op mijn huid. ‘Misschien moeten we dit onder vier ogen bespreken…’
‘Niets liever.’

Reacties (1)

  • BlueJays

    Tot mijn verassing gaf hij niet op, maar hij staakte de achtervolging wel.

    Verrassing is met dubbel 'r' (; maar als je het irritant vind dat ik dit zeg, dan mag je dat laten weten, hoor!
    En omdat ik hoofdstuk nog geen reacties had, vond ik dat ik er maar één moest plaatsen, want het is echt een heel goed hoofdstuk! Je schrijft serieus supergoed en dit verhaal zou naar mijn mening echt véél meer lezers moeten hebben (:

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen