Foto bij Hoofdstuk 12

God, ik ben dol op Tiffany Alvords cover van Say Something... Krijg er iedere keer kippenvel van, echt...
Waar ik ook dol op ben, is op mijn lezers!(H)Dankjewel aan iedereen die dit leest, zeker aan het fantastische chiromeisje!
Laat me weten wat je vindt, ik heb al een tijdje geen reacties meer gekregen.
(H)Nina

Cast;
Zachary "Zac" Leviz = Logan Lerman
Judy Maeson = Shailene Woodley
Breanna "Bre" Maeson = Mia Talerico
Lucine "Luce" Maeson (a.k.a. Judy's moeder) = Michelle Pfeiffer
Elliot Tere = Frank Lockwood

Soundtrack;

Just a Boy door Angus en Julia Stone
Rainbow On Fire door Elissa Franchessi
Near To You door a Fine Frenzy
I Wouldn't Mind door He Is We
Don't Let Me Go door Harry Styles
Little Bird door Ed Sheeran
Young and Beautiful door Lana Del Rey
Make My Day door Tiffany Giardina
How To Save a Life door The Fray

Say Something (cover) door Tiffany Alvord

And I am feeling so small,
it was over my head,
I know nothing at all…
And I… will stumble and fall.
I’m still learning to love…’

- Say Something cover door Tiffany Alvord (origineel door a Great Big World)



‘Ik luister.’ Met vragende ogen bleef hij me aankijken. Vandaag, wist ik, had ik hem gekwetst. Meer dan een beetje.
Mensen hebben limieten, had ik onderhand wel geleerd. Je kon ze van je af duwen en ze kwamen nog terug. Je kon dat opnieuw doen en nog steeds zouden ze achter je aan komen. Als je echter te ver ging, véél te ver, lieten ze je lopen zonder achter je aan te rennen. Zoals een potlood, dat kan je een klein beetje buigen. En nog een beetje. En misschien, héél misschien, nog een beetje. Maar als je te ver gaat, buigt je potlood niet meer, dan breekt het gewoon.
‘Ik…’ Kon ik hem zeggen dat Anna niet meer was? Mocht hij weten dat ik een tweelingzus had gehad? Mocht hij weten dat ik de kriebelige lijntjes op de hartslagmonitor van mijn zusje had zien veranderen in een vlakke lijn die geen teken van leven meer toonde. ‘…kan dit niet uitleggen.’
‘We hebben tijd.’ Met een halve glimlach trok hij me uitnodigend op één van de stoeltjes van Bistro, het schattigste restaurant van de hele wijde omgeving. ‘Wil je een koffie, of…?’
‘Hoeft niet,’ stribbelde ik tegen, al had ik gemoord voor de warmte van koffie in mijn mond. ‘Ik wil geen koffie.’
‘Je kan niet goed liegen.’ Met een klein gebaar wenkte hij een serveerster om een grote kop koffie voor me te bestellen. ‘Nu wil ik het horen, Jude, ik heb me zorgen gemaakt over je. Nog steeds.’
‘Ik kan het niet…’ Aarzelend zocht ik de juiste woorden. De woorden die ik vond, hadden te maken met witte ziekenhuiskamers en tweelingzusjes, dus schudde ik mijn hoofd en klemde ik mijn tanden strak op elkaar.
‘Mag ik vragen stellen?’
‘Vijf vragen,’ beperkte ik hem. ‘Meer niet.’ Hoeveel kon hij in vijf vragen te weten komen? “Heb je ooit een tweelingzus gehad” zou toch niet de eerste vraag die hij stelde, worden.
Op zijn vingers telde hij de vragen terwijl een radeloze glans door zijn ogen schoot. ‘Vraag één. Ben je boos op me?’
‘Natuurlijk niet.’ Dat hij de schuld bij zichzelf legde, deed me meer pijn dan wat dan ook. ‘Vraag twee,’ drong ik aan, omdat ik niet meer in zijn gekwetste ogen wilde kijken.
‘Heb ik iets verkeerd gedaan?’
‘Nee, Zac,’ antwoordde ik met een smekende overtuiging in mijn stem. ‘Het is niet jouw schuld, je hebt niets gedaan…’
‘Heeft iemand anders iets verkeerds met je gedaan?’ Een plotsklapse bezorgdheid was in zijn hese stem binnengedrongen, wat me nog meer schuldgevoel bezorgde. Hij wilde enkel en alleen het beste voor me. ‘Je weet dat je het me kan vertellen, als er iets…’
Van schaamte wendde ik mijn gezicht af. Ik, Judy Maeson, had gezorgd dat de allerliefste jongen ter wereld allerlei wanscenarios had bedacht omdat hij zich zoveel zorgen om me maakte. ‘Er is niets gebeurd, ik ben oké.’
‘Is het de kus? Was het de kus? Ik wilde niet… Ik wilde je nergens toe forceren, ik dacht dat je…’
‘Nee, nee, nee,’ schudde ik nu met grote gebaren mijn hoofd. ‘Zékér de kus niet!’ Het was het beste geweest wat er in weken gebeurd was. ‘Dat was het niet, ik vond het echt… goed. Super. Fantastisch.’
‘Dan is mijn laatste vraag… Mag ik je opnieuw kussen, Judy Maeson?’ Het gekwelde, gekwetste dat hij net nog over zich heen had gehad, was gedeeltelijk veranderd in een jongensachtige ondeugendheid. ‘Alleen als je…’
‘Kom hier.’ Over het tafeltje boog ik voor mijn tweede kus ooit. Was dat zielig, dat een zeventienjarig haast nog nooit gekust was? Misschien wel. Het kon me alleszins niet meer schelen, want wat begonnen was als een voorzichtig kusje, was een uiting van wederzijdse genegenheid geworden en maakte dat ik mijn wangen voelde verhitten van emotie.
Pas toen Zac de koffie betaalde en we het schattige, metalen tafeltje achter ons lieten, realiseerde ik me dat ik al een dik uur lang brood was gaan kopen. Mijn moeder zou gek worden als ze merkte dat ik nog niet thuis was. ‘Ik moet naar huis, ik ben te laat en ik…’
‘Je komt vaak te laat, is het niet, Assepoester?’ Beiden werden we verrast door een plotselinge slag donder die de avond doorkliefde. Toen we onder het afdak van Bistro uit stapten en allebei verrast werden door de slaande regen die aanvoelde als lichte sneeuw, vluchtten we meteen terug naar de beschutting van het Bistro-terras. ‘Woah, dat is me een zomerbui!’
‘Ik weet het, ik…’ Door het kralengordijn van regen heen, kon ik de kerkklok aan de oubollige toren zien tikken. Kwart voor acht. Veel te laat. Mijn moeder stond op dit exacte moment broodloos te wezen, wachtend op het volkorenbrood dat ik moest gaan halen. ‘Ik moet naar huis, nu.’ Koppig zette ik een paar stappe
‘Door de régén?!’ Met vastberaden stappen rende hij achter me aan, zijn leren jasje boven mijn hoofd houdend tegen het gutsende water. ‘Ik breng je wel, ik wil niet dat je een verkoudheid krijgt.’
‘Je bent lief,’ fluisterde ik, vertederd door zijn gebaar. ‘Weet je dat?’
‘Jij bent prachtig,’ bezweerde hij me. Zijn stem klonk warm in mijn oor en smolt me langzaam. ‘Er is niet wat ik kan doen dat alles wat ik voor jou voel, kan uiten. Ik kan het wel proberen, maar niets evenaart wat je bij me losmaakt…’ Zijn lippen hadden mijn hals gevonden en plaatsten een liefdevol spoor van kussen dat richting mijn kaaklijn trok en uiteindelijk stopte bij mijn lippen. ‘Mag ik…?’
‘Natuurlijk mag je.’ Bijna vergat ik Anna toen hij zijn lippen tegen de mijne zette om me te kussen met dezelfde kracht waarmee het regenwater uit de lucht stortte.

Reacties (2)

  • lovelyreads

    Wauw! Heb net je laatste paar hoofdstukken in 1 adem doorgelezen!:)Ga zo door, je schrijft ontzettend goed!

    6 jaar geleden
  • lily_luna

    Oh zo cute! Kussen in de gieten de regen
    Snel verder!😃

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen